Θόδωρος Αγγελόπουλος  |   Σκηνοθέτης ,Σεναριογράφος ,Ποιητής  | 1935 – 2012

Advertisements

The Damned United  Tom Hooper |  2009

‘Eφυγε την Κυριακή το πρωί από τη ζωή ο Νίκος Παπάζογλου έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Ο δημοφιλής τραγουδοποιός απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών, λίγο διάστημα μετά το θάνατο του καλού του φίλου και στενού συνεργάτη Μανώλη Ρασούλη. Χτυπημένος από την επάρατη νόσο, ο Νίκος Παπάζογλου τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και υποβάλλονταν σε χημειοθεραπείες.
Ο Νίκος Παπάζογλου ξεκίνησε πολύ νωρίς την καριέρα του στο τραγούδι, έγινε ωστόσο γνωστός μετά τη συνεργασία του με τον Μανώλη Ρασούλη και τον Νίκο Ξυδάκη, στα τέλη της δεκαετίας του ΄70. Ο δίσκος τους «Η εκδίκηση της γυφτιάς» υπήρξε καθοριστικής σημασίας, καθώς άλλαξε τις αντιλήψεις για το λαϊκό τραγούδι στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με πολλούς συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές, ενώ στο στούντιό του στη Θεσσαλονίκη ηχογράφησαν πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες.
Η κηδεία του σπουδαίου καλλιτέχνη θα τελεστεί τη Μεγάλη Δευτέρα, στις 16:00, στον Ιερό Ναό του Αγίου Θεράποντα, στην Τούμπα. πηγή:ΣΚΑΙ.gr

1943  –  1971

…We were watching the Motorcyle Boy play pool.I didn’t exactly know where we were, or how we got there, but I knew how long we’d been there-for ever. The place was smoky and dark and full of black people . This didn’t bother me ,and it didn’t seem to bother Steve either. Steve and me were sitting in a booth. The table was scarred and the plastick covering on the seats was ripped and leaking cotton junk. Steve was adding to the carving on the table. He was writing a word I didn’t even know he knew.
» My,my,my » said the guy who was playing the Motorcycle Boy.» Ain’t he fine? »
The Motorcycle Boy was winning. He walked around the table, measuring his shot. In the dim smoky light he looked like a painting.
» Yeah » I said .» And I’m gonna look just like him.»
The black cat paused and looked me over. » No you ain’t baby. That cat is a prince man.
He is royalty in exile. You ain’t never gonna look just like that.» …

Rumble Fish   |   S.E.Hinton

Μέσα μας υπάρχει «κάτι» που δεν έχει όνομα, αυτό το «κάτι» είναι αυτό που είμαστε.                                                                                             |     José de Sousa Saramago 

Το τηλεοπτικό υπερθέαμα-επιμνημόσυνη τελετή με τη συμμετοχή χιλιάδων θαυμαστών και δεκάδων διάσημων αστέρων για απότιση φόρου τιμής στον αποκαλούμενο»βασιλιά της ποπ μουσικής» Michael Jackson πραγματοποιήθηκε χθες στο Staples Center του Los Angeles και μεταδόθηκε τηλεοπτικά σε όλο τον κόσμο.

JACKO

………………………………………………………………………………………………………………………….

Σε ένα μήνα περίπου ,συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον θάνατο του Ρώσου Συγγραφέα και Ιστορικού ,Αλεξάντερ Ισάγιεβιτς Σολζενίτσιν.

Ο Σολζενίτσιν γεννήθηκε στον Καύκασο τον Δεκέμβρη του 1918,σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Ροστόφ,κατά την διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου υπηρέτησε ως αξιωματικός στο πυροβολικό του Κόκκινου Στρατού και παρασημοφορήθηκε δύο φορές για τα ανδρεία της μονάδος που διοικούσε.Το 1945 συνελήφθη με την κατηγορία της αντισοβιετικής προπαγάνδας γιατί σε ένα γράμμα του με το οποίο απευθυνόταν σε ένα φίλο αμφισβητούσε τις ηγετικές και πολεμικές ικανότητες του Στάλιν,στην συνέχεια μεταφέρθηκε στην Μόσχα, ανακρίθηκε και καταδικάσθηκε από ένα έκτακτο δικαστήριο(στο οποίο δεν κλήθηκε καν για να υπερασπισθεί τον εαυτόν του)σε ισόβια εκτόπιση και οκταετή καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδο. Το τέλος της οκταετής ποινής του το 1953 και αφού μετακινήθηκε σε πολλά στρατόπεδα εργασίας κυρίως της Ασιατικής Σοβιετικής Ένωσης συνέπεσε με τον θάνατο του Στάλιν και τις απαρχές της αποσταλινοποίησης,έτσι βρήκε την ευκαιρία να επιστρέψει στα Ευρωπαϊκά εδάφη της χώρας του και να εργασθεί εκεί ως καθηγητής, παράλληλα ξεκίνησε να ασχολείται με την συγγραφή την οποία κρατούσε μυστική ακόμη και από το συγγενικό του περιβάλλον θέλοντας να το προστατέψει από πιθανούς διωγμούς. Το 1961 απευθύνθηκε στον ποιητή Αλεξάντερ Τβαρντόβσκι δίδοντας του να διαβάσει το χειρόγραφο του»Μια ημέρα από την ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς» στο οποίο περιγράφεται ένα εικοσιτετράωρο στα Ρωσικά  στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας .Ο Τβαρντόβσκι το δημοσίευσε στο περιοδικό «Νέος Κόσμος»όπου ήταν συντάκτης μετά από ειδική άδεια από τον Νικίτα Χρουστσιόβ και αργότερα κυκλοφόρησε σε βιβλίο σχεδόν ταυτόχρονα με την Αγγλική έκδοση το 1963.Το 1970 φοβούμενος πως δεν θα του επιτραπεί η επανείσοδος στην Ρωσία δεν τόλμησε να παραστεί στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στην Στοκχόλμη. Το 1974 λίγο μετά από την κυκλοφορία στην Δύση  του σημαντικότερου έργου του «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ»εγκατέλειψε την χώρα του απoστερούμενος  την Σοβιετική ιθαγένεια περιπλανήθηκε αυτοεξόριστος στην Ευρώπη για να καταλήξει στις  ΗΠΑ ,το 1990 αν και η κυβέρνηση Γκορμπατσόφ του είχε επαναχορηγήσει την Σοβιετική ιθαγένεια δέχθηκε να επιστρέψει μόνο μετά από την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1994.Μαζί με την δεύτερη σύζυγο του εγκαταστάθηκαν σε μια εξοχική κατοικία στην δυτική Μόσχα όπου έζησε μέχρι τον θάνατο του στις 3 Αυγούστου του 2008,σε ηλικία 89 ετών.

.

Ο Σολζενίτσιν κηδεύτηκε με μια σεμνή τελετή που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2008 στο πανέμορφο μοναστήρι Ντονσκόι στη Μόσχα,σε στενό οικογενειακό κύκλο,με ελάχιστους παρευρισκόμενους και με ακόμη λιγότερη την παρουσία των ΜΜΕ.

Έχοντας επιλέξει ο καθένας από πολύ νωρίς στην ζωή του και κάτω από διαφορετικές συνθήκες το μονοπάτι που θα τον οδηγούσε μέσα από την τέχνη του προς την αθανασία θα μπορούσαμε να πούμε πως το μοναδικό κοινό σημείο αυτών των δύο εξ’ ορισμού αντίθετων ανθρώπων θα μπορούσε να είναι η τυφλή τους πίστη σε εκείνη την επιλογή η οποία προκαθόρισε αυτό που επέζησε του θανάτου τους .Ο Σολζενίτσιν με το έργο του(ακόμη και μέσα από τα λάθη του,όπως όταν εξόριστος από το Σοβιετικό καθεστώς επέλεξε να εξυμνήσει τον Πινοσέτ)διαμόρφωσε συνειδήσεις.

Ο Jackson μέσα από  τις»ιδιαιτερότητες»των επιλογών του(οι οποίες αποδείχτηκαν εκ των υστέρων αυτοκαταστροφικές)μπορεί τελικά και να επέλεξε το δυσκολότερο μονοπάτι προς τα «Ιλίσια πεδία», αφού έπρεπε να θρέφει συνεχώς με το αίμα του το»τέρας «το οποίο ο ίδιος δημιούργησε.

.

smoke-and-poetry Robbie Robertson, Michael McClure, Bob Dylan, Allen Ginsberg  1965

«…Και όσο το πεπρωμένο θα μου το επιτρέπει,θα συνεχίσω να καπνίζω…«

Tabacco Kiosk  –  Fernando Pessoa  1888 | 1935