Ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο υπέρμαχος της ευθανασίας Τζακ Κεβόρκιαν -γνωστός ως «Δρ. Θάνατος» επειδή βοήθησε περισσότερους από 100 ανθρώπους να βάλουν τέλος στη ζωή τους- πέθανε την Παρασκευή το πρωί σε ηλικία 83 ετών.
Όπως ανακοίνωσε ο δικηγόρος του, ο Κεβόρκιαν πέθανε στο Νοσοκομείο Μπομόν στο Ρόαγιαλ Οουκ του Μίσιγκαν, όπου νοσηλευόταν εδώ και περίπου δύο εβδομάδες με νεφρικά και καρδιακά προβλήματα, δήλωσε ο Μάγερ Μόργκανροτ, δικηγόρος και φίλος του Κεβόρκιαν.
Ο Κεβόρκιαν, ο οποίος ήταν παθολόγος, είχε φυλακιστεί για οκτώ χρόνια για φόνο δεύτερου βαθμού και είχε αποφυλακιστεί με εγγύηση το 2007. Όρος της αποφυλάκισής του ήταν να μην βοηθήσει άλλους ασθενείς να αυτοκτονήσουν.
Ο Κεβόρκιαν είχε καταδικαστεί αφού μια εκπομπή του CBS News τον είχε δείξει σε βίντεο να χορηγεί θανατηφόρα φάρμακα σ’ έναν 52χρονο που έπασχε από τη νόσο Λου Γκέριγκ (αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση).πηγή:Σκάϊ.gr

Τον Δεκέμβριο του 2004 ένας γυμνός ιθαγενής εξαπέλυε δεκάδες βέλη εναντίον του ελικοπτέρου που πέταξε πάνω από το νησί Σέντινελ, στην Ινδία, για να δουν οι Αρχές αν οι «πρωτόγονοι» επιβίωσαν από το φοβερό τσουνάμι. Φυσικά, δεν το κατέρριψε. Στο Σέντινελ ζει η πιο απομονωμένη από τις περίπου 100 κοινότητες του πλανήτη οι οποίες και σήμερα παραμένουν ανέγγιχτες από τον «πολιτισμό». Διανύει τη Λίθινη Εποχή και προ ετών απάντησε με τον τρόπο της στο δίλημμα «αναγκαστική επαφή ή διατήρηση της απομόνωσης»: το 2006 μέλη της σκότωσαν δύο παράνομους ψαράδες που τόλμησαν να πλησιάσουν στο νησί.

«Πρέπει να υπάρχει σεβασμός στις επιθυμίες των φυλών» τονίζει από το Λονδίνο μιλώντας προς το «Βήμα» η Ρεμπέκα Σπούνερ από την οργάνωση Survivor Ιnternational που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των απειλούμενων ιθαγενών. Επικοινωνήσαμε μαζί της λόγω της διαμάχης που είχε ξεσπάσει με αφορμή τη σχεδιαζόμενη αποστολή βρετανών επιστημόνων στην περιοχή όπου ζουν απομονωμένοι οι Ινδιάνοι Αγιορέο, στη βόρεια Παραγουάη. Η αποστολή αναβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα προκειμένου να διαφυλαχθούν οι Αγιορέο.
«Μέλη των Αγιορέο έχουν έρθει σε επαφή και έχουν μεταφέρει την επιθυμία συγγενών τους να παραμείνουν απομονωμένοι» λέει η Σπούνερ- άλλωστε δεν είναι βέβαιο αν, εκτός από τους Σεντινελέζους, υπάρχει άλλη φυλή που να μην έχει απολύτως καμία επαφή με τον «πολιτισμό».
Το παράδοξο είναι ότι όσο καταστρέφονται τα δάση και στενεύει ο κλοιός γύρω από τις «χαμένες φυλές» τόσο ανακαλύπτονται νέες. «Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως αποσύρονται όλο και πιο βαθιά στη ζούγκλα για να αποφύγουν τη βία» από παράνομους ξυλοκόπους, λαθροκυνηγούς και άλλους «εισβολείς» «ή επιλέγουν να μείνουν απομονωμένοι γιατί οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους είδαν ή υπέστησαν βία πριν από 100 χρόνια ή απλώς επιθυμούν να συνεχίσουν να ζουν όπως ζούσαν πάντα» .
Η ανακάλυψη χαμένων φυλών συναρπάζει και έχει αποτελέσει επανειλημμένως το θέμα ταινιών και βιβλίων. Κάποτε οι λευκοί αποικιοκράτες θεωρούσαν καθήκον τους να «εκπολιτίσουν» τους ιθαγενείς ενώ ως σήμερα οι χριστιανοί ιεραπόστολοι επιμένουν να τους βγάλουν από το «σκοτάδι». Παράδειγμα οι Ζο΄έ στη Βραζιλία. Μεταξύ 1982-5 ιεραπόστολοι πετούσαν πάνω από τα χωριά τους και έριχναν δώρα. Στη συνέχεια έστησαν μια ιεραποστολή λίγες ημέρες περπάτημα μακριά. Μετά την πρώτη επαφή το 1987, 45 Ζοέ πέθαναν από απλές ασθένειες, όπως γρίπη, επειδή δεν διέθεταν αντισώματα. Η ιεραποστολή ήταν εντελώς ανέτοιμη για να τους παράσχει ιατρική βοήθεια. Οσο η υγεία των Ζοέ χειροτέρευε τόσο πιο εξαρτημένοι γίνονταν από την ιεραποστολή. Τελικά το 1991 η κυβέρνηση της Βραζιλίας απέλασε τους ιεραποστόλους και έκτοτε η φυλή αφέθηκε στην ησυχία της.

«Οι απομονωμένες φυλές είναι συνήθως πολύ μικρές.Οταν έρχονται σε “επαφή” το 50% πεθαίνει από ασθένειες» λέει η Σπούνερ. Τι γίνεται όμως αν κάποιο μέλος τραυματιστεί στη ζούγκλα ή αν ένα παιδί γεννηθεί με πρόβλημα υγείας; Πώς εξασφαλίζεται η επιβίωση ομάδων που αριθμούν μόλις 30-40 άτομα; «Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν πάντα σε μικρές ομάδες και επιβίωναν» , απαντάει. «Αν δεν ζητήσουν βοήθεια, δεν τους την προσφέρουμε. Εχουν επιζήσει χιλιάδες χρόνια χρησιμοποιώντας παραδοσιακά φάρμακα».
Μερικές από τις φυλές δεν έχουν ιδέα για το πώς μοιάζει ο εξωτερικός κόσμος ενώ άλλες έχουν αλλά επιλέγουν να παραμείνουν μακριά του. Πώς γνωρίζουμε ότι μια τέτοια απόφαση λαμβάνεται με τη σύμφωνη γνώμη των μελών; «Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε» απαντάει η Σπούνερ. «Ομως δεν ρισκάρουμε να αποδεκατίσουμε τη μισή φυλή για να το μάθουμε. Εχουν υπάρξει περιπτώσεις ιθαγενών που διαχώρισαν τη θέση τους και ήρθαν σε επαφή με τον έξω κόσμο».
Ολες οι «χαμένες φυλές» αντιμετωπίζουν σήμερα σοβαρό κίνδυνο εξαφάνισης. «Η τροπή που παίρνει ο κόσμος εντείνει την πίεση για επαφή. Απειλούνται περισσότερο οι φυλές του Αμαζονίου επειδή,λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου, έχει γίνει επικερδής η εξόρυξη εκεί όπου δεν συνέφερε στο παρελθόν». πηγή: Το Βήμα

Φάλαινα μήκους δεκαέξι μέτρων και βάρους περίπου εξήντα τόνων αντιστέκεται για έκτη συνεχόμενη ημέρα στον θάνατο παγιδευμένη στα αβαθή στην παραλίας Itapiruba Sul της επαρχιακής πόλης Santa Catarina στην Βραζιλία .

Μετά από τις ατελέσφορες προσπάθειες να προωθηθεί το κήτος στο Ωκεανό αποφασίσθηκε από τους ειδικούς η ευθανασία ως ύστατη λύση ώστε να δοθεί τέλος στο μαρτύριο της φάλαινας . Πέρα από κάθε λογική και παρά την ισχυρή δόση διαλύματος που του χορηγήθηκε το κήτος επιμένει να αρνείται το θάνατο .

«Litlle Bastard»  | Paso Robles-California | 1955

» Η μοίρα μας φέρνει καθημερινά μπροστά σε διάφορους δρόμους και εμείς πρέπει να επιλέξουμε ποιόν απ’ αυτούς θα ακολουθήσουμε. Η επιλογή μας όμως αυτή είναι πάντοτε βασισμένη στο τι άνθρωποι είμαστε τη χρονική  στιγμή που κάνουμε τη συγκεκριμένη επιλογή. Και το τι άνθρωποι είμαστε οφείλεται κατά κύριο λόγο στις επιρροές που έχουμε δεχτεί. »

Απόσπασμα συνέντευξης της Patricia Kaas στον Θ.Λάλα

WQ       3_25