Επίθεση από τρία άτομα αγνώστου ταυτότητας δέχθηκε χθες τα ξημερώματα στην περιοχή των Εξαρχείων ο δημοσιογράφος του Ραδιοτηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ Κ.  Μπογδάνος .

…………………………………………………………………………………………………………………………..

Ρε φίλε, θύτης ήσουν και σε καναν θύμα. Με ενόχλησε όταν άκουσα ότι σε χτύπησαν. Δεν είναι οι απόψεις σου, παρόμοιες υπάρχουν άπειρες, ιδίως στα μεγάλα ΜΜΕ. Είναι ότι είσαι από τους πιο ενοχλητικούς/εκνευριστικούς που έχουν περάσει ποτέ απο την τηλεόραση. Ο βιαστής της αισθητικής μας. Είσαι για πολλά πολλά γιαούρτια, όχι ξυλοδαρμό. Περαστικά σου μλάκα και άντε και γ…!

 Σχόλιο αναγνώστη στο άρθρο του Κ. Μπογδάνου «( Δεν ) ξέρω ποιοι με χτύπησαν».


Advertisements

Στις 15 Φεβρουαρίου 2012 ορίστηκε η συζήτηση της αίτησης της Χ. Κ. Τεγόπουλος, που εκδίδει την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», για την υπαγωγή της στις διατάξεις του άρθρου 99 του Πτωχευτικού Κώδικα καθώς και αίτηση λήψης των προληπτικών μέτρων που προβλέπονται από τις συγκεκριμένες διατάξεις. Οπως επισημαίνεται σε ανακοίνωση της εισηγμένης σε απάντηση ερωτήματος του Χρηματιστηρίου Αθηνών, η αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 υπεβλήθη στις 30 Δεκεμβρίου 2011.

Ταυτόχρονα, η Χ. Κ. Τεγόπουλος υπέβαλε αίτηση λήψης προσωρινής διαταγής μέχρι τη δικάσιμο της 15ης Φεβρουαρίου, η οποία θα συζητηθεί την προσεχή Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012.  πηγή: Ημερησία

Άλλο ένα προκλητικό δημοσίευμα για την Ελλάδα και την οικονομική της κατάσταση είδε το φως της δημοσιότητας και αυτή τη φορά από την Ολλανδία. Σύμφωνα με αναγνώστρια μας που ζει μόνιμα στην Ολλανδία τα τελευταία χρόνια, εξώφυλλο Ολλανδικής free-press εφημερίδας παρουσιάζει χαρακτηριστική φωτογραφία της Σαντορίνης και στην θέση του σταυρού της εκκλησίας τοποθέτησαν την τουρκική σημαία! Το εν λόγω εξώφυλλο αναφέρει ότι “εν όψει πτώχευσης Τούρκοι επενδυτές βρίσκουν ελκυστικές επενδύσεις στην Ελλάδα.” Σημειώστε επίσης ότι ως εφημερίδα free-press και με πολλά σημεία διανομής σε τρένα/λεοφωρεία έχει ευρεία κυκλοφορία. πηγή: NewsBomb

Ο κ. Πέτρος Τατσόπουλος προκαλεί (μέσω συνέντευξης στις «Αποκαλύψεις») σε δημόσιο διάλογο για το 1821 τον κ. Αδώνιδα Γεωργιάδη. Τι κρίμα για τον καλό συγγραφέα να βρει τόσο νωρίς τον αντίπαλο που του αξίζει…
Μετά την Επανάσταση του 1821, την απελευθέρωση του Γένους των Γραικών, Ρωμιών κι Ελλήνων (απλές συνωνυμίες) και τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους
φθάσαμε έως εδώ, στο 2011, υπό την καθοδήγηση, την ευθύνη και τις στρατηγικές επιλογές της εθνικής αστικής τάξης, των συμμαχικών της ελίτ, καθώς και των διεθνών συμμαχιών της (ή, αναλόγως, εξαρτήσεων).
Ο λαός σε όλο αυτό το διάστημα ουδέποτε κυβέρνησε. Μπορεί να επέλεγε κυβερνήσεις, μπορεί να τις πίεζε, ενίοτε και να τις ανέτρεπε, μπορεί να επαναστάτησε, αλλά ουδέποτε κυβέρνησε. Αντιθέτως πάντα χρησιμοποιήθηκε, συχνά λεηλατήθηκε κι ενίοτε σφαγιάσθηκε.
Ομως γι’ αυτό που είμαστε σήμερα μπορεί η δουλειά, ο μόχθος και το αίμα να προέρχονται απ’ τον λαό, η διαχείρισή τους όμως ήταν πάντα και είναι έργο της άρχουσας αστικής τάξης.
Περιέργως, τα τελευταία τριάντα χρόνια, ιδίως από «εκσυγχρονισμού» κι εντεύθεν, για τα σημερινά μας χαΐρια κατηγορείται ο λαός.
Κατηγορείται ο λαός απ’ αυτούς που τον έφεραν έως εδώ για λαϊκισμό! Για διαφθορά, για τεμπελιά, για κοπριτισμό! Κατηγορείται ο λαός ότι δεν μπόρεσε να γίνει «Ευρωπαίος» κι ότι παρέμεινε δέσμιος των καθυστερημένων παραδόσεων της «καθ’ ημάς ανατολής».
Ετσι, το πρόβλημα της δυσπραγίας μας μετατίθεται από τη δράση και τις επιλογές της άρχουσας τάξης στη φύση και τη σύνθεση του λαού.

Ετσι το πρόβλημα της δυσπραγίας μας από ταξικό μετατρέπεται σε πολιτισμικό (με την έννοια του Χάντιγκτον).Μεγαλύτερη μπαρούφα δεν υπάρχει.
Τη σχετική φιλολογία άρχισαν παρ’ ημίν οι νεορθόδοξοι στη δεκαετία του ’80 – κατ’ αρχήν χρήσιμη, διότι επανεισήγαγαν θέματα που είχαν παραμελήσει οι επίγονοι των μαρξιστών, όπως η ιδιοπροσωπία, οι ιδιομορφίες της εθνικής ταυτότητας κι άλλα που σύντομα ξεθύμαναν σε έναν εσωτερικό διχασμό των νεορθόδοξων μεταξύ ευρωπαϊστών και ευρωσκεπτικιστών (ή και σε ένα είδος νεοησυχασμού, αδιάφορο για όλα αυτά). Ομως, στην παρέκβασή της αυτή η παρέμβαση οδήγησε σε έναν εκχυδαϊσμό που καθόρισε εν πολλοίς την ιδεολογική χειραγώγηση των Ελλήνων με το ερώτημα: αν είναι ανατολίτες ή Ευρωπαίοι.

Μπούρδα ερώτημα, αν κανείς το μεταφράσει ως ερώτημα εθνικής επιλογής ανάμεσα στο ανατολίτικο μπαχτσίσι ή τη δυτικοευρωπαϊκή μίζα!
Γελοίο ερώτημα, αλλά πολύ χρήσιμο! διότι μετέθετε το πρόβλημα από ταξικό σε εθνικό. Δεν έφταιγε πλέον (για το κατάντημά μας) η εθνική αστική τάξη και οι διεθνικοί προστάτες της, αλλά ο λαός με τα εθνικά του κουσούρια και τις διεθνιστικές του ουτοπίες.
Το ίδιο ακριβώς όπως με το ψέμα ότι φταίει το κράτος για την κακοδαιμονία μας κι όχι αυτοί που το κυβερνούν.
Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε επ’ εσχάτοις και η εκπομπή του ΣΚΑΪ για το 1821: ο λαός φταίει που δεν πήγε καλά η επανάσταση που ο λαός έκανε!… (!).
Θα επρόκειτο για μια ουρανομήκη αμορφωσιά (διότι όλοι αυτοί που τα λένε όλα αυτά είναι άνθρωποι του «ενός βιβλίου») αν δεν επρόκειτο για μια πολύ χρήσιμη προπαγάνδα.

Η καθαίρεση της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού των πολιτών ως προσώπων το καθένα ξεχωριστά και του λαού ως έθνους συνολικά, είναι προϋπόθεση για την καθαίρεση του αυτεξούσιου και την ταξική υποταγή, για την απομείωση δηλαδή της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας…Ζούμε σε μια χώρα με μακρά ιστορία.
Είναι αδύνατον για τον πολύ λαό να τη γνωρίζει όλη – ούτε για τον Κεκαυμένο γνώριζε φέρ’ειπείν ο πατέρας μου, ούτε για το «Ελληνες εσμέν» του Πλήθωνα, ούτε για τη βαρβαρότητα των Φράγκων στην Πόλη το 1204! Ούτε Σβορώνο είχε διαβάσει, ούτε Σάθα, ούτε Παπαρρηγόπουλο, ούτε Φίνλεϋ, ούτε Φαλμεράυερ, ούτε Κορδάτο, ούτε Σκαρίμπα.
Ηξερε όμως πέντε πράγματα για τον Διάκο, τον Λεωνίδα της Σπάρτης, τον Εφιάλτη, τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και τον Ρήγα Φεραίο.

Αυτά καθόριζαν τη στάση του στο καφενείο. Στη δουλειά, στο σπίτι. Μπορεί να μην ήξερε ιστορία, αλλά είχε το «αίσθημά της». Περιέργως (που περίεργο δεν είναι) το αληθές αίσθημα. Αν, λόγου χάριν, του έλεγες την ιστορία του Κιγκινάτου, θα την εύρισκε πολύ ωραία. Ενώ αν του έλεγες ότι ο Θεμιστοκλής εν τέλει μήδισε, θα κατέβαζε το κεφάλι.

Το ερώτημα λοιπόν, τουλάχιστον για όσους από μας έχουν βγάλει τη β’ Δημοτικού, δεν είναι αν υπήρξε ή όχι το κρυφό σχολειό (διότι ερώτημα δεν είναι εφ’ όσον απαντάται από χίλιες πηγές). Είναι όμως ερώτημα η «ασυνέχεια του έθνους» ή το αξίωμα ότι «επινοήσαμε τον εαυτόν μας». Καθ’ ότι, παρ’ ότι λογικώς ανακόλουθο αυτό το ερώτημα (παρ’ ότι τα βιβλία στα ράφια τους γελούν μαζί του)είναι πολιτικώς λογικότατο, εφ’ όσον το ζητούμενο είναι η προσωπική απαξίωση των πολιτών και η ταξική υποταγή.

Με έναν λόγο το πρόβλημα δεν είναι ο «συνωστισμός» στη Σμύρνη, αλλά ο νεοθωμανισμός στο μυαλό μας…        |   ΣΤΑΘΗΣ Σ. 4.IV.2011 stathis@enet.gr

Ανοιχτή επιστολή του Δημοσιογράφου Αρη Χατζηστεφάνου για την απόλυσή του από το Ραδιοφωνικό Σταθμό  ΣΚΑΪ 100.3

To πρωί της 31ης Μαρτίου η διεύθυνση του Ρ/Σ ΣΚΑΪ 100.3 μου ανακοίνωσε την απόλυσή μου. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια προσπάθεια πολιτικής φίμωσης καθώς οι πληροφορίες που παρουσίαζα στην εκπομπή δεν ταίριαζαν με τη φιλοκυβερνητική και φιλομνημονιακή γραμμή που επιχειρούσε να επιβάλλει η διεύθυνση.
Η προσπάθεια περιθωριοποίησης της εκπομπής μου ξεκίνησε πριν από χρόνια με τη διακοπή του τηλεοπτικού Infowar. Συνεχίστηκε με τη διακοπή των δεύτερων μεταδόσεων της ραδιοφωνικής εκπομπής αλλά και τις συνεχείς ακυρώσεις της μετάδοσης τις Κυριακές – θυμίζω ότι στα πρώτα χρόνια σε περίπτωση εκδηλώσεων και δράσεων του σταθμού η εκπομπή απλώς άλλαζε ώρα.
Αρκετά ακόμη περιστατικά έδειχναν ποιο ήταν το πραγματικό «ενδιαφέρον» του σταθμού για τη δημοσιογραφική μου δουλειά: Το βράδυ της επιδρομής στον Στόλο της Ελευθερίας, όταν επιχείρησα να επικοινωνήσω με το σταθμό για να μεταδώσω την έναρξη της επίθεσης από τον ισραηλινό στόλο, ο σταθμός αρνήθηκε να με βγάλει στον αέρα για περίπου μία ώρα ώστε να μη διακοπεί η αναμετάδοση… ενός αγώνα μπάσκετ.
Πολιτικά χαρακτηριστικά όμως είχε και η στοχοποίησή μου για το γεγονός ότι αρνήθηκα να υπογράψω την παράνομη ατομική σύμβαση εργασίας με μείωση αποδοχών κατά 10%. Οι εργαζόμενοι που αρνηθήκαμε να υπογράψουμε, ακολουθώντας και την προτροπή της ΕΣΗΕΑ, γνωρίζαμε ότι αργά ή γρήγορα θα ερχόταν η ώρα των εκδικητικών απολύσεων. Η απόφασή μας δεν αφορούσε τις οικονομικές μας αποδοχές αλλά την καταστρατήγηση των συλλογικών συμβάσεων.
Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο απολύσεις στο ραδιόφωνο αφορούν εργαζόμενους που δεν είχαν υπογράψει την παράνομη σύμβαση. Παρά το γεγονός βέβαια ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση δέχθηκαν τότε τις ατομικές συμβάσεις, ο ιδιοκτήτης του σταθμού αθέτησε την προσωπική του υπόσχεση και συνεχίζει τις μαζικές απολύσεις.
Τις τελευταίες ώρες ο σταθμός επιχειρεί να με παρουσιάσει ως «οικονομικό βάρος» παρά το γεγονός ότι οι αποδοχές μου για το ραδιόφωνο παραμένουν στάσιμες από το 2006 και κυμαίνονταν στο επίπεδο της συλλογικής σύμβασης. Θυμίζω επίσης ότι σχεδόν το σύνολο των αποστολών που πραγματοποιούσα στο εξωτερικό για τις ανάγκες της εκπομπής γίνονταν με δικά μου έξοδα και εξοπλισμό και πως στο παρελθόν μού ανατέθηκε για ένα χρόνο η επιμέλεια όλων των εκπομπών για τα 20 χρόνια του ΣΚΑΪ χωρίς αμοιβή.
Για όλους αυτούς τους λόγους αρνούμαι να αποδεχτώ την παράνομη, εκδικητική και πολιτικά υποκινούμενη απόλυσή μου.
Η προσπάθεια πολιτικής φίμωσης της εκπομπής μου δεν θα περάσει. Οι συνάδελφοι με τη στήριξη και της ΕΣΗΕΑ προχωρούν σε απεργιακές κινητοποιήσεις απέναντι στις παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις αλλά και το κλίμα φόβου που επιχειρεί να επιβάλλει η διεύθυνση του σταθμού.

Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ακροατές του σταθμού και στους συναδέλφους που βρέθηκαν με συγκινητικό τρόπο στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή. Σε αυτούς οφείλω και την πορεία μου στο χώρο της δημοσιογραφίας από την πρώτη ημέρα που συνεργάστηκα με το  Ρ/Σ του ΣΚΑΙ το 1996.
Με αξιοπρέπεια
Αρης Χατζηστεφάνου  |  Δημοσιογράφος

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ με τον μΠΑΟΚ είναι το σωστό και ουχί χωρίς Μι· φταίω γω να ‘ρθω να τα σπάσω μετά; ΑΠΙΘΑΝΟ το μπλουζάκι που πουλούσε ένα μαγαζί στη Σαλονίκη. Είχε στάμπα μια μύγα και κατάληξη μίσω! Το άλλο έγραφε: «μΠΑΟΚ κι ας (απεικονιζόταν πάλι η μύγα) μίσω ποτέ!». ΑΡΡΩΣΤΟΣ γαύρος είμαι και εγώ και δεν τα πολυκαταλαβαίνω αυτά τα κουλτουριάρικα περί δύο νεανίδων που ‘χαν πονέσει στη ζωή τους και τους απάλυνε τη μοναξιά η συντροφικότητα που βρήκαν στην μΠΑΟΚάρα. Ωστόσο φρονώ πως οι μΠΑΟΚτζήδες είναι στην πραγματικότητα παραστρατημένοι γαύροι. Αδέλφια μας είναι! Και δεν πρέπει να τους φθονούμε επειδή δύο όμορφα κορίτσια πήγαν σ’ εκείνους, αντί να τα κυκλοφορούμε εμείς και να πουλάμε μούρη στο Πασαλιμάνι.
ΑΛΛΩΣΤΕ εμείς τους πελάτες μας τους σεβόμαστε. Τσαμπουκάδες και τραμπουκισμούς κάνουν μόνον οι κάφροι και οι πνευματικά κατώτεροι. Υπολείπονται οι επικοινωνιολόγοι και οι διαφημιστές μπροστά στην εφευρετικότητα και τη φαντασία των συνθημάτων της εξέδρας. Ας πούμε αυτό που έβγαλε απ’ τα έντερά της, το: «Είναι βαριά η μπιπ του τσολιά», θα ‘πρεπε να πάρει πρώτο βραβείο σουρεαλιστικής ποίησης.
ΕΙΝΑΙ λάθος μας να σπάμε τα φιλομπαοκτζήδικα θέατρα· πόσω μάλλον όταν οι κουλτουριάρηδες χρησιμοποιούν τον μαύρο δικέφαλο απλώς ως background… Οπου να ‘ναι, ούτε εμείς ούτε εκείνοι θα ‘χουμε χαρτζιλίκι για να αγοράσουμε εισιτήριο και να μπουμε στο γήπεδο. Οπότε δεν θα ‘μαστε απλώς αδέλφια, αλλά και σύντροφοι…
ΜΗΝ ξεχνάς, εξαγριωμένε γαύρε μου, πως εκείνοι ήταν που φώναζαν το: «Τούμπα – Κούβα – Βιετνάμ» και διαπαιδαγώγησαν τις νεότερες γενιές με αντάρτικα τραγούδια και με Θεοδωράκη. Εστω κι αν… τα παράφρασαν, του στιλ: «ήρθαμε από τη Βουλγαρία/ και γκαμούμε Αθήνα-Πειραιά/ μΠΑΟΚ-μΠΑΟΚ σκίσ’ τους την γκολάρα/ για να δούνε τώρα πώς γκαμάς». Πρόκειται για παράφραση στο αντάρτικο τραγούδι: «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ την πείνα/ θα μας σώσει τώρα απ’ τη σκλαβιά/ κι έχει πρόγραμμα λαοκρατία/ ζήτω-ζήτω-ζήτω το ΕΑΜ».
ΤΟ «είμαστε δυο/ είμαστε τρεις/ είμαστε χίλιοι δεκατρείς» του Μίκη το τραγουδάνε στον ίδιο πάντα ρυθμό ως εξής: «Γκάμα γερά/ κάψε καλά/ Ομόνοια και Πειραιά/ το Σύνταγμα και τη Βουλή/ την μπουρδελόπολη αυτή/ την μπουρδελόπολη αυτήηη».
ΩΣ εκ τούτου, στο πλαίσιο του απόλυτου σουρεαλισμού, της τρέλας, της εκτόνωσης και της ελευθεριότητας που μόνο στις εξέδρες των γηπέδων απολαμβάνουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να τους βγάλουμε το καπέλο. Οπως και για την εφημερίδα που εξέδιδαν -και ήμουνα φαν- τον «μΠΑΟΚτζή». Δεν υπήρξε ποτέ στον κόσμο ολόκληρο πιο απίθανη, πιο σουρεαλιστική εφημερίδα, απ’ αυτή· τη σκόνη των αρθρογράφων της έχουν φάει οι απανταχού σουρεαλιστές ποιητές. Το πιο δύσκολο εγχείρημα για έναν διανοούμενο είναι να προσπαθήσει να γράψει σκυλάδικο. Το δυσκολότερο όλων είναι να μπορέσεις να νιώσεις, να σκεφτείς και να γράψεις όπως οι… συνάδελφοι που εξέδιδαν τον «μΠΑΟΚτζή».
ΜΕΧΡΙ και τον Μπαμπινιώτη τάπωσαν όταν πήγε να δικαιολογηθεί γιατί έβαλε στο λήμμα «Βούλγαροι» την ερμηνεία: «οπαδοί του ΠΑΟΚ…». «Γιατί συνηθίζουν να τους φωνάζουν έτσι στο γήπεδο, έχει καθιερωθεί στο λεξικό», είπε τότε ο πρύτανης της Γλωσσολογίας.
«ΟΚ», απάντησε στο περιοδικό «ΕΨΙΛΟΝ» ο πρόεδρος των μΠΑΟΚτζήδων σε συνέντευξη που έδωσε στον Θωμά Σιώμο, «τότε κι εμείς θα φωνάζουμε συνέχεια στο γήπεδο: «τουτάνα – τουτάνα/ του Μπαμπινιώτη η μάνα», μέχρι να καθιερωθεί, οπότε θα είναι αναγκασμένος δίπλα στο λήμμα τουτάνα να βάλει τη μαμά του».
ΕΙΝΑΙ αδέλφια μας σου λέω… Ζήτα συγγνώμη τώρα στους κυρίους, που τους έσπασες το θέατρο! πηγή : | Ανδρέας Ρουμελιώτης  | Ελευθεροτυπία

«Κενό γράμμα» φαίνεται πως αποτελούν οι διατάξεις για την πολιτική πολυφωνία στους κομματικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς παρά την εποπτεία του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τόσο ο τηλεοπτικός όσο και ο ραδιοφωνικός σταθμός 902.
Στο καθημερινό πρόγραμμα και στα δελτία ειδήσεων δεν παρουσιάζεται σχεδόν καμία άλλη άποψη επί των ζητημάτων της επικαιρότητας, εκτός από αυτή του ΚΚΕ και των συνδικαλιστικών του φορέων.
Έτσι,ο πολίτης που θα τύχει να παρακολουθήσει δελτίο ειδήσεων του 902 δεν μπορεί να διαμορφώσει καμία άλλη άποψη εκτός από εκείνη της κομματικής γραμμής.
Την εκπροσώπηση όλων των κομμάτων φαίνεται ότι στηρίζει το ΤΗΛΕΑΣΤΥ.Παρ’ όλα αυτά, σε δελτίο ειδήσεων των 9 για τις κινητοποιήσεις των γιατρών καταγράφηκε μόνο δήλωση του εκπρόσωπου του ΛΑΟΣ Κωστή Αϊβαλιώτη. «Αυτό είναι μέσα στη γενική ανομία που υπάρχει στον τόπο μας.Ο ΕΣΡ δεν κάνει σωστά τη δουλειά του αλλά και η πολιτεία δεν κάνει σωστά τη δουλειά της και μέσα στο γενικό μπάχαλο γίνονται και αυτά» σχολίασε ο πρόεδρος του κόμματος Δράση Στέφανος Μάνος.πηγή:Σκάϊ.gr

Ανεξάρτητα πού ανήκεις και σε ποιο θεό πιστεύεις. Αντικειμενικά, ψυχρά και σκληρά. Γιατί όλα, μα όλα, από την πολιτική μέχρι τις προσωπικές, ερωτικές σχέσεις είναι ζήτημα συσχετισμού δυνάμεων. Οταν έχεις ανάγκη υποχωρείς. Οταν δεν έχεις, σφυρίζεις αδιάφορα και προχωρείς. Απλό. Για τις απεργίες λοιπόν. Μέσα σ΄ αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες. Αν τα αφεντικά δεν έχουν να πληρώσουν, δεν θα πληρώσουν και μερικούς θα διώξουν. Αν τα αφεντικά έχουν λεφτά, τότε τη χρεοκοπία θα επικαλεστούν προκειμένου να κερδίσουν και να ωφεληθούν. Συμφωνούμε; Πάμε παρακάτω. Και στις δύο περιπτώσεις τα εργασιακά δικαιώματα τα γκρεμίσανε διά νόμου οριστικά.
Επομένως, η κάθε απεργιακή κινητοποίηση για να έχει πρακτικό αποτέλεσμα πρέπει να προχωρήσει στο ταν ή επί τας.
Πράγμα που για τις συγκεκριμένες συνθήκες είναι τόσο αδύνατον και ακατόρθωτο όσο εντελώς παρανοϊκό είναι να πιστεύει κάποιος στον διακτινισμό. Γιατί συμβαίνει το εξής οξύμωρο και αντιφατικό. Οι μικρομεσαίοι που δεν πληρώνουν τις φορολογικές υποχρεώσεις τους είναι οπαδοί της ανυπακοής. Το τρομοκρατημένο προλεταριάτο στην υποταγή. Επομένως κάθε απεργιακή κινητοποίηση καταλήγει στην εξής λογική. Ο εργαζόμενος, επειδή θα απεργήσει, πρέπει μέσα στη βάρδιά του να δουλέψει διπλά. Ταυτόχρονα, αν είναι του ιδιωτικού τομέα, θα χάσει το μεροκάματο της ημέρας, πράγμα που θα του κοστίσει ακριβά. Και το χειρότερο όλων αυτών ακόμα πιο τραγικό. Γιατί το αφεντικό, στη συνέχεια, με τις πλάτες του νόμου μπορεί να τον αφήσει χωρίς δουλειά… Πρακτικά δύο οι παράγοντες που ωφελούνται απ΄ αυτή τη διαδικασία την τάχα μου αγωνιστική. Από τη μια τα αφεντικά, από την άλλη τα στελέχη τα συνδικαλιστικά. Οι πρώτοι κερδίζουν λεφτά. Οι δεύτεροι αποσπούν εύσημα μαχητικά. Ετσι ο εργαζόμενος, που από τη μια το αφεντικό τον στύβει και από την άλλη ο αρχισυνδικαλιστής τον προστατεύει, καταλήγει αναλώσιμο κορόιδο μιας σκληρής, αδυσώπητης πόκας με σημαδεμένα χαρτιά. Μόνος, έρημος, απελπισμένος, χωρίς δουλειά!

Δημήτρης Δανίκας   | Το Βήμα

Le Petit Soldat  | Jean-Luc Godard  | 1960

Oι αλλαγές που γίνονται αυτόν τον καιρό στη χώρα μας δεν έχουν προηγούμενο. Κοινωνικά συμβόλαια επί των οποίων οικοδομήθηκε η Ελλάδα της ευημερίας πηγαίνουν στον κάλαθο των αχρήστων. Συμφωνίες στις οποίες στηρίχθηκε η περιορισμένη έστω ανάπτυξη της χώρας καταργούνταιόλα μοιάζει να αμφισβητούνται, αν δεν ανατρέπονται.
Θα μπορούσε να είναι η παρούσα κατάσταση μιας επανάστασης γέννημα. Η βαριά όμως οικονομική κρίση που βιώνει η ελληνική οικονομία έγινε δεκτή από τους πολίτες σαν όλοι να την περίμεναν! Ετσι εξηγείται γιατί τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας που έχουν εφαρμοσθεί ποτέ στην Ελλάδα μοιάζει να γίνονται αποδεκτά από τους θιγόμενους με απροσδόκητη υπομονή.
Μισθωτοί και συνταξιούχοι έχουν προφανώς αποδεχθεί την πραγματικότητα. Περικοπές μισθών και αμοιβών, βαριά φορολογία και απώλεια κεκτημένων εξαγγέλλονται και γίνονται αποδεκτά. Οι πολίτες αναγνωρίζουν ότι πρέπει η σημερινή γενιά να πληρώσει τις σπατάλες της προηγούμενης.
Η αναγνώριση της σκληρής πραγματικότητας ότι η μια γενιά κληροδοτεί στην επόμενη μόνον χρέη, έχει κάνει τους πολίτες σιωπηλούς μάρτυρες της αναπότρεπτης εγχείρησης που επιχειρείται, κατά την ιατρική ορολογία του κ. Στρος-Καν.
Δεν είναι ώρα να κριθούν οι οικονομολογικές θεωρίες και οι συζητήσεις για το μέλλον του ευρώ. Υπάρχουν όμως μερικά ζητήματα που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής.
Ασφαλώς και πρέπει να μπορεί ο εργοδότης, ιδίως σε χαλεπούς καιρούς, να μειώνει τον αριθμό των προσώπων που απασχολεί. Αλλά όχι να δώσουμε και κίνητρο για… απολύσεις! Τα χρήματα που εισπράττει ως αποζημίωση ο απολυόμενος τα δικαιούται, έχουν υπολογισθεί από τον επιχειρηματία στο εργατικό κόστος.
Οι μειώσεις των μισθών πρέπει να συνδυάζονται με διανομή όχι μόνον του κόστους αλλά και του προσδοκώμενου κέρδους. Δεν θα μοιραστεί σήμερα ο εργαζόμενος το πενιχρό του εισόδημα με τον εργοδότη, ο οποίος από αύριο μόνος θα απολαμβάνει τα κέρδη του, που θα έχουν στηριχθεί στις στερήσεις υπαλλήλων και εργατών.
Τα πράγματα είναι απλά. Τα μέτρα που περιορίζουν αποδοχές εργαζομένων πρέπει να συνδυάζονται με σαφή υποχρέωση του εργοδότη να τα επιστρέψει και δη εντόκως.
Το κράτος πρέπει να φαίνεται και να είναι δίκαιο.

Σταύρος Π. Ψυχάρης  | Βήμα της Κυριακής

Απεργιακές κινητοποιήσεις στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα του Οργανισμού αποφάσισαν σήμερα οι εργαζόμενοι στον Δ.Ο.Λ. στη γενική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του κτιρίου της Μιχαλακοπούλου 80, μετά την ανακοίνωση των 21 απολύσεων.Η απεργία διαρκείας σε όλα τα μέσα του Δ.Ο.Λ. θα ξεκινήσει από την προσεχή Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου.
Ομάδα εργαζομένων, που έσπευσε στα τυπογραφεία, για να προλάβει να μπλοκάρει την εκτύπωση του κυριακάτικου Βήματος, δεν θα το πράξει τελικά, καθώς οι εργαζόμενοι έκριναν ότι κάτι τέτοιο θα ήταν άτοπο.
Νωρίτερα την Παρασκευή, οι απολύσεις στον Δ.Ο.Λ. ήρθαν να επιβεβαιώσουν την έντονη φημολογία των τελευταίων ωρών ότι η διοίκηση της εταιρείας θα προχωρούσε, εντός της ημέρας, σε απολύσεις συντακτών της εφημερίδας  Το Βήμα.
Ο διευθυντής της εφημερίδας, Π. Καψής, είχε αρνηθεί να διαψεύσει τις φημολογίες σε σχετικό ερώτημα που ετέθη από τον εκπρόσωπο των εργαζομένων στην εφημερίδα, Τάσο Αναστασιάδη.
Οργή και αγανάκτηση είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα των εργαζομένων στον ΔΟ.Λ. που σε ανακοίνωσή τους τόνισαν ότι θα απαντήσουν στην εργοδοτική αυθαιρεσία με ανυποχώρητο αγώνα διαρκείας με όλα τα μέσα. πηγή: ΠρώτοΘέμα

Μύλος έχει γίνει η δημοσιογραφική μας πιάτσα. Οι απολύσεις είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο, το ίδιο και οι υποχρεωτικές μειώσεις μισθών ακόμα και στη γενιά των επτακοσίων. Βλέπετε οι εκδότες είναι οι πρώτοι που πέταξαν τη σκούφια τους για την έλευση της τρόικας και υπογείως από την πρώτη μέρα επεδίωξαν την «εξάπλωση» του εργασιακού μεσαίωνα και στον ιδιωτικό τομέα. Με δικαιολογία την κρίση, με πρόφαση την έλλειψη ρευστότητας στην αγορά, ακόμα και τα γωνιακά μαγαζιά, όπως ο ΣΚΑΙ, άρχισαν το χαράτσι παντός είδους.
Και καλά τα εκδοτικά συγκροτήματα που έμπαζαν νερά εδώ και χρόνια. Αλλά ακόμα και αυτά που δεν χρωστούν, επιδιώκουν την συσσώρευση κέρδους, ώστε να πραγματοποιήσουν επιθετικές εξαγορές εφημερίδων ή τηλεοπτικών σταθμών που παραπαίουν. Για να μπορέσουν να γίνουν οι εν λόγω εκδότες οι νέοι κυρίαρχοι στην πολιτικοοικονομική σκηνή της Ελλάδας. Διακαής πόθος να κινούν τα νήματα. Κάπως έτσι ξεχάστηκε ο ακροατής, ο τηλεθεατής και οι ανάγκες του, τα θέλω του, η εφαρμογή της λέξης λειτούργημα στην δημοσιογραφία. Οι δύσκολοι καιροί έχουν κλείσει τον κόσμο σπίτι και αναζητά την ψυχαγωγία μέσα από εμάς. Ακόμα και πολιτικό προσδιορισμό. Ξεδίνουν μέσα από τα λόγια του Λαζόπουλου ή των παιδιών της Ελληνοφρένειας. Χρόνια τώρα. Όμως μπροστά στο κέρδος τι είναι η ποιότητα; Στο βωμό της επόμενης εξαγοράς, οι εκδότες είναι ικανοί να εξαφανίσουν ό,τι καλό έχει ξεμείνει στην πιάτσα.
Έτσι όμως, η λεγόμενη εξυγίανση δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ, γιατί τα κίνητρα είναι φαύλα. Μικρογραφία της οικονομίας είναι η κατάσταση στα μίντια. Χθες μάθαμε ότι τα παιδιά που εργάζονται στην Ελληνοφρένεια του ΣΚΑΙ αρνήθηκαν να υποκύψουν στις πιέσεις της εργοδοσίας και να υπογράψουν την μείωση μισθού, με κίνδυνο να χάσουν την δουλειά τους. Και η εργοδοσία, που τόσα χρόνια έπινε νερό στην υγειά τους, γιατί έφερναν έσοδα και με το παραπάνω, προτίμησε να εκθέσει έναν εξ αυτών ενώπιων των υπολοίπων εργαζομένων του ΣΚΑΙ. Έλα όμως που η λεπτή γραμμή της επαγγελματικής αξιοπρέπειας ακόμα υπάρχει; Δεν μπορεί κανείς να θυσιάσει δεκαετίες σκληρής δουλειάς για τα καπρίτσια κάποιου εκδότη που θέλει να γίνει Ναπολέοντας. Ευχόμαστε η κατάσταση να εκτονωθεί και η ηγεσία του ΣΚΑΙ να σοβαρευτεί γιατί οι αναλύσεις και προτροπές «δημοσιογράφων» τύπου Μπάμπη, δεν είναι προς το όφελος του ομίλου.

ΥΓ. Ωραία να λέμε ότι η κρίση στα μίντια θα καταργήσει τις προσφορές, τους διάφορους γυρολόγους και τους αχρείαστους, τους εγκάθετους και τους ασπόνδυλους. Τους περιττούς και τους βολεμένους. Ωραία να λέμε ότι θα μείνουν αυτοί που κάνουν πραγματική δημοσιογραφία και δεν εξυπηρετούν συμφέροντα. Μα εκτός από πραγματικούς δημοσιογράφους χρειαζόμαστε και πραγματικούς εκδότες. Με κότσια. Που θα μπορούν να αποδώσουν τα του καίσαρος τω καίσαρι και να επιβραβεύσουν την πραγματική δημοσιογραφία, προστατεύοντας την από παντός είδους πιέσεις. Δεν μπορείς να κάνεις δημοσιογραφία επιπέδου με τρεις και εξήντα.

ΥΓ1. Ας δώσουμε και ένα άλλο παράδειγμα. Δεν είναι δυνατόν να είσαι ακριβοπληρωμένος παραθυράτος σχολιαστής/τρια – που δεν έχεις απώλειες από την κρίση – και να αποκαλείς τον επικεφαλής του Γιούρογκροουπ και πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου, Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, ως «κυβερνήτη του Βελγίου» (!). Μήπως πλήττεται κάπως η αξιοπιστία σας; Λέμε τώρα.Κείμενο: η Κουκίδα | πηγή : Το Ποντίκι

Έπειτα από τις δυναμικές κινητοποιήσεις που ανακοίνωσαν οι εργαζόμενοι στο ΒΗΜΑ μετά την απόφαση της διεύθυνσης για απόλυση 28 δημοσιογράφων,το ΒΗΜΑ τις ανέστειλε, ενώ ανακλήθηκε και η 48ωρη απεργία, που θα ξεκινούσε στις 9 το πρωί της Πέμπτης. Νωρίτερα, επικράτησε ένταση στη Μιχαλακοπούλου, καθώς οι εργαζόμενοι είχαν αποκλείσει το κτίριο και αρνούνταν να εργαστούν για την έκδοση του κυριακάτικου ΒΗΜΑτος, έχοντας ενημερώσει τη διοίκηση για το ό,τι πραγματοποιούν γενική συνέλευση.
Η σημερινή άκαρπη συνάντηση του Σταύρου Ψυχάρη με την ΕΣΗΕΑ οδήγησε τον εκδότη σε απολύσεις προσωπικού, χωρίς ωστόσο να αναφέρει τον ακριβή αριθμό. Συγκεκριμένα, δήλωσε ότι δεν μπορεί να απορροφήσει κανένα εργαζόμενο στα υπόλοιπα μέσα του Δ.Ο.Λ. εκτός φυσικά από το Κυριακάτικο ΒΗΜΑ και το site της εφημερίδας.
Μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι ανάμεσα σε εκείνους που θα φύγουν, θα είναι άτομα που είναι κοντά στη συνταξιοδότηση, χωρίς επίσης να αναφέρει το όριο (αν δηλαδή μιλάει για άτομα που θέλουν ένα χρόνο ή δύο ή τρία κλπ), καθώς και άτομα που έχουν και άλλες θέσεις -που είναι στην ουσία δεύτερη δουλειά- και παίρνουν κανονικό μισθό και από εκεί όχι όσους παίρνουν κάποια έξτρα χρήματα, γράφοντας σε κάποιο άλλο έντυπο εκτός του Δ.Ο.Λ. Ομολόγησε βέβαια ότι αυτά τα άτομα είναι σχετικά λίγα και δεν φτάνουν για να πιάσει το όριο της μείωσης του κόστους που έχουν ζητήσει οι τράπεζες, για να δώσουν εκ νέου δάνεια στον Δ.Ο.Λ. Οπότε θα απολυθούν και άλλοι εργαζόμενοι, χωρίς να αναφερθούν κριτήρια.
Επίσης, ο Ψυχάρης ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να θέσει ζήτημα μείωσης μισθών σε όσους παραμείνουν. Όλα αυτά, βέβαια, πριν την τελεθυταία εξέλιξη, που ήταν η αναστολή των απολύσεων και της 48ωρης απεργίας.πηγή:Πρώτο Θέμα

«Το ραδιόφωνο και η τηλεόραση του Σκάι από το πρωί της Τρίτης 30 Νοεμβρίου έως στις 6 το πρωί της Τετάρτης 1ης Δεκεμβρίου ,εκτάκτως δεν θα μεταδώσουν δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές ,αιτία η 24ωρη απεργία της Ενώσεως Συντακτών και των συνεργαζόμενων σωματίων στα Μέσα Ενημέρωσης με συνδικαλιστικά αιτήματα που ξεπερνούν κάθε λογική σε εποχή θησειών από τους Έλληνες πολίτες .»

Ανακοίνωση του Σκάι για την 24ωρη απεργια της ΕΣΗΕΑ

Μαλάκιο (το) {μαλακί-ου /-ων}ζωολ. κάθε ασπόνδυλο ζώο,συνήθ. υδρόβιο, που το μαλακό γλοιώδες σώμα του καλύπτεται από επιδερμικό σχηματισμό με πολλούς αδένες, τον οποίο προστατεύει εξ’ολοκλήρου η εν μέρει ασβεστοειδές όστρακο ,λ.χ τά μύδια ,τα στρείδια ,τα σαλιγκάρια ,τα χταπόδια, τα καλαμάρια κ.ά.  [ετυμ.<αρχ.μαλάκιον (κυρ.πληθ. μαλάκια  τα) <μαλακός]    | Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσας Γ.Μπαμπινιώτη