Advertisements

bacon triptych73

(ονοματεπώνυμο)Λαϊκιά αδερφή εκ Νικαίας–όχι της Κυανής Ακτής, χοντρούλα, ήδη αρκετά φαλακρή στα 25 της. Μου τηλεφώνησε .Με θαύμαζε κτλ. Μπορούσε να΄ρθεί να με δει μ’ ένα φίλο του; Ήρθαν–κουνιστές και λυγιστές .Τις κράτησα όσο επέτρεπαν οι τύποι. Λίγες μέρες αργότερα πήρα δύο-τρία δακτυλογραφημένα ποιήματα του.Εν απ’ αυτά συνίστατο στον κατάλογο της επαγγελματικής ιδιότητας εκείνων με τους οποίους «το’χε κάνει».Υδραυλικούς , ηλεκτρολόγους ,οικοδόμους, γκαραζιέρηδες ,άνδρες όλων των όπλων και των σωμάτων κ.ο.κ.Είχα κέφια και του’γραψα «Ξέχασες τους πυροσβέστες…»

Ο καταιονισμός αυτός δεν έσβησε όμως την φωτιά του θαυμασμού του, και όταν έγινα σύμβουλος επί λογοτεχνικών θεμάτων στην ΕΡΤ το΄75 , άρχισε να μου’ρχεται με τον φίλο του τον «Κοκκό» στο γραφείο  «για καφεδάκι»- δούλευε στο μεταξύ στην TV Aστήρ.      Αναγκάστηκα να του ζητήσω να μην ξανάρθει. Του είπα ότι η κοινή ομοφυλοφιλία δε σήμαινε κατ’ανάγκην ότι είμασταν συνάδελφοι . Ο θαυμασμός κι η λατρεία του μετεβλήθη σε μίσος……..

Κώστας Ταχτσής  |  Από την χαμηλή σκοπιά  | Εκδόσεις  Εξάντας 1992

Το τηλεοπτικό υπερθέαμα-επιμνημόσυνη τελετή με τη συμμετοχή χιλιάδων θαυμαστών και δεκάδων διάσημων αστέρων για απότιση φόρου τιμής στον αποκαλούμενο»βασιλιά της ποπ μουσικής» Michael Jackson πραγματοποιήθηκε χθες στο Staples Center του Los Angeles και μεταδόθηκε τηλεοπτικά σε όλο τον κόσμο.

JACKO

………………………………………………………………………………………………………………………….

Σε ένα μήνα περίπου ,συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον θάνατο του Ρώσου Συγγραφέα και Ιστορικού ,Αλεξάντερ Ισάγιεβιτς Σολζενίτσιν.

Ο Σολζενίτσιν γεννήθηκε στον Καύκασο τον Δεκέμβρη του 1918,σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Ροστόφ,κατά την διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου υπηρέτησε ως αξιωματικός στο πυροβολικό του Κόκκινου Στρατού και παρασημοφορήθηκε δύο φορές για τα ανδρεία της μονάδος που διοικούσε.Το 1945 συνελήφθη με την κατηγορία της αντισοβιετικής προπαγάνδας γιατί σε ένα γράμμα του με το οποίο απευθυνόταν σε ένα φίλο αμφισβητούσε τις ηγετικές και πολεμικές ικανότητες του Στάλιν,στην συνέχεια μεταφέρθηκε στην Μόσχα, ανακρίθηκε και καταδικάσθηκε από ένα έκτακτο δικαστήριο(στο οποίο δεν κλήθηκε καν για να υπερασπισθεί τον εαυτόν του)σε ισόβια εκτόπιση και οκταετή καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδο. Το τέλος της οκταετής ποινής του το 1953 και αφού μετακινήθηκε σε πολλά στρατόπεδα εργασίας κυρίως της Ασιατικής Σοβιετικής Ένωσης συνέπεσε με τον θάνατο του Στάλιν και τις απαρχές της αποσταλινοποίησης,έτσι βρήκε την ευκαιρία να επιστρέψει στα Ευρωπαϊκά εδάφη της χώρας του και να εργασθεί εκεί ως καθηγητής, παράλληλα ξεκίνησε να ασχολείται με την συγγραφή την οποία κρατούσε μυστική ακόμη και από το συγγενικό του περιβάλλον θέλοντας να το προστατέψει από πιθανούς διωγμούς. Το 1961 απευθύνθηκε στον ποιητή Αλεξάντερ Τβαρντόβσκι δίδοντας του να διαβάσει το χειρόγραφο του»Μια ημέρα από την ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς» στο οποίο περιγράφεται ένα εικοσιτετράωρο στα Ρωσικά  στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας .Ο Τβαρντόβσκι το δημοσίευσε στο περιοδικό «Νέος Κόσμος»όπου ήταν συντάκτης μετά από ειδική άδεια από τον Νικίτα Χρουστσιόβ και αργότερα κυκλοφόρησε σε βιβλίο σχεδόν ταυτόχρονα με την Αγγλική έκδοση το 1963.Το 1970 φοβούμενος πως δεν θα του επιτραπεί η επανείσοδος στην Ρωσία δεν τόλμησε να παραστεί στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στην Στοκχόλμη. Το 1974 λίγο μετά από την κυκλοφορία στην Δύση  του σημαντικότερου έργου του «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ»εγκατέλειψε την χώρα του απoστερούμενος  την Σοβιετική ιθαγένεια περιπλανήθηκε αυτοεξόριστος στην Ευρώπη για να καταλήξει στις  ΗΠΑ ,το 1990 αν και η κυβέρνηση Γκορμπατσόφ του είχε επαναχορηγήσει την Σοβιετική ιθαγένεια δέχθηκε να επιστρέψει μόνο μετά από την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1994.Μαζί με την δεύτερη σύζυγο του εγκαταστάθηκαν σε μια εξοχική κατοικία στην δυτική Μόσχα όπου έζησε μέχρι τον θάνατο του στις 3 Αυγούστου του 2008,σε ηλικία 89 ετών.

.

Ο Σολζενίτσιν κηδεύτηκε με μια σεμνή τελετή που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2008 στο πανέμορφο μοναστήρι Ντονσκόι στη Μόσχα,σε στενό οικογενειακό κύκλο,με ελάχιστους παρευρισκόμενους και με ακόμη λιγότερη την παρουσία των ΜΜΕ.

Έχοντας επιλέξει ο καθένας από πολύ νωρίς στην ζωή του και κάτω από διαφορετικές συνθήκες το μονοπάτι που θα τον οδηγούσε μέσα από την τέχνη του προς την αθανασία θα μπορούσαμε να πούμε πως το μοναδικό κοινό σημείο αυτών των δύο εξ’ ορισμού αντίθετων ανθρώπων θα μπορούσε να είναι η τυφλή τους πίστη σε εκείνη την επιλογή η οποία προκαθόρισε αυτό που επέζησε του θανάτου τους .Ο Σολζενίτσιν με το έργο του(ακόμη και μέσα από τα λάθη του,όπως όταν εξόριστος από το Σοβιετικό καθεστώς επέλεξε να εξυμνήσει τον Πινοσέτ)διαμόρφωσε συνειδήσεις.

Ο Jackson μέσα από  τις»ιδιαιτερότητες»των επιλογών του(οι οποίες αποδείχτηκαν εκ των υστέρων αυτοκαταστροφικές)μπορεί τελικά και να επέλεξε το δυσκολότερο μονοπάτι προς τα «Ιλίσια πεδία», αφού έπρεπε να θρέφει συνεχώς με το αίμα του το»τέρας «το οποίο ο ίδιος δημιούργησε.

.

James Douglas Morrison   1943-1971

» There was a desire for chaos and an intellectual danger zone he seemed to be quite at home in, even if it at times put his band mates on high alert.This is quite an edge to walk and i think, towards the end of his time, it turned on him. If you check the lyrics on Morrison Hotel and L.A Woman, there is a sadness and beauty in some of them that makes me wonder if he found endings where he thought he would find something else. He was an incredibly heavy and complicated guy and that’s why the music and the man remain timeless.»

-Henry Rollins

 

……………………………………………………………………………
Ο Θάνατος
Είναι μία τέχνη,όπως όλες τις άλλες.
Την ασκώ εξερετικά καλά.
.
Την ασκώ έτσι και νοιώθεις την κόλαση.
Την ασκώ έτσι και νοιώθεις πραγματική.
Υποθέτω ότι θα μπορούσατε να πείτε πως έχω μία κλίση.
……………………………………………………………………………..
                                                  Lady Lazarus    |   Sylvia Plath   1932-1963
.
    .d
       Εικονογράφιση Gustave Doré για την «Θεία Κωμωδία «του Dante Alighieri

smoke-and-poetry Robbie Robertson, Michael McClure, Bob Dylan, Allen Ginsberg  1965

«…Και όσο το πεπρωμένο θα μου το επιτρέπει,θα συνεχίσω να καπνίζω…«

Tabacco Kiosk  –  Fernando Pessoa  1888 | 1935

«Jim would come up to me with lyrics scribbled on a matchbook, ‘You know the day destroys the night, night divides the day’. . . and he’d ask ‘Hey, John, can you play drums to this?’ And just reading the matchbook, there was rhythm in the words.»
John Densmore «Vancouver Sun «January 21, 2009

Ο Ποιητής  Leonard Cohen ,θα εμφανιστεί στις  30 Ιουλίου στην Μαλακάσα στο » Terra Vibe Park » .

Αξίζει να πάτε να τον ακούσετε να απαγγέλλει τους στοίχους του συνοδεία της μουσικής του,άλλωστε πόσους αληθινούς Ποιητές έχουμε την δυνατότητα να ακούσουμε ζωντανά.
Το περιστατικό που ακολουθεί είναι για του λόγου το αληθές.

«Ο Dylan και εγώ πίναμε τον καφέ μας σε κάποιο Παρισινό Bistro πρίν απο μερικά χρόνια. Είχε συμπεριλάβει στις συναυλίες του ένα από τα τραγούδια μου το»Hallelujah»,και με ρώτησε πόσο χρόνο μου πήρε να το γράψω. «Το μεγαλύτερο κομμάτι περίπου δύο χρόνια»του απάντησα «Δύο χρόνια ; » μου επανέλαβε σχεδόν σοκαρισμένος.  Αρχίσαμε να συζητάμε τότε για ένα δικό του τραγούδι το «I and I»,και κάποια στιγμή τον ρώτησα πόσο χρόνο πήρε σε εκείνον να το γράψει, η απάντηση του σχεδόν με έκανε να πέσω από την καρέκλα μου.  «Tο μεγαλύτερο μέρος περίπου 15 λεπτά.»
Και η αλήθεια είναι πως του είπα ψέμματα, το «Hallelujah» μου πήρε σχεδόν πέντε χρόνια να το γράψω και φυσικά και εκείνος μου είπε ψέματα,πιθανότατα του πήρε δέκα λεπτά.«

.

ΚΑΘΑΡΕΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω.
Ενας ζεστός καφές το πρωί.
Το διάβασμα(όσο γίνεται πιό αργά)της εφημερίδας.
Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα.
Το χώμα στα καινούργια σου τακούνια.
Η θάλασσα το απόγεμα με λίγη συννεφιά.
Γαρίφαλλα.Πολλά γαρίφαλλα.

Ακόμη:
«O άνθρωπος που πηδάει πάνω απ’την πόλη»του Σαγκάλ.
Ν΄ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια.
Το χέρι μου στο στήθος σου.
Κάποια ποιήματα του Καβάφη.

Ομως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.

.                                                                           Νάσος Βαγενάς  | Τα γόνατα της Ρωξάνης

Στη Μαρία μου