58

Όταν μια κοινωνία σαπίζει, σάπια φρούτα παράγει, εν προκειμένω τους ελεγκτές των εισητηρίων στις αστικές συγκοινωνίες. Πρόκειται για «εθελοντές» εργαζόμενους. Μάλιστα άμισθους. Που αμείβονται αναλόγως των προστίμων που επιβάλλουν. Με το 50% της αξίας αυτών των προστίμων. Πρόκειται δηλαδή για κανονικούς κεφαλοκυνηγούς.

Οι τύποι αυτοί, χωρίς καμμιά θεσμική αρμοδιότητα, χωρίς καμμιά κρατική ιδιότητα, εξουσιοδοτούνται απ’ το κράτος να επιτελούν έργο που μόνον κρατικοί υπάλληλοι θα μπορούσαν. Οι τύποι αυτοί υποκαθιστούν το κράτος επειδή το κράτος τους αναθέτει μια υπεργολαβία, πολύ πιο προσοδοφόρα (λόγω της αγριότητας του ιδιώτη) για το ίδιο (και τον ιδιώτη), απ’ όσα θα απέφερε αυτή η δραστηριότητα ως κρατική αρμοδιότητα.

Έτσι, ελαφρά τη καρδία, το κράτος υποκαθιστά τον εαυτόν του με έναν ιδιώτη, που ούτε το κύρος που εξασφαλίζουν οι θεσμοί διαθέτει, ούτε τις αρμοδιότητες που προβλέπουν οι νόμοι μπορεί να ασκήσει.

Ακόμα χειρότερα: το κράτος καταργεί από μόνον του το μονοπώλιο στη νόμιμη βία και το εκχωρεί στον κάθε τυχάρπαστο – δημιουργεί δηλαδή έναν «χρυσαυγίτη» ή τη χαρά του ψυχάκια που θέλει να υποκαθιστά τους νόμους ή «να είναι ο ίδιος ο νόμος δυτικώς του Ρίο Πέκος» κι ανατολικώς της Πατησίων.

Πρόκειται για μεγάλη πρόοδο! Για μια ακόμα «μεταρρύθμιση»! Με την ίδια λογική θα μπορούσε το κράτος να αναθέτει και την είσπραξη των φόρων σε φοροσυλλέκτες, σμπίρους και βασιβουζούκους, όπως έκανα κάποτε οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί, οι Οθωμανοί και κάνουν σήμερα οι φύλαρχοι Δυτικής Λιβύης.

΄Η να αναθέτει την άμυνα σε Εταιρείες Πολέμου – ήδη εταιρείες μισθοφόρων για αυτήν τη δουλειά υπάρχουν.

Αλλά, αν αυτό το άθλιο κράτος που δημιούργησε ο δικομματικός μονοκομματισμός κατηγορώντας ταυτοχρόνως για κρατισμό όλους τους άλλους, διαθέτει την αναλγησία και το κυνισμό που τον χρειάζεται για να λειτουργεί, πόση αναλγησία επίσης και κυνισμό διαθέτουν  αυτοί που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας τις σκατοδουλειές του;

Τί μυαλό, τί ήθος και τί παιδεία κουβαλάει αυτός ή αυτή που δέχεται να γίνει κυνηγός κεφαλών; Πού καταδέχεται να κάνει αυτή τη δουλειά παίρνοντας λεφτά με το κεφάλι; Εδώ το «καμμιά δουλειά δεν είναι ντροπή»,δεν χωράει. Διότι δεν είναι δουλειά να κάνει ο ιδιώτης τον προστιμομπήχτη για να κονομάει ο ίδιος. Ούτε η ανάγκη τα δικαιολογεί όλα. Δεν σε κάνει η ανάγκη έμπορο ηρωίνης ούτε νταβατζή.

Δεν ξέρω αν το Σύνταγμα προβλέπει να κυκλοφορούν στα λεωφορεία νταβατζήδες. Να ασκούν έλεγχο πολίτες πάνω σε πολίτες. Συχνά με τρόπο ιταμό και σκαιο (διότι αλλοιώς δεν θα προσπορισθούν μπικίνια). Δεν ξέρω αν το Σύνταγμα ανέχεται την εξύβριση, τη διαπόμπευση, τον διασυρμό ως επιτηδεύματα που μπορεί το κράτος να αναθέτει σε ιδιώτες. Αλλά, ποιός το υπολογίζει το Σύνταγμα, όταν το παραβιάζει συστηματικώς ο Πρωθυπουργός, οι Υπουργοί, η φράου Μέρκελ κι όποιος άλλος κυβερνητικός βουλευτής προλαβαίνει;

Όμως ο φόβος που ένα τέτοιο κράτος παράγει και η ντροπή μέσα στην οποίαν ένα τέτοιο κράτος μας έχει βυθίσει να ζούμε, αποτυπώνεται και στη σιωπή των επιβατών του λεωφορείου. Όταν, ένας… κρατικός ιδιώτης, ένας ιδιότυπος χρυσαυγίτης, εντοπίζει, βουτάει και διασύρει τον οποίον παραβάτη. Σιωπή θανάσιμη. Αν πρόκειται για πιτσιρικά η μια μάνα που πεινάει, προσφέρεται το πλήρωμα των επιβατών να πληρώσει εκείνο το επίδικο αντίτιμο του εισιτηρίου. Αλλά ως εκεί. Να σηκωθούν εν σώματι οι επιβαίνοντες και να πετάξουν με τις κλοτσιές τον ιδιώτη που ασκεί παράνομη βία σε έναν απ΄τους ίδιους , ούτε περνάει πια απ΄το μυαλό μας.

Διότι το μυαλό μας συνήθισε σε πολλά. Στη φορολογική τρομοκρατία, στην απελπισία της καθημερινής μας δυσπραγίας. Διότι ο φόβος για το χειρότερο μας παραλύει. Διότι αισθανόμαστε εκ των προτέρων ένοχοι για ό,τι τυχόν θα μας κατηγορήσουν. Διότι επί μακρόν ιδιωτεύσαμε μέσα στις φενάκες και τις τηλεοπτικές παραμύθες. Διότι , μπορεί να σιχαινόμαστε τα παπαγαλάκια κι όσα από άμβωνος (αισχρού και δόλιου) μας κανοναρχούν, αλλά μέσα μας οι ιερεμιάδες τους έχουν υποσκάψει το σθένος μας. Ξέρεις τι είναι να σου πει η κυρία Τρέμη «γιατί δεν πλήρωσες το εισιτήριό σου;», σου κόβονται τα γόνατα. Το «δεν είχα να πληρώσω « έρχεται δεύτερο, μουρμούρισμα που χάνει το δίκιο του, παρέλκει. Όσο για το «δεν είχα να πληρώσω και φταις κι εσύ γι΄αυτό» – φτου κακά! Πολύ επαναστατικό. «Αγανακτισμένος» της πλατείας Συντάγματος είσαι; Ντροπή σου! Αχ αυτή η γαμημένη η ντροπή – πόσο εύκολα τον επικαλούνται οι ξεδιάντροποι.

Το κράτος των ιδιωτών κατηγορεί για κρατιστές αυτούς που ξεζουμίζει. Οι χειρότεροι λαϊκιστές όλων των εποχών, οι«εκσυγχρονιστές», κατηγορούν τον λαό για λαϊκισμό. Αυτοί που μας δολοφονούν μας ζητούν να μην πάνε οι δολοφονίες μας χαμένες. Αυτοί που ξεπουλάνε την πατρίδα, θέλουν να διώξουν την Τρόικα που οι ίδιοι έφεραν και λένε ότι δεν θα μπούμε σε Τρίτο Μνημόνιο, διότι έχουν δεσμευθεί να είμαστε σε Μνημόνια μέχρι τετάρτης γενεάς.

Δεν πρόκειται για παραλογισμό, πρόκειται για την τέχνη του κυβερνάν. Όταν ο Κυνισμός ο δικός τους , κυβερνά τον φόβο τον δικό μας…  stathis@enikos.gr

Advertisements

atnh

Ο Μικρός Πρίγκιπας δεν έχει ανάγκη από μαγκάλι, ζεσταίνεται στο χλιαρό φως των αστεριών. Οι μικροί Πρίγκιπες, αγόρια και κορίτσια, 300.000 Ελληνάκια που κρυώνουν, οι 250.000 παιδικές ψυχές που υποσιτίζονται, ποιων υποτελών πολιτικών τους «εφιάλτες των Χριστουγέννων» θα στοιχειώσουν; Μάλλον κανενός.

Ολοι αυτοί που παίρνουν το φαγητό των παιδιών απ’ το τραπέζι, έχουν πάντα κάποια καλή δικαιολογία να ξεστομίσουν, «η πατρίς, η θρησκίς κι ο Λάμαχος», καμιά ντροπή όμως για τη ντροπή που απλόχερα σκορπάνε – διότι αυτοί που κρυώνουν και πεινάνε, ντρέπονται κι από πάνω, οι πιο πολλοί, σαν να φταίνε οι ίδιοι για τη συμφορά που τους έχει βρει.

Κάνουν καρδιά, κάνουν «ψυχή βαθειά» πριν από την ώρα τους οι Μικροί Πρίγκιπες που κρυώνουν και πεινάνε, προσπαθούν να μείνουν αξιοπρεπείς στο σχολείο, ώσπου μια λιποθυμία, ένα τρέκλισμα που επιμένει, να προδώσουν το δράμα τους, την αδυναμία του πατέρα τους και της μάνας τους να τα θρέψουν καλά, που αδυναμία δεν είναι, αλλά εξαναγκαστική υπαγωγή στον ζυγό της σκλαβιάς, στον σωρό με τις παράπλευρες απώλειες εκείνης της πολιτικής που παράγει φτώχεια προκειμένου να παράξει πλούτο.

Οι Μικροί Πρίγκηπες είναι πανίσχυροι, έχουν το σθένος και τη φαντασία των μικρών παιδιών που μπορούν να ταξιδεύουν από αστέρι σε αστέρι, και γι’ αυτό ευάλωτοι. Διότι δεν είναι χαζοί. Βλέπουν ποιος τούς αρπάζει τη ζωή και οι ψυχές τους γεμίζουν από μια ύλη που θα αποκτήσει πρόσημο πολύ αργότερα – για καλό ή για κακό.

Για την ώρα, μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία τους, όχι μόνον 350.000 Μικροί Πρίγκηπες, αλλά 1.000.000 αγόρια και κορίτσια, Ελληνάκια που δυσπραγούν, ζουν το τραγικό και το γελοίο που κτίζεται γύρω τους, ως άλλο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης, απ’ το οποίο θα πρέπει ή να δραπετεύσουν μεταναστεύοντας, ή να γίνουν κρέας για τα φράγκα των Δυνατών, παραμένοντας.

Ξεφεύγουν απ’ την τύρβη και τον ζόφο οι Μικρές Πριγκήπισσες και οι Μικροί Πρίγκηπες μιλώντας με τα όνειρα και τις προσδοκίες τους, με τους φίλους και τις παρέες τους, με τα παιχνίδια τους, αλλά ακούνε πάνω στη στέγη του σπιτιού να τρίζει η υποθήκη, να ακονίζουν τα νύχια τους οι ιέρακες και βλέπουν κάτι παλληκάρια της φακής σαν τον πολύ Τζαμτζή, τον απίθανο Αργύρη Ντινόπουλο ή τον σοσιαλίσταρο Σηφουνάκη, να βγαίνουν στα κεραμίδια και να ωρύονται ότι ο ενιαίος φόρος ακινήτων ή ο νόμος για τους πλειστηριασμούς θα περάσουν μόνον πάνω απ’ το πτώμα τους – προφανώς από καιρό νεκροί, διότι είπαν «ναι» στους δύο εν λόγω νόμους, πριν καν περάσουν. Κιοτήδες και κότες πολλοί, ουδέποτε έλειψαν απ’ αυτόν τον τόπο, αλλά το κακό παράγινε. Δεν έχει πια λέξεις να ειπωθεί, τις φορολογεί ο κ. Στουρνάρας, τις διαστρέφει ο Αδωνις, τις βιάζει στα δελτία των 8.00 η διαπλοκή.

Γράψε επιτέλους δυο λέξεις χαρούμενες σαν παιδικές ζωγραφιές, λέω μέσα μου, χρωμάτισε ένα αεροπλανάκι να το πάρει ο Μικρός Πρίγκηπας και να ταξιδέψει πάνω στο ουράνιο τόξο, σκιτσάρισε το λοξό χαμόγελο του Ηλιου που όλα τα βλέπει Ανίκητος, μη βυθίζεσαι συνεχώς στη γκρίζα ζώνη του άνεργου με τις γροθιές του σφιγμένες μέσα στις τσέπες «σαν χειροβομβίδες», στο παράπονο των παιδιών που τα ζαλίζει η πείνα, τα ταπεινώνει η φτώχεια, τα βασανίζει το κρύο. Κι αν δεις παράμερα τη μάνα Ελλάδα να κλαίει, μην το γράφεις. Οχι από περηφάνια, όχι για να μη δουν δακρυσμένη τη μάνα τους οι Σπαρτιάτες, αλλά από γλίτσα, ρε! Χαζογέλα, μη «ρίχνεις» και τους άλλους. Δες το Χρηματιστήριο. Ποιο σκάνδαλο; τόση κλάψα, τόση γκρίνια, για κάτι που δεν έγινε ποτέ. Ας πρόσεχαν όσοι, κατά τον κ. Σημίτη, «δεν πρόσεξαν», κατά τα άλλα η Δικαιοσύνη απεφάνθη: ούτε δόλος υπήρξε, ούτε χωσιά. Ούτε έγινε ποτέ η μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδήματος.

Πριν από τα Μνημόνια. Τα οποία ανήγαγαν την ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσίων σε ειμαρμένη, σε κισμέτ, σε σκοπό της ζωής του ανθρώπου. Γιατί να ζεις, φίλε μου, αν η ζωή σου δεν πλουτίζει τον αγά Εταιρεία, τον αγά Τράπεζα, τον αγά Διαπλοκή, αν δεν σου παίρνει τα παιδιά το παιδομάζωμα του υποσιτισμού, του κρύου, του ξεπεσμένου σχολείου, της μελλοντικής σκλαβιάς. Τι νόημα έχει η ζωή σου αν είναι άχρηστη στην εκμετάλλευση, στην κερδοσκοπία, στην απληστία, στη βία των ισχυρότερων; – όμως όλα αυτά τα ξέρεις, τα έχουμε ξαναπεί και θα τα ξαναλέμε ώς το 2025, ή το 2045, ή το 2065, για όσο δηλαδή κρατήσει η κάθοδος στον Αδη, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, αν δεν τα αλλάξεις εσύ, εμείς, θα έλεγα, αν αυτό δεν υπήρχε ο κίνδυνος να εκληφθεί ως λαϊκισμός απ’ την Αστυνομία της Σκέψης.

Απ’ αυτά τα ψώνια που μας κάνουν καψώνια, συνδυάζοντας το τερπνόν (να διασκεδάζουν) μετά του ωφελίμου (να κονομάνε)…  stathis@enikos.gr

Picture1

Η φτώχεια είναι σαν την πανούκλα, μπαίνει από σπίτι σε σπίτι και απλώνεται σ’ όλη τη χώρα. Διαλύει σπλάχνα και νεφρούς, κόβει τα πόδια, θολώνει το μυαλό, ξηραίνει τις ψυχές.

Δεν πέφτει η φτώχεια εξ ουρανού, δεν τη στέλνει ο Θεός ίππον χλωρό, τιμωρό για τις αμαρτίες πιστών κι απίστων, είναι η φτώχεια ιός που κατασκευάζεται στο εργαστήριο κι εξαπολύεται απ’ τον άνθρωπο εναντίον του ανθρώπου.

Η φτώχεια είναι μαράζι.

Σαράκι.

Στίγμα.

Γίνεται ντροπή. Και έρεβος.

Γονατίζει τον άθρωπο. Ταπεινώνει τον λαό. Γίνεται βραχνάς στα σπίτια και πολιτική αδυναμία στις αγορές και τα βουλευτήρια. Η φτώχεια γίνεται ο τρόμος και η εξαθλίωση, απ’ την οποία αλιεύουν πελάτες για τους Δυνατούς οι πολιτικοί πορνοβοσκοί και κρέας για τα κανόνια οι μελανοχίτωνες. Είναι η φτώχεια θηρίο ανήμερο, θηρευτής της αξιοπρέπειας, δήμιος της περηφάνιας, φθάνει τον άνθρωπο στο κρεματόριο.

Μέρα την ημέρα τού κλέβει ό,τι έχει, τις προσδοκίες, τα όνειρα, το συνανήκειν και σιγά-σιγά τον μετατρέπει σε παρία, σε συντρίμμι που αποδέχεται την ήττα του. Και κλείνεται στη μοναξιά του. Μεγάλη ήττα η μοναξιά.

Η φτώχεια γεμίζει τις πλατείες επαίτες και τις οθόνες υποκριτές. Που διαφημίζουν τον οίκτο τους. Πολιτικούς που ολολύζουν εκ του ασφαλούς για τους φόνους που έχουν διαπράξει και τους φόνους που έχουν προγραμματίσει. Η φτώχεια είναι οργανωμένο κατάφρακτο φουσάτο που αλέθει τον κοινωνικό ιστό, ξεφτιλίζοντας ακόμα και την αλληλεγγύη. Από κάτι προσωρινό και για ώρα ανάγκης τη μετατρέπει σε τρόπο ζωής (για να πεθαίνεις κάθε μέρα). Ακόμα και την οικογενειακή αλληλεγγύη η φτώχεια την ατιμάζει, σε βάθος χρόνου την κάνει χαλκά και χολή απ’ τη μια μεριά, απόγνωση και καταισχύνη απ’ την άλλη. Ή παραίτηση και νέκρωση. Η φτώχεια είναι ο Ιούδας μέσα σου που σε προδίδει.

Ο πλησίον σου που αυτοκτόνησε, φτώχεια. Η παραίτηση απ’ τους αγίους, τους ήρωες και τους ποιητές, φτώχεια. Η κατάθλιψη. Η απώλεια της ίδιας σου της ιστορίας, φτώχεια. Η φτώχεια είναι η ζητιανιά μέσα σου. Ξέρουν τι κάνουν οι Δυνατοί όταν υψώνουν στην αγορά τα αγάλματα του Μπαρόζο, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Σόιμπλε, αγάλματα που φωνάζουν και σου λένε τι να κάνεις, τι είσαι, τι είναι πρέπον ή αναπόφευκτο, φτώχεια είναι οι θυσίες που σε καλούν να κάνεις για να μείνεις φτωχός, για να γίνουν φτωχοί κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι, δεν έχει τέλος η φτώχεια, χωράει ολόκληρους πληθυσμούς στις ειδικές οικονομικές ζώνες, στα προτεκτοράτα, στους ζωτικούς χώρους, στα κυρίαρχα κράτη, παντού.

Η φτώχεια παράγει τον πλούτο των λίγων και γίνεται ταυτοχρόνως το όπλο τους για να παραλύουν όλο και πιο πολλούς, να δουλεύουν όσοι δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Κι όσοι δεν δουλεύουν να ’ναι απειλή για τους σκλαβωμένους. Ωσπου όλοι να φθάνουν στον πάτο της σκλαβιάς. Η φτώχεια είναι φόβος. Οποιος μπαίνει στο βασίλειο της φτώχειας «ας εγκαταλείπει πίσω του κάθε ελπίδα». Διότι ήρθαν τούμπα οι καιροί. Παλαιότερα οι άνθρωποι πάλευαν να ξεφύγουν απ’ τη φτώχεια, να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Σήμερα, αν σε αρπάξει η φτώχεια, σε αρπάζει για τα καλά, σε στέλνει σε μακράν οδόν απανδόκευτον, σε βίον ανεόρταστον. Και είναι φρικτή η στιγμή, όταν οι σύντροφοί σου σου γυρίζουν την πλάτη – παχιές κουβέντες, ισχνές αγελάδες. Μέδουσα η μακροχρόνια φτώχεια, σου πετρώνει την ψυχή ταφόπλακα πάνω σου, ρομπότ σε κάνει η φτώχεια, μηχανικές σκέψεις, μηχανικές κινήσεις, αμήχανη ψυχή. Ακαρπο δέντρο και, με τον καιρό, ξερό.

Η φτώχεια είναι όπλο -και μην αυταπατώμεθα- δεν έχει στόχο τους αγωνιστές, τους οργανωμένους, τους συνδικαλισμένους, τους πολιτικοποιημένους (όσους φάει κι απ’ αυτούς καλόν είναι για τους Δυνατούς), αλλά στόχο κυρίως έχει η φτώχεια τα αρνιά. Κι ας μη βιαστούν οι κατά φαντασία επαναστάτες να πουν ότι αντίδοτο στη φτώχεια είναι η οργάνωση κι ο αγώνας. Αν ήταν έτσι, η γη θα ήταν σοσιαλιστική εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Η φτώχεια σκοπό δεν έχει να λυγίσει τους εξεγερμένους ή όσα απ’ τα αρνιά πρόκειται να εξεγερθούν, αλλά να καθηλώσει σε ένα πέλαγος ανημπόριας την κρίσιμη πλειονότητα. Αυτήν που ξεσηκώνεται μόνον μετά από μεγάλους πολέμους ή μεγάλες σφαγές, αυτήν που συνήθως παρακολουθεί εκ του μακρόθεν τη διαρκή εξέγερση των ηρώων, διστακτική, επιδοκιμάζοντας ενίοτε αλλά μετά του δέοντος φόβου και αποδοκιμάζοντας ως επί το πλείστον με υπαγορευμένη αποστροφή (ουκ επί ματαίω η προπαγάνδα) ως ταραξίες εκείνους που αγωνίζονται (και για τα αρνιά), Χριστούς, κομμουνιστές, αναρχικούς, πάσης φύσεως ζηλωτές κι άλλους αλλοπαρμένους.

Διότι η φτώχεια είναι όπλο ολοκληρωτικό, υψώνεται σαν πύργος πάνω απ’ το κεφάλί μας το Βερολίνο (ή το Πεκίνο), μας κατουράει και γίνεται μέσα μας το αγίασμα αυτό των Δυνατών, οξύ. Που τρώει το σθένος μας, κισμέτ που του σκύβουμε το κεφάλι.

Η φτώχεια πρέπει να καταστραφεί όχι μόνον ως κατάσταση μέσα στην οποίαν ζουν οι άνθρωποι, αλλά και ως όπλο για να ζουν σ’ αυτήν την κατάσταση.

Ουδεμία σχέση έχει η φτώχεια με την ευγενική ολιγάρκεια, ούτε με την έντιμη πενία, αυτά είναι επιλογές, η φτώχεια είναι εξαναγκασμός. Εξαναγκασμός στο αρνί να μείνει αρνί, εξαναγκασμός στο αρνί να σκοτώσει την ψυχή του, εξαναγκασμός στο αρνί να το πηγαίνουν επί σφαγήν.

Το ξέρω, το λένε οι νόμοι και οι προφήτες, το γράφει η Ιστορία και το έκαναν ο Σπάρτακος και ο θείος μου ο Μιχάλης ο Αντάρτης, ο ΕΑΜίτης: το τέλος της φτώχειας είναι η εξέγερση. Μπορεί η φτώχεια να μην οδηγεί από μόνη της, ούτε απαραιτήτως, στην εξέγερση, αλά η εξέγερση οδηγεί στο τέλος της φτώχειας.

Σήμερα στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις της Νέας Τάξης βαθαίνουν τη φτώχεια. Η κυβερνώσα Υβρις, αυτή η τερατική σύνθεση νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας, αυτός ο ανόσιος γάμος, βυθίζουν την Ηπειρο σε έναν εργασιακό εξαμερικανισμό, μια ζούγκλα εκβαρβάρωσης και επαναλφαβητισμού. Με την επικουρία μιας αναδυόμενης Ακροδεξιάς (είτε ως σκιάχτρου είτε ως συμμάχου) οι ομογενοποιημένες κυβερνήσεις επιβάλλουν την ενιαία σκέψη στις κοινωνίες και αφαιρούν απ’ τις αστικές δημοκρατίες κάθε λαϊκό κεκτημένο, ώσπου οι τυραννίδες, τα ράιχ των Εταιρειών, να γίνουν και να είναι το μοναδικό πλαίσιο ζωής των ανθρώπων.

Οι κυβερνήσεις των Δυνατών εξαπλώνουν τη φτώχεια, κερδίζουν απ’ αυτήν και ταυτοχρόνως τη χρησιμοποιούν ως όπλο για να τη διευρύνουν περισσότερο. Για να κερδίζουν περισσότερο. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο. Των φαύλων. Που παγιδεύει μέσα του και τους ίδιους τους φαύλους, θα έλεγε κανείς, αν έδινε έστω μια δεκάρα, για δαύτους. Αλλωστε το ότι ο καπιταλισμός είναι αυτοκαταστροφικός, δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι καταστροφικός. Και τυφλός. Τραβάει, διότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, τη βία του ώς τα άκρα. Ρισκάρει έτσι την εξέγερση ή, (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) την επανάσταση. Και για αυτό παίρνει διαρκώς προληπτικά μέτρα εναντίον τους. Καταστολή, αποβλάκωση, αποπολιτικοποίηση βρίσκονται διαρκώς στην πρώτη γραμμή, μέσα (κι εναντίον) μιας κοινωνίας που ταυτοχρόνως ελέγχεται με μια πέμπτη φάλαγγα του τίποτα. Του τιποτένιου. Φενάκες η μια μετά την άλλη, λάιφ στάιλ, καταναλωτισμός, εξαγορασμένη τέχνη και γίνεται ο χρόνος (αν σου παίρνει μια γενιά για να καταλάβεις) χρήμα για τους Δυνατούς και στρούγκα για τ’ αρνιά.

Αυτό είναι η φτώχεια, σύντροφοι. Να σε φτωχαίνουν από πολιτισμό, από όνειρα, από ελπίδα, από ανθρωπιά και να γίνεσαι έρμαιο, ένας ακόμα ιδιώτης μέσα στη μάζα των δυσπραγούντων, ζωντανός νεκρός, φραγκομηχανή, είτε διά της εργασίας σου, είτε διά της ανεργίας σου. Δεν ξέρω τι λέει για τη Φτώχεια στη Θεογονία ο Ησίοδος, αλλά στα ιστορικά χρόνια η Φτώχεια είναι κόρη του Πλούτου και της Βίας, αδελφή της Απανθρωπιάς και μητέρα του Φόβου και του Παράλογου…  stathis@enikos.gr

ΑνθήΣαλιγκαρούδη

Υστερα από άγριο ρεπορτάζ στα πιο σκοτεινά στέκια της πόλης, με κίνδυνο της ζωής του ο συντάκτης της στήλης κατάφερε να φέρει στο φως της δημοσιότητας και, κατ’ αποκλειστικότητα, πρώτος αυτός να σας… επικοινωνήσει το

Νέο Πρόγραμμα της Νέας ΕΡΤ!

Εν πρώτοις το νέο κανάλι θα εκπέμψει στη συχνότητα 4-2-1, η τηλεόραση, και 5-3-2, το ραδιόφωνο. Τις προσλήψεις και τους διορισμούς στο νέο Ιδρυμα δεν θα τις κάνουν τα τρία κόμματα, ώστε να αποφευχθούν τριβές της ΔΗΜΑΡ με τον κ. Φαήλο Κρανιδιώτη, αλλά τσόζεν ουράνια σώματα που θα επισκεφθούν πρώτη φορά αυτόν τον πλανήτη.

Τη νομική υπόσταση της νέας ΕΡΤ επεξεργάσθηκαν μαζί ο κ. Μανιτάκης (ώστε οι επόμενες απολύσεις να είναι εξασφαλισμένες) με τον κ. Ρουπακιώτη (ώστε όποιος έχει αντίρρηση να διαπράττει έγκλημα γνώμης).

Ομως, ας μη μακρηγορώ, ας μην σας κρατώ σε αγωνία, ιδού το πρόγραμμα:

06.00 πρωινή: Επαρση της σημαίας, ανάκρουση του εθνικού ύμνου, παιανίζει η μπάντα της Μπούντεσμπανκ.

06.03: Εορτολόγιο: «Της Αγίας Τρόικας». Η εν λόγω εορτή καθίσταται καθημερινή και εθελοντικώς υποχρεωτική. Θα εορτάζεται 365 εργάσιμες μέρες τον χρόνο και στα δίσεκτα η 366η θα είναι αργία.

06.04: «Ημερήσια Διαταγή του ΣτΕ για το άνοιγμα του προγράμματος». Εκφώνηση: Ανθή Σαλαγκούδη. Μουσική υπόκρουση: ο «τσοπανάκος» με φλογέρα, τσέμπαλο και τρεις βουβουζέλες. Εικόνα: η φάτσα του κ. Δένδια για να σφίγγουν οι φάτσες μας.

06.05: Εναρξις κυκλοφορίας. Η οποία θα επιτρέπεται έως της 9ης νυχτερινής. «Τα Νέα της Ημέρας». Καθημερινή πολιτική εκπομπή φορολογικής τρομοκρατίας. Πόσα χρωστάτε σήμερα. Πού θα πάτε να τα πληρώσετε. Ποιοι και πώς θα σας ταλαιπωρήσουν. Με την Ανθή Σαλαγκούδη και τον Αργύρη Ντινόπουλο. (Σάουντρακ με το ηρωικό εκείνο του σ. Χαλβατζή προς τον κ. Ντινόπουλο: «μη μας γαμάς τη συζήτηση!») Στις

07.00 όσοι θα έχετε κάθε φορά επιζήσει, θα απολαμβάνετε ένα χαζοχαρούμενο διάλειμμα Μπόλεκ και Λόλεκ με την Ανθή Σαλαγκούδη. Στον ρόλο του Μπόλεκ ο κ. Τσάο Ρούλα Κεδίκογλου και στον ρόλο του Λόλεκ ο κ. Ρούλα Τσάο Κεδίκογλου.

07.15: «Σπίτι μου σπιτάκι μου». Η κατάσχεση της ημέρας. Εκπομπή με θέμα τις κατασχέσεις των σπιτιών μας. Απ’ την πρώτη κατοικία στην τελευταία. Με την Ανθή Σαλαγκούδη. Αν δεν τη δείτε, σας έχουν κατασχέσει το σπίτι. Παρουσίαση: Aνθή Σαλαγκούδη (σε ζωντανή σύνδεση απ’ το σπίτι της). Χορηγοί εκπομπής: οι Αδελφές Τράπεζες του Ελέους. Σκηνοθεσία: Στουρνάρας.

08.00: Διαφημίσεις (χωρίς την Ανθή Σαλαγκούδη).

08.05: «Κοινωνία, ώρα κακούργα». Το νέο αστέρι (από τον Κάτω Αλδεβαράν) της Ν.Δ., η εκπρόσωπος του κόμματος, κυρία Ασημακοπούλου, θρηνεί με αυταρέσκεια και αυτοπεποίθηση όσα μας κάνει το κόμμα της. «Κλείσαμε το 36ο Δημοτικό στο Μπουρνάζι, αλλά είμαι μάνα και σας καταλαβαίνω!». Μιλάμε: Η εκπομπή! Πολιτικός ογκόλιθος σε μια κουταλιά νερό, δυο ώρες με κομμένη την ανάσα, θρίλερ με δέκα εγκεφαλικά (στέλνετε SMS) και είκοσι ανακοπές. Η κοινή λογική με το πριόνι..!

10.00: «Απολύσεις στον αέρα». Μια εκπομπή εξοικείωσης με τη ζωή στην άγρια φύση. Πρωταγωνιστούν τέσσερα παπαγαλάκια. Παρουσιάζουν τέσσερα κοράκια. Εταιρεία παραγωγής: Ξαφνικός Θάνατος. Στούντιο Σόιμπλε. Σενάριο – σκηνοθεσία: κυρία Ρεπούση (λόγω συνωστισμού απολυμένων). Γκεστ σταρ: Αδωνις Γεωργιάδης – «καλός απολυμένος είναι ο νεκρός απολυμένος», μια ανθρωπιστική προσέγγιση βασισμένη στην αρχαία ελληνική γραμματεία.

12.00: Ξαφνικά στην οθόνη πέφτει μαύρο. Ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής: «Το μουστάκι του Χίτλερ δεν ήταν μαύρο, ήταν σιέλ και έμοιαζε με αρχαίο ελληνικό μαίανδρο».

12.01: Το μαύρο γίνεται πρασινογάλαζο, άρα το πρόγραμμα ξαναρχίζει. Με το πεντάλεπτο της ΔΗΜΑΡ. Παρουσίαση: Ζάχος Χατζηφωτίου (μια επιλογή της Ανθής Σαλαγκούδη).

Στη μία το μεσημέρι το «Μεσημβρινό Μαγκαζίνο της νέας ΕΡΤ» με τον κ. Αντώνη Σαμαρά και τον κ. Μπενύτο Βενιζέλο. Ολα στο φως! Με διαφάνεια και πάνελ! (στο πάνελ η Ανθή Σαλαγκούδη). Στο πρώτο μέρος της εκπομπής ο κ. Βενιζέλος τοποθετείται για τον τόπο. Μετά τρεις ώρες, ο κ. Σαμαράς παίρνει τον λόγο και παρουσιάζει το ένθετο «Το Λουκέτο» με νέα από την αγορά. Χορηγοί εκπομπής: οι τρεις Καναλάρχες. Ζώδια, προβλέψεις, χρηματιστήριο, μαγειρική, ξένος τύπος, ντηλς, προεδρικά διατάγματα, επιστρατεύσεις.

5.00 το απόγευμα: Μουσική ανάσα.

5.05: Αρκετά με τη μουσική ανάσα. Εκπομπή «Πατριδογνωσία»: Τρεις ιεράρχες του εκσυγχρονισμού, ο κ. Ηλίας Κανέλλης, ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης και ο Μπάμπης ο Σκάις αναστοχάζονται και προτείνουν μια νέα αφήγηση του φαντασιακού που προκάλεσε στο ασυνεχές του έθνους το άσμα «ζούλα σε μια βάρκα μπήκα και στον κάτω κόσμο βγήκα». Η εκπομπή προϋποθέτει τη γονική συναίνεση, διότι, ως γνωστόν, στον κάτω κόσμο συνωθούνται κατώτερες τάξεις, κατώτερου επιπέδου, ανίκανες να εννοήσουν τον λαϊκισμό τους.

6.00: H ώρα του πλουραλισμού σε τέσσερα μονόλεπτα: To μονόλεπτο του ΚΚΕ: «Για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ».

Το μονόλεπτο του ΣΥΡΙΖΑ: «Αφήστε με να ολοκληρώσω».

Το μονόλεπτο των ΑΝΕΛ: «Μισό λεπτό, ρε παιδιά!».

Το μονόλεπτο της Ανθής Σαλαγκούδη.

Τέλος, στις 6.04 ακριβώς: «Η ώρα των Σπορ»: Επιμέλεια, παρουσίαση: ΓΑΠ. Ποδηλασία, κανώ, μνημόνια, όλα σε απευθείας μετάδοση από το γυμναστήριο στην Ιπποκράτους, Γιωργάκης Παπανδρέου. Επικίνδυνες αναρριχήσεις σε στίβους, παρεμβάσεις σαρδάμ, διαλέξεις χωρίς λέξεις, ιατρικές συμβουλές για τεμπέληδες και διεφθαρμένους, λίστες για κονομημένους.

Από τις 7.00 μ.μ. και ύστερα το ως άνω πρόγραμμα θα προβάλλεται σε επανάληψη.

Η θέασή του δεν θα είναι υποχρεωτική, θα λαμβάνεται όμως υπόψιν για τυχόν εξετάσεις μέσω ΑΣΕΠ.

Εκ της Ανωτάτης Κομαντατούρ Βρυξελλών εν Αθήναις: ο Κολονέλο Αντόνι

ο Καπιτάνο Μπενύτο Μπενίτο

και ο σμηνίας κυρ Φώτης.

Για την αντιγραφή: Aνθή Σαλαγκούδη.   | πηγή:  stathis@enikos.gr

FeastThem

Γιόρτασε το ρωμαίικο την Ανάσταση στηριγμένο στην πιο γενναία πλευρά της παράδοσής του. Το πιο θλιμμένο και για εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως εκατομμύρια, το πιο μαύρο Πάσχα των τελευταίων δεκαετιών. Είναι η ζωή μας σε αιχμαλωσία, διότι είναι πολλοί οι άνεργοι, μεγάλη η φτώχεια, κάθε οικογένεια κάτι θρηνεί, κάποια απώλεια∙ κάθε οικογένεια κάτι φοβάται, τον κίνδυνο για το σπίτι, με το στεγαστικό που έγινε βαρίδι, το κεραμίδι που έγινε ταφόπλακα, κάθε οικογένεια χτυπημένη σε κάτι απ΄αυτήν την αναίτια (εις ό,τι αφορά την πραγματικότητα κι όχι τους σχεδιασμούς) πανούκλα.

    Κι έτσι δεν μπόρεσαν τα τραγούδια να στερεώσουν τη γιορτή, χωρίς το τσάμικο στα πόδια τους οι εορτάζοντες και τα ωραία λαϊκά στην καρδιά τους, άτονοι γιορτάσαμε, μόνον οι πλούσιοι γιόρτασαν. Αυτοί έχουν να γιορτάζουν, ξέρουν να γιορτάζουν (ακόμα και οι νεόπλουτοι σιγά-σιγά μαθαίνουν), συνεχίζουν να βγάζουν παρά μέσα στην κρίση και από την κρίση. Φυσικά και γιόρτασαν.

    Για τους άλλους, τους ηττημένους, το «φτώχια και καλή καρδιά» δεν είναι πλέον αρκετό. Το «η φτώχια θέλει καλοπέραση» δεν παρηγορεί. Έχει τσακισθεί η αρχοντιά του λαού. Διότι η αρχοντιά του ήταν πάντα οι ελπίδες του, και οι ελπίδες του έχουν φύγει για Μπέλσεν, για Νταχάου δεν υπήρχε περίσσευμα καρδιάς φέτος, μόνο σπασμωδικά λόγια παραμυθίας που ουδείς μας τα πίστευε. Κι αν είχε το τραπέζι αρνί και κόκκινα αυγά και παιδικές φωνούλες, είχε βάρος η ψυχή ανέργους κι ανθρώπους που τους έχουν κλέψει τη ζωή οι σκύλοι.

     Και οι ευχές. Λιγοστές και φοβισμένες. Φοβισμένες να μη θυμίσουν οικεία κακά. Και λιγοστές, τι να ευχηθείς; να ξαναβρεί ο άλλος δουλειά; να μην πεινάνε τα παιδιά; να μην πονάνε οι γέροντες; Ευχές χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς αέρα στα πανιά τους, ευχές ηττημένες που απλώς απεύχονταν το χειρότερο.

     Σε έναν μήνα, περίπου 1.000.000 εργαζόμενοι θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται, καταργούνται δεκάδες επιδόματα, γύρω στις 45 κλαδικές συμβάσεις λήγουν, πολλοί πάρα πολλοί θα δουν το εισόδημά τους να μειώνεται ακόμα και κατά 40%!

     Την ίδια ώρα τα ακίνητα των μικροϊδιοκτητών μπαίνουν στο στόχαστρο της Τρόικας και των ανδρεικέλων της. Ακριβώς μετά την εξάρθρωση της εργασίας, το σπίτι του καθ΄ενός, ήδη βεβαρημένο με είκοσι φόρους, γίνεται ο επόμενος στόχος των αρπακτικών. Με την αύξηση των αντικειμενικών αξιών στα ακίνητα και την είσοδο των αγρών στη φορολόγηση, η γη θα αλλάξει χέρια, θα την αγοράσουν οι πλούσιοι.

     Τους οποίους θα διευκολύνει η κυβέρνηση μειώνοντας κι από πάνω τους φόρους αγοραπωλησιών.

   Το μόνον που γιόρτασε και γιορτάζει αυτές τις μέρες στη χώρα είναι η προπαγάνδα. Κύματα «αισιοδοξίας» διατρέχουν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, στημένα γκάλοπ, τεχνικές δημιουργίας ελπιδοφόρου κλίματος, σαν να ‘χει ανοίξει ο κ.Σαμαράς τον Ασκό του Αιόλου και από μέσα να βγαίνει το Κέρας της Αμάλθειας. Φιλότιμες στην ατιμία τους προσπάθειες.

Όμως, ο καθένας ξέρει τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Οι τράπεζες που πάνε να του φάνε το σπίτι. Η κυβέρνηση που του έφαγε τον μισθό. Νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν τα χαράτσια, τα νέα μέτρα που ήδη ετοιμάζουν, επειδή δεν απέδωσαν (!) τα τρέχοντα-οι ίδιοι που τα πήραν και τα παίρνουν. Οι ίδιοι θρασύτατοι και ανάλγητοι, νιάου-νιάου στα κεραμίδια κάνουν οι μαλακίες που μας λένε.

    Ακόμα και η «Γουώλ Στρητ Τζόρναλ» βρίσκει την κατάσταση στην Ελλάδα απελπιστική. Ελάχιστη η μείωση του χρέους. Στα έξι χρόνια η ύφεση, μη ανατάξιμη η ανεργία. Βρίσκει όμως και κάποια ενθαρρυντικά σημάδια η καλή εφημερίδα! τι; Τις αποκρατικοποιήσεις και τις απολύσεις από το δημόσιο! Κι άλλους άνεργους δηλαδήστην ήδη θηριώδη και μη ανατάξιμη για καμιά δεκαπενταετία ανεργία, κι άλλη δημόσια περιουσία για άρπαγμα. Η γιορτή της λεηλασίας.

    Διότι αυτή πλέον είναι η μόνη γιορτή στην Ελλάδα, ούτε η Ανάσταση, ούτε του Αϊγιωργιού, ούτε οποιαδήποτε άλλη, αυτές χλωμά γιορτάζονται και αλαφροπατώντας απέρχονται, ενώ η γιορτή της λεηλασίας, διαρκής. Ξεσαλωμένη. Φιγουρατζού. Ξεσαλωμένη. Ρηχή και νεκρή, αλλά νικηφόρα για τους Δυνατούς και θανατηφόρα για τους υπόλοιπους. Η γιορτή της λεηλασίας, δηλαδή της δικής μας αιχμαλωσίας και της δικής τους ασυδοσίας, αυτή είναι που ουρλιάζει διαρκώς στα κεραμίδια μας, ο χορός των καταραμένων πάνω στη στέγη μας, των Διαπλεκόμενων, των χρήσιμων ηλίθιων που δεν καταλαβαίνουν Χριστό, των σμπίρων και των φερέφωνων.

   Αλλά, αν στου σπιτιού μου την αυλή έχουν στήσει τρελό γλέντι οι γύπες, κι αν απ’τα κεραμίδια μου ουρλιάζουν τα τέρατα, σαν πιο καθαρά απ’όλα μου φαίνεται να ακούω τον ψίθυρο της δικής μου αδυναμίας…  stathis@enikos.gr

Η Σημαία

Οι εξελίξεις προλαβαίνουν τις αράδες.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου ώρα 5.35 ανακοινώνεται έκτακτη σύγκληση του Γιούρογκρουπ.

Απ’ τη Μόσχα δεν υπάρχουν ακόμα νεώτερα. Στα δημοσιογραφικά γραφεία φθάνουν «διαρροές», απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν έγιναν, η «σύσκεψη» έχει μείνει απ’ το μεσημέρι «μετέωρη», εν αναμονή εξελίξεων. Οι συνάδελφοι ρωτάμε ο ένας τον άλλον, «τι λες; θα την κάνουν γυριστή οι Κύπριοι;» – οι γνώμες διχάζονται, όμως η πρώτη δημοσιογραφική ύλη που θα αχρήστευε τις εικασίες, δεν υπάρχει ακόμα. Το ρεπορτάζ τρέχει, στα τηλέφωνα, στα «σπασμένα τηλέφωνα», ένα ταμ-ταμ τεθλασμένο, άλλοτε μαύρος ο καπνός, άλλοτε άσπρος, αλλά η φωτιά εξακολουθεί να καίει.

Οι Κύπριοι επιμένουν. Δεν συζητούν το κούρεμα. Η Βουλή επιμένει. Ναι, αλλά θα επιμείνει και η Ενωση. Οι Ρώσοι έχουν βρει ευκαιρία, ζητάνε «τη μάνα τους και τον πατέρα τους», άλλωστε έχουν δεσμεύσεις με τους Γερμανούς – τα ενεργειακά, φυσικό αέριο, οι αγωγοί.

Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο, γλυκό υποκίτρινο φως εσπερινό∙ βαρύς ουρανός, χαλάει πάλι ο καιρός, κάνω τάιμ άουτ για καφέ, ανάβω τσιγάρο κι ακούω τη βροντώδη σιωπή Σαμαρά.

Μεγάλη σιωπή.

Εκκωφαντική.

Από χθες.

Και σήμερα ήδη βραδιάζει…

Σιωπή βοώντος τη δουλοσύνη μας εν τη ερήμω που μας ζώνει, η σιωπή Σαμαρά. Μόνον ο υπουργός του, ο κ. Στουρνάρας, με αγριοφωνάρες σαν του Αγαμέμνονα, πρωτοστατούσε στην Ευρωσύναξη την ημέρα της κρίσης διατρανώνοντας τη συμφωνία του στον αποκεφαλισμό της Κύπρου.

Διότι η Κύπρος έκανε πουστίτσες.

Οπως αυτές που κάνει η Ελβετία, το Λουξεμβούργο, το Λίχτενσταϊν, η Γερμανία – αλλά αυτοί είναι βόρειοι, λευκοί, κοκκινομάλληδες, φορούν παπιγιόν, ακούνε Μπαχ στις κατεντράλ, έχουν δικαίωμα να κάνουν πουστιές, τις κάνουν καθώς πρέπει, ενώ αυτοί οι νότιοι οι Κύπριοι, μιξομιγάδες Λιβανεζοέλληνες και Αρμενογύφτουλες με ποιο δικαίωμα κάνουν ακριβώς τα ίδια με τους Αρείους;

Παντέρμη Κύπρος,

μαυροτσούκαλο ριγμένο στο πέλαγος – σαν μπουγάδα στη Νάπολη που τη δέρνει ο νοτιάς απ’ τη Σαχάρα οι προσπάθειές σου, σαν των Τρώων το ριζικό σου, και μουπαίρνει τα αυτιά η σιωπή Σαμαρά, τα ρεκάσματα του Κουβέλη, οι αγορεύσεις του Μπενύτο – αυτός να βγάλει τον επικήδειο, είναι ο πλέον κατάλληλος ανάμεσά μας.

Δεν ξέρω αν το «όχι» που είπε η κυπριακή Βουλή θα σταθεί, δεν ξέρω αν θα αντέξει. Ομως η ρωγμή που έχει προκληθεί στη μέσα ψύχα της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι τεκτονική.

Δεν ξέρω αν ένα όχι δεν αρκεί.

Πιθανόν, ένα όχι απαρασκεύαστο να πέσει.

Πιθανόν όμως, ακόμα κι απαρασκεύαστο το όχι, ακριβώς για αυτό, να οδηγήσει σε κάποιο στρατήγημα, σε κάποια έμπνευση, πιθανόν ο Γολιάθ να φάει και πάλι την πετριά ανάμεσα στα μάτια.

Αλλά κι αν έτσι δεν γίνει, αν η έκβαση «απαίσια για την Αχαϊκή Συμπολιτεία» σντελεσθεί, η ρωγμή στη μούρη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στις μάσκες που φοράνε οι σοβαροφανείς χλιμίντζουρες είναι τεκτονική.

Ως τις ώρες αυτές, θαυμάζω την υπομονή, την τάξη και την αλληλεγγύη που διαπερνούν τους Κύπριους αδελφούς μας και τους συνδέουν σαν κόκκινο νήμα, καθώς αντιμετωπίζουν αυτήν την δοκιμασία. (Κι όμως! αυτό ακριβώς είναι η πρώτη ύλη των διαδηλώσεων.)

Υποκλίνομαι στην αξιοπρέπεια των ανθρώπων που είναι οργανωμένοι γύρω απ’ το αυτεξούσιό τους – οι πολιτικοί τους καβγάδες είναι δική τους δουλειά, οι αντιμαχίες περί το τι χρη δραν είναι δική τους δουλειά, εκεί στο κομμένο στα δύο νησί, εκεί που οι Αγγλοι αποικιοκράτες απέχουν απ’ τα φυλακισμένα μνήματα των θυμάτων τους λίγα χιλιόμετρα, εκεί που οι νεκροί του Αττίλα 1 και Αττίλα 2 -οι νεκροί και των δύο πλευρών- δεν έχουν ακόμα ησυχάσει. Σε αυτόν τον παράξενο τόπο της Κύπρου με τον λαβωμένο τρόπο των ανθρώπων της που πολύ κατεδίωξε η Ιστορία.

Κι όμως, την πάτησαν οι λογιστές (των τοκογλύφων της Ενωσης) απ’ το ποντίκι. Ένα ποντικάκι που δεν εβρυχάτο, αλλά προσπαθούσε απλώς να επιζήσει, να επιβιώσει.

Τώρα ο κ. Σόιμπλε, η φράου Μέρκελ, ο κυρ Μόντι και ο δικός μας κ. Σαμαράς έφαγαν κατακέφαλα το πρώτο όχι που τρώει αυτή η θανατηφόρα πολιτική των «υπερανθρώπων» που την υπαγορεύουν και των ανδρεικέλων που την εκτελούν.

Πλησιάζει να νυχτώσει – χάρηκα με το κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ που έσπευσε στη Μεγαλόνησο, να δει τα πράγματα από κοντά (σπανίως χαίρεται η ταπεινότης μου με πολιτικές κινήσεις, παρά όσο πιο ψυχρά μπορεί και ορθολογικά τις εξετάζει), αλλά, αν είχε σπεύσει ο κ. Σαμαράς, έστω και μόνον για τον συμβολισμό, θα χαιρόμουν.

Ομως ακούω τη σιωπή Σαμαρά με τη φωνή Στουρνάρα: «δεν υπάρχει χρόνος για την Κύπρο». Στουρνάρι: η σκληρή κι αιχμηρή πέτρα, η κοτρώνα (το Λεξικό) – και πάντως όχι μία απ’ τις «πέτρες για τις οποίες αγωνισθήκαμε» καθώς έλεγε ο Μακρυγιάννης, κάνοντας σκέψεις που του φάγανε το μυαλό κι απόθανε μισότρελος ο καψερός.

Μεθαύριο ξημερώνει 25η Μαρτίου της Αποκοτιάς ανήμερα. Δεν ξέρω αν η Τρόικα έχει βάλει ρήτρα στην εθνική επέτειο να εορτάζεται με το αγγλικανικό τυπικό, αλλά έχουν ζορίσει οι καιροί.

Όποιος βελάζει, σφάζεται.

 Καλή γιορτή, κυρίες και κύριοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, σήμερα που οι άγιοι ανάβουν στους ήρωες κερί…  stathis@enikos.gr

σ

Εως το 2015 περί τους 25.000 τραπεζοϋπαλλήλους θα έχουν απολυθεί. Οι τράπεζες επανακεφαλαιοποιούνται, συγχωνεύονται, δυναμώνουν, πλουτίζουν, ετοιμάζονται για την «επόμενη μέρα» και ακριβώς για αυτό θα απολύσουν 25.000 τραπεζοϋπαλλήλους!

Εσύ, αγαπητέ μου τραπεζοϋπάλληλε που δεν θα απεργήσεις αύριο, γιατί θα το κάνεις; Επειδή ελπίζεις ότι δεν θα είσαι ένας απ’ τους 25.000 προγραμμένους; Εσύ που θα πας αύριο στη «δουλίτσα σου», τι λες μέσα σου; άσε να τη σκαπουλάρουμε σήμερα κι αύριο έχει ο θεός;

Πόσο μακριά νομίζεις ότι μπορεί να φτάσει έτσι η ζωή σου; κι αν η δική σου ζωή τη γλιτώσει, με τους συναδέλφους σου γύρω σου να πέφτουν, τι ζωή θα ’ναι; Μια ζωή που θα εκτιμήσει το παιδί σου, όταν διαπιστώσει ότι η δική σου αδράνεια  και υποταγή αιχμαλώτισε κι ακύρωσε τις δικές του προοπτικές και τα δικά του όνειρα;

Πιστεύεις ότι η προσωπική σου ευθύνη δεν έχει σχέση με την ταξική σου ευθύνη; Πολλά χρόνια τώρα η εργατική τάξη αποδεκατίζεται. Σε τι σε ωφέλησε αυτό; Βρέθηκες με μειωμένο μισθό και μεγαλύτερους φόρους, απαξιωμένος και στριμωγμένος. Μόνον με το χειρότερο να σε περιμένει.

 «Δεν θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα», έλεγες και λες, εσύ και πολλοί άλλοι, ώσπου το φίδι να σε δαγκώσει κι εσένα στο τέλος. Σε τι σε ωφέλησαν τα κλισέ που σου έμαθε η προπαγάνδα να σκέφτεσαι κι έτσι να σνομπάρεις τον συνδικαλισμό, τα κόμματα, την Αριστερά και να λες ότι «όλοι ίδιοι είναι»; Δεν είναι όλοι ίδιοι, άλλος είναι αυτός που σε τρώει κι άλλος είσαι εσύ που τρώγεσαι. «Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί», αντιθέτως εσύ με την αδράνειά σου βοηθάς αυτούς που έφαγαν εμένα να φάνε και εσένα.

Κοίτα γύρω σου, εσύ, ο υπάλληλος, ο εργάτης, ο επιστήμονας, που αύριο θα πας στη δουλειά είτε για τον φόβο του αφεντικού, είτε για να μη χάσεις το μεροκάματο, είτε γιατί τα έχεις ισοπεδώσει όλα με αφελείς (αλλά βολικές) γενικεύσεις, κοίτα γύρω σου σε τι έχεις συμβάλει – στη μετατροπή της Ελλάδας σε ζώνη ατιμασμένης εργασίας. Σε αυτήν τη χώραδουλοπάροικο, κολίγας θα δουλεύει η κόρη ή ο γιος σου, εκτός κι αν φύγουν μετανάστες για να δουλέψουν κολίγες στους ξένους.

Λες μέσα σου, «δεν φταίω εγώ, εγώ κοιτάω τη δουλίτσα μου» – να τη η δουλίτσα σου! τους άφησες να την κάνουν σκλαβιά για σένα, ανεργία για τον φίλο και τον συγγενή σου, κρύο για τους γέροντες και πείνα για τα παιδιά.

Λες μέσα σου, «ωχ αδερφέ μου! εγώ θα σώσω τον κόσμο;» – αν όχι εσύ, ποιος; Περιμένεις να σε σώσουν οι άλλοι για τους οποίους την ίδια στιγμή εσύ δεν κουνάς ούτε το δαχτυλάκι σου; Εσύ που όταν ακούς για αλληλεγγύη καγχάζεις; Για δες πού έχεις φθάσει με όλα αυτά και ως πού ακόμα θα σε φθάσουν.

Ξέρω! νομίζεις ότι είσαι έξυπνος. Κι ότι αυτές οι αιτιάσεις είναι παλαιοκομμουνιστικές, «κολλημένα» πράγματα, παλαιοημερολογίτικα. Ενώ τα «εκσυγχρονιστικά» που σε έφεραν έως εδώ, έρχονται απ’ το μέλλον. Η αποχή απ’ τις εκλογές, η περιφρόνηση του λαού, το σνομπάρισμα του κοινοβουλευτισμού, όλα αυτά είναι όντως μια… έξυπνη στάση. Που έρχεται απ’ το… μέλλον. Μιας νέας εποχής των σπηλαίων. Το μέλλον μιας εργασιακής ζούγκλας. Οχι, φίλε μου, δεν έρχονται απ’ το μέλλον. Απ’ το παρελθόν έρχονται, ο πανάρχαιος παιάνας του ατομισμού και της βλακείας του ιδιώτη είναι.

Αύριο απεργούν οι εργαζόμενοι. Εσύ που θα πας στη δουλειά σου, τι είσαι; δεν είσαι εργαζόμενος; Ή μήπως σε έχει κάνει η προπαγάνδα των Δυνατών να αισθάνεσαι ένοχος; Ενοχος σε τι; Εκλεψες; άρπαξες; υπεξαίρεσες; Ενοχοι είναι οι συνένοχοι των Δυνατών. Αν δεν είσαι λοιπόν συνένοχος, γιατί πας μαζί τους και δεν πας με τους συντρόφους σου;

Φοβάσαι μήπως σε απολύσουν; Μα αν σου κάνουν ό,τι θέλουν τη ζωή, γιατί να σε απολύσουν; – άσε που όποτε θέλουν θα σε απολύσουν κι αυτό καθόλου δεν συναρτάται με το αν στο μεταξύ εσύ ξεφτιλίστηκες κι έγινες ραγιάς.

Αλλά όμως, κι αυτό σ’ το αναγνωρίζω, ίσως πάλι να πιστεύεις ότι με το λάου – λάου μπορεί να σταματήσει το κακό κι αύριο τα πράγματα να βελτιωθούν. Να γίνουμε κι εμείς Ευρώπη! Γερμανία!

Είσαι πολύ σίγουρος ότι θέλεις να γίνουμε Γερμανία; Στη Γερμανία το 20% των εργαζομένων κακοπληρώνεται, εδώ μόνον το 13,5% ακόμα! – όσον όμως το πείραμα θα συνεχίζεται, με σένα και μένα πειραματόζωα, και το 20% θα φθάσουμε, και θα το ξεπεράσουμε.

Στη Γερμανία 5.000.000 εργάτες δουλεύουν υπενοικιαζόμενοι στις επιχειρήσεις από εργολάβους-δουλέμπορους με 400 ευρώ τον μήνα! Χωρίς ασφάλεια ιατροφαρμακευτική. Χωρίς ασφάλιση, χωρίς προοπτική σύνταξης.

Στη Γερμανία της «Ατζέντας 2010» του Σρέντερ που εφαρμόζεται ήδη από το 2003, όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι, δεν πήραν αυξήσεις επί δεκαετίαν. Αυτό είναι το «γερμανικό θαύμα» της Μέρκελ! Εσύ αυτήν την Ευρώπη θέλεις και δεν απεργείς; Αυτήν την Ελλάδα; Των ανθρώπων που βγαίνουν στο κυνήγι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια; Στη Γερμανία στοιβάζουν ξανά τους ξένους εργάτες στις αποθήκες και τα παραπήγματα. Κι εκεί κι εδώ το ίδιο πείραμα ολοκληρώνεται.

Φίλε μου, εσύ που αύριο δεν θα απεργήσεις, μπορεί να είσαι ο επόμενος άνεργος. Εχεις ακριβώς τις ίδιες πιθανότητες με εκείνον που θα απεργήσει. Εσύ απλώς πουλάς έναν αγώνα που μπορεί να σας έσωζε και τους δύο.

Τι θα σε υπερασπισθεί όταν δεν θα υπάρχει συλλογική σύμβαση; Πού θα πας όταν ξεχαρβαλωθούν τελείως τα νοσοκομεία; Ξέρω ότι τα ξέρεις όλα αυτά. Ξέρω και ότι ίσως να θυμώνεις με όσα σου γράφω. Δεν είναι κακό! Απ’ τον θυμό κάτι μπορεί να βγει! Απ’ τον φόβο, τις εξυπνάδες, τη σνομπαρία και την ιδιώτευση δεν βγαίνει τίποτα.

Δεν ξέρω λοιπόν τι θα κάνεις εσύ αύριο, αλλά εγώ θα απεργήσω. Και θα απεργήσω και για πάρτη σου. Και μη μου πεις ότι όλα αυτά σ’ τα λέω εκ του ασφαλούς, διότι με τρεις απολύσεις στην πλάτη μου, ξέρω τι σου λέω. Οι απολύσεις δεν είναι παράσημα, φορτίο είναι. Βαρύ κι ασήκωτο. Τρεις φορές με έχουν ξεσπιτώσει απ’ τη ζωή μου. Για αυτό, αδερφέ μου, εσύ που δεν θα απεργήσεις αύριο, ξέρω ότι κατά βάθος με καταλαβαίνεις κι ας θυμώνεις με αυτά που παίρνω το θάρρος να σου λέω.

Οι καιροί ου μενετοί. Στη Γερμανία η μισή και παραπάνω πλέον εργατική τάξη δουλεύει υπό καθεστώς «σύμβασης έργου». Μέσα σε δέκα χρόνια αναθεωρήθηκαν οι κατακτήσεις ενός αιώνα. Τα επόμενα δέκα χρόνια, αν έτσι πορευθούμε, πού θα φθάσουμε; stathis@enikos.gr

οοο

Λοιπόν, αυτή η τραγική κυβέρνηση, όταν θα αρχίσει να γίνεται κωμική, θα πέσει. Ήδη φλερτάρει με τα όρια του γκροτέσκ, όπως όταν ο κ. Κεδίκογλου έκοβε, έραβε και κοτσάριζε λέξεις στο στόμα του κ. Θεοδωρόπουλου, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, ή όπως όταν προβοκάρισε προχθές τα μέλη του ΠΑΜΕ ότι τα έσπασαν στο γραφείο του κ. Βρούτση. Αναρωτιέμαι αν έσπασε την πόρτα από κόντρα πλακέ μόνος του ο κ. Βρούτσης ή αν φώναξε και τον κ. Κεδίκογλου να τον βοηθήσει.

Αν κρίνω ότι, εκτός απ’ τη σπασμένη πόρτα, συντριπτικά κατάγματα υπέστη και μία γλάστρα, μάλλον προς βοήθεια του κατώτερου των περιστάσεων διδύμου Βρούτση – Κεδίκογλου, έσπευσε και ο κ. Δένδιας. (Μεταξύ μας, η ειδικότης του, διότι η γλάστρα ήταν ΣΥΡΙΖΑ. Απόδειξη ότι έσπασε σε έντεκα συνιστώσες, εκ των οποίων οι δεκατρείς έκαναν δεξιά στροφή, ανάλογη με αυτή που ευαγγελίζονται ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία ο ΔΟΛ ο ΣΚΑΪ κι όλα τα καλά παιδιά τα μόρτικα.

Είναι βέβαιον ότι οι ΠΑΜίτες δεν τα έκαναν γυαλιά-καρφιά, δεν είναι στο στυλ τους, αλλά αν τα έκαναν λαμπόγυαλο στο γραφείο του Υπουργού που έχει κάνει παρανάλωμα τη ζωή των ανθρώπων, δεν θα με χάλαγε. Δεν θα έβαζα τα κλάματα για την πόρτα του εντολοδόχου και υποχείριου υπουργού της Τρόικας κ. Βρούτση, ούτε για το χαλκείο του προβοκάτορα υπουργού προπαγάνδας κ. Κεδίκογλου, ούτε για την ταμπακιέρα του υπουργού απολύσεων κ. Μανιτάκη, ούτε για κανενός ανδρείκελου απ’ όσα συμμετέχουν σε αυτήν την κυβέρνηση, το αμπαζούρ, το τασάκι, το κινητό ή τον καλόγηρο όπου κρεμάει τη σκούφια του.

Κι ας έκραζε χθες θλιμμένος ο «Νεόκοπος» στα ΝΕΑ «τι Αλέξης, τι Αλέκα», ποσώς. Τον εφιάλτη τους προσπαθούν να ξορκίσουν.

Όμως, πέρα απ’ τις χοντροκομμένες προβοκάτσιες και τις γκροτέσκ φαρσοκωμωδίες, η κυβέρνηση παίζει το τελευταίο της χαρτί και το παίζει στα σοβαρά. Θέλει την υποταγή του λαού παντί τρόπω. Με επιστρατεύσεις, αυταρχισμό, καταστολή και προβοκάτσιες – διότι πλέον μόνον αυτά τα όπλα της απέμειναν.

Θα επιχειρήσει να κάνει τους αγρότες φυτά, να φέρει το μηνιάτικο στα 350 ευρώ, να δώσει στους Αμερικανούς τα ισοδύναμα όσων έχει δώσει στους Γερμανούς και να ξεπουλήσει ό,τι έχει απομείνει στην Ελλάδα με συνοπτικές διαδικασίες.

Το ταξίδι του κ. Σαμαρά στο Κατάρ ήταν στην πραγματικότητα μια προγραμματισμένη και μυστική (ώσπου φανερώθηκε) συνάντηση με τον κ. Ερντογάν.

Και σε αυτήν δεν συζητήθηκαν αστειότητες όπως περί του εκατοστού τέταρτου ανοίγματος της Χάλκης, αλλά θέματα σοβαρά. Ποια; Οι αγωγοί; Οι ΑΟΖ; Το σύμπλεγμα των ενδιαφερομένων κρατών και εταιρειών (όχι απαραιτήτως με αυτήν τη σειρά) στην περιοχή; Πάλι με μυστική διπλωματία; Πάλι με ατζέντα που έχει οργανώσει η άλλη πλευρά;

Κάτι τέτοια ακούει η Αλέκα και σπάει γλάστρες – όμως, για να σοβαρευτούμε, τι άλλο χρειάζεται να ακούσουν και να πάθουν οι Ελληνες, για να καταλάβουν ότι στον μονόδρομο του Μνημονίου το ένα μέτρο φέρνει το άλλο και τέλος δεν έχει;

Εχουμε φθάσει στο σημείο Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί κι όποιος άλλος, να μαθαίνουν επιτέλους τι μας συμβαίνει και να απορούν με την αντοχή μας.

Με την ντροπή μας θα έπρεπε να απορούν.

Διότι αυτό πρώτα πέτυχαν οι ημέτεροι Δυνατοί, να μας κάνουν να ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας∙ αυτό πέτυχαν πρώτα κι ύστερα άρχισαν να μας ακρωτηριάζουν.

Μάλιστα, μας έκοβαν το πόδι και μας έβαζαν να διαμαρτυρόμαστε γιατί δεν κόβουν το χέρι του διπλανού. Του το έκοβαν στη συνέχεια κι εκείνος διαμαρτυρόταν, με τη σειρά του γιατί εμείς έχουμε ακόμα έστω κι ένα πόδι.

Και σε αυτόν τον ίδιο χυδαίο ντορό συνεχίζουν.

Κάνουν του στρατηγού τον μισθό 1.300 ευρώ κι ύστερα σου λέει ο κ. Κεφαλογιάννης για παράδειγμα ότι δεν είναι δυνατόν να παίρνει ένας εργάτης 1.000 Ευρώ. Θα πάρει 600! Κι ύστερα θα πάρει και ο στρατηγός άλλα 200 κάτω, μια διαρκής εξίσωση προς τον πάτο για λόγους… δικαίου! Είναι λοιπόν να μην τους σπάσεις τη γλάστρα στο κεφάλι (αν δεν προλάβει η έρμη να σπάσει από μόνη της); Και μη μου πει κανένας κόθορνος ότι προτρέπω σε βία, διότι προτρέπω.

Σε αυτούς που μου κόβουν με τη βία το φαΐ προτάσσω τη βία του Συντάγματος, που προβλέπει ότι οι κυβερνώντες πρέπει να προστατεύουν τα έννομα συμφέροντα των πολιτών.

Εναντίον αυτών που αντί να προστατεύουν τα νόμιμα δικαιώματα των πολιτών της Δημοκρατίας, προωθούν τα άνομα συμφέροντα των πιστωτών, ου μην και τοκογλύφων, επικαλούμαι, προτάσσω και αντιτάσσω τη βία των νόμων, τη βία του Συντάγματος, προκειμένου αυτό να εφαρμόζεται.

Δεν προβλέπει νηστικά παιδιά το Σύνταγμα.

Δεν προβλέπει άρση της Ασυλίας της χώρας το Σύνταγμα, ούτε εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας.

Κατά το Σύνταγμα, το δικαίωμα στην εργασία προβλέπεται ως θεμελιώδες, δεν προβλέπονται 1.500.000 άνεργοι. Κατά το Σύνταγμα, η υγεία, η εκπαίδευση και η ασφάλιση είναι θεμελιώδη δικαιώματα, δεν προβλέπεται η αποξένωση των παιδιών απ’ τα βιβλία τους, ούτε η ατίμωση των γερόντων με συντάξεις αξίας όσο ενός γεύματος του κ. Στουρνάρα.

Στη βία που προβάλλουν εναντίον του Συντάγματος τα κυβερνώντα ανδρείκελα της Τρόικας, προβάλλω τη βία της υπεράσπισής του.  | stathis@enikos.gr

σπυ

Qui bono, ποιος ωφελείται, ρωτούσαν οι Λατίνοι, όταν έσκαγε καμιά υπόθεση-βόμβα, ή σκέτη βόμβα στο Forum.

Επί τριήμερον τα κανάλια έπαιζαν τη σερενάτα με τα γκαζάκια,ενώ μέσα στο ίδιο τριήμερο, η Ελλάδα έχανε την ασυλία της απέναντι στους πιστωτές της, qui bono? Ποιος ωφελείται; Ποιος ωφελήθηκε; μήπως η Ελλάδα;

Επί τετραήμερον -διότι η σερενάτα των καναλιών με τα γκαζάκια συνεχίσθηκε και συνεχίζεται- κι ενώ ο κ. Κεδίκογλου φόρτωνε στην Αριστερά τις πολιτικές που η Αριστερά αποκηρύσσει, μέσα στο Κοινοβούλιο τα κόμματα της Υποτέλειας φόρμαραν στους 9 από τους 10 φορολογούμενους δεκάδες νέους φόρους και χαράτσια.

Ποιος ωφελείται; πάντως όχι οι φορολογούμενοι.

Επί πενθήμερον η κυβέρνηση έπαιζε με τα πουλάκια της -τα παπαγαλάκια που διαθέτει στα ΜΜΕ- τον παιάνα με τα γκαζάκια, για να σκάσουν στο τέλος οι ριπές με τα καλάσνικωφ εναντίον των γραφείων της Ν.Δ. και του κ. Σαμαρά προσωπικά.

Ποιος ωφελείται; πάντως όχι η Αριστερά.

Ποιος ωφελήθηκε που η υπόθεση της παρακολούθησης του πρώην Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή έμεινε ανεξιχνίαστη; Ποιος ωφελείται που παραμένουν ακόμα ανεξιχνίαστες οι ειδεχθείς δολοφονίες στη Μαρφίν; Μήπως ωφελούνται απ’ όλα αυτά εκείνοι οι μηχανισμοί που «καλούν στα όπλα» σκοτεινές δυνάμεις σε κρίσιμες στιγμές;

Από το χτύπημα στο σπίτι του αδελφού Κεδίκογλου, ο κ. Κεδίκογλου βλάφθηκε; Ή μήπως η νοημοσύνη μας απ’ τις δηλώσεις του;

Το παιχνίδι τους είναι χοντροκομμένο, αλλά δεν παύουν να παίζουν με τη φωτιά. Σε δεκαεφτά σημεία των Αθηνών σημειώθηκαν έκνομες ενέργειες μέσα σε διάστημα τριών μόνον ημερών! Πού το πάνε; Ποιοι ωφελούνται; πάντως όχι οι Ελληνες πολίτες που μέσα στο ίδιο διάστημα τρώνε κατακέφαλα 9,2% αύξηση στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, που για τα φτωχά νοικοκυριά θα φθάσουν ως το 25%!

Ποιοι είναι οι εμπρηστές;

Οι πολίτες που χορεύουν σάμπα με τις σόμπες για να μην πεθάνουν απ’ το κρύο τα παιδιά τους; ή αυτοί που βάζουν φωτιά στο Ράιχσταγκ για να κατηγορήσουν ύστερα την Αριστερά ότι βάζει φωτιά στα τόπια;

Οταν μιλάει ο κ. Σαμαράς εναντίον της Αριστεράς σαν Χρυσαυγίτης, συλλαμβάνει μήπως τους 50.000 Ελληνες αρουραίους που έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό;

Οταν μετέρχεται τη «θεωρία των άκρων» ο κ. Βενιζέλος κι όταν αυτός ο δυστυχής Κουβέλης αφήνει υπαινιγμούς για το κόμμα όπου θήτευσε δεκαετίες, νομίζουν ότι συγκαλύπτουν την περικοπή των συντάξεων κατά 12% και των επικουρικών κατά 50%;

Μήπως αυτοί που έπαιρναν αυτές τις μικροσυντάξεις είναι οι ηθικοί αυτουργοί του… λόμπυ της δραχμής που τώρα βάζει… γκαζάκια;

Μια νέα Επιχείρηση Προβιά είναι σε εξέλιξη.

Την ώρα που η ακροδεξιά των σώγαμπρων Γεωργιάδη, Βορίδη και Σία σκληρίζει για την «κάλυψη που παρέχει ο ΣΥΡΙΖΑ» στην ακροαριστερά, ο χερ Φούχτελ βάζει χέρι σε δημόσιες και δημοτικές επιχειρήσεις, την ώρα που το Mega λέει ασύστολα ψέματα για τα δάνεια που πήρε, στα νοσοκομεία κλείνουν εντατικές και καρκινοπαθείς μένουν χωρίς φάρμακα.

Qui bono? ποιος ωφελείται απ’ το γεγονός ότι οι ναυτικοί πληρώνουν περισσότερους φόρους απ’ τα πλοία πάνω στα οποία δουλεύουν; οι καρκινοπαθείς ωφελούνται απ’ όλα αυτά; οι νέοι που φεύγουν μετανάστες; ή οι ίδιοι και οι ίδιοι, οι Δυνατοί της Διαπλοκής; αυτοί που μας κατηγορούν κι από πάνω ότι δεν καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται! Δεν είναι βία η εξαθλίωση; η μετατροπή της Ελλάδας σε Ειδική Οικονομική Ζώνη;

Ποιος έχει το πάνω χέρι σε αυτό το παιχνίδι της βίας και του βιασμού; Η θεία μου η Φωτούλα ήξερε ότι η ΕΥΠ γνώριζε για τη Λίστα Λαγκάρντ ήδη από την άνοιξη του 2010; Η θεία μου η Φωτούλα παρέμεινε αδρανής ή ο Γιωργάκης, ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Σαμαράς;

Η θεία μου η Φωτούλα «κάνει ρεσάλτο» κατά του ΠΑΣΟΚ, όπως σκληρίζει ο πολύς Μπενίτο, ή ο ίδιος και οι συνεταίροι του, όταν κυβερνούν σαν πειρατές με Προεδρικά Διατάγματα και τη διαδικασία του κατεπείγοντος;

Qui bono? ποιος ωφελείται όταν η κυρία Παπαρήγα κρατάει για αυτήν την πολιτική δημιουργίας έκρυθμων καταστάσεων ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ; Ποιος ωφελείται όταν η Αλέκα «δεν ξέρει τι εξυπηρετεί αυτή η πολιτική»; Γιατί τα μασάει («δεν ξέρω», «αν ήξερα» κ.τ.λ.) όταν μιλάει στους διαχειριστές της «θεωρίας των δύο άκρων»;

Δεν ξέρω αν ο κόσμος υποκύπτει σε αυτήν την προπαγάνδα – όμως η πολιτική που αυτή η προπαγάνδα καλύπτει είναι επικίνδυνη. Διότι ακόμα και οι προβοκάτσιες χρειάζονται κάποια σοβαρότητα.Αυτοί που με τις εμπρηστικές δηλώσεις τους πάνε να αιματοκυλίσουν τη χώρα, την ίδια ώρα ερίζουν πόσους… Προέδρους θα βάλουν η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ στα ΕΛΤΑ, πώς θα σφάξουν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και πώς θα μας πείσουν ότι ο κ. Τσίπρας άλλαξε θέσεις εις ό,τι αφορά τη σταυροβελονιά και τώρα προτιμά το κομπλέν..!

Μεταξύ πονηρής μωρίας κινούμεθα και προβοκάτσιας! Τίποτα πιο επικίνδυνο για μια χώρα… stathis@enikos.gr

Η διασπορά του φόβου -δουλεύει στο φόρτε η Μηχανή-  ή Καραμανλής ή τανκς -ή εγώ ή το χάος- ή η πείνα  (και η υποταγή) ή η δραχμή – δουλεύει στο φόρτε της η Μηχανή κάτσε καλά – κάτσε καλά – κάτσε καλά επαναλαμβάνει ο ήχος της μονότονα ρυθμικά όπως το τσαφ – τσουφ του τραίνου στις ράγες

μια ρουτίνα – μια ζωή

μια ρουτίνα λέγε – λέγε, πειστική

μια ζωή σκύβε – σκύβε πιεστική. Σαν τιμωρία.

Η διασπορά του φόβου. Κι ύστερα η διαχείριση του φόβου – σπουδασμένα φρόκαλα όπως ο αδελφόθεος, συν εγκέφαλοι εντολοδόχοι, απόφοιτοι χορηγούμενων εδρών, τρόφιμοι επιδοτήσεων και προγραμμάτων- μια στρογγυλή τράπεζα στην υπηρεσία των αργυραμοιβών, άλλος να φτιάχνει τα καρφιά κι άλλος να τα χρυσώνει.

Κοίτα, ο διπλανός σου πεινάει, εσύ δεν πεινάς ακόμα – κάτσε καλά.

Και για όσους σκύβουν το κεφάλι, χάλκινοι γρύπες αρχίζουν να πετούν στον ουρανό – καταδίκης οφθαλμός, ακοίμητος φρουρός που σε παρατηρεί, σε ελέγχει, σε καταδίδει στον εαυτό σου -κάτσε καλά, εσύ θα βγάλεις το φίδι απ’ την τρύπα, όλοι ίδιοι είναι- και φτιάχνει καρφιά ο σιδεράς. Με τον τόνο! Και τα χρυσώνει ένα – ένα το παπαγαλάκι των οκτώ στην οθόνη σου

ό,τι σκέφτεσαι σου το μαθαίνει η προπαγάνδα

την καταστολή μέσα σου, σου τη μαθαίνει η προπαγάνδα.

«Αυτός που πεινάει δεν είμαι  ακόμα εγώ», λες.

Αλλά δεν αρκεί μόνον αυτό στη Μηχανή και προσθέτεις

«ο άστεγος, ο άνεργος, ο χαμηλόμισθος, δεν μπορεί, σε κάτι θα φταίνε και αυτοί».

Κι ύστερα Τρόικες παντού! Πάρε γκαουλάιτερ να ’χεις σου λέει ο Σόιμπλε, έως και ο «Γκάρντιαν» απορεί, τον χαβά σου εσύ

«γιατί να ’χουνε αυτοί καλύτερο Ταμείο;», λες, «οι υπόλοιποι στο πηγάδι κατουρήσαμε;». Και δεν σου περνάει απ’ το μυαλό ότι το χειρότερο Ταμείο πρέπει να γίνει καλύτερο κι όχι το καλύτερο, χειρότερο. Εκεί εσύ! διαρκής εξίσωση προς τα κάτω και ώθηση στο παρακάτω, ως τον πάτο του Καιάδα ή του τάφου, και γελάει μαζί  σου ο κ. Μπόμπολας και ο κάθε Δυνατός, γελάει μαζί σου το κάθε φερέφωνο (που απ’ την κατάντια σου παίρνει και μπόνους), όλοι γελάνε μαζί σου κι εσύ κλαις.

Διότι κατά βάθος είσαι ένας καλός άνθρωπος, μετρημένος, νοικοκύρης, κάνεις οικονομίες, λογαριάζεις τον καφέ και μετράς τα τσιγάρα, τι φταις εσύ που σε φοβίσανε; Τι φταις που ο φόβος σου τιμωρεί τους άλλους;

Κι έτσι ζεις σε ένα τοπίο τιμωρίας. Τιμωρίας όλων, μόνο που εσύ δεν είσαι άνεργος ακόμα αν και δεν έχει πια λεφτά για φάρμακα ο πατέρας, αν και η θλίψη έχει κάνει το σπίτι σου σκοτεινό και κρύο, δεν μιλάς.

Δεν μιλάς, όταν οι Χρυσαυγίτες βαράνε γυναίκες, δεν βάρεσαν την κόρη σου, δεν πρόσβαλαν  τη γυναίκα σου -κι αυτό θα περάσει, ελπίζεις. Φυσικά και δεν είσαι φασίστας, αλλά τους ανέχεσαι- εσύ τη δουλειά σου κοιτάς, άλλωστε έχεις ακόμα δουλειά.

Κι έτσι σιγά – σιγά αντί να ’χεις έναν φύλακα-άγγελο να σε προσέχει, απέκτησες έναν χάλκινο γρύπα να σε φρουρεί.

Λοιπόv εγώ, φίλε μου, μεθαύριο στην απεργία θα βγω να αγωνισθώ και για σένα. Δεν σε ψέγω για τις επιλογές σου, δεν σε κακίζω. Δεν είναι εχθρός μου ο διπλανός μου (εσύ νομίζεις ότι είναι εχθροί σου οι όμοιοί σου), δεν θέλω να του ψοφήσει η γίδα, δεν υπακούω στο «διαίρει και βασίλευε» των αφεντικών. Δεν είμαι καλύτερος από σένα, ούτε εσύ χειρότερος από μένα. Απλώς εγώ θα βγω στον δρόμο και για σένα. Την ημέρα που θα βγεις και εσύ στον δρόμο για μένα, θα έχουμε κάνει και οι δύο ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Ετσι κινείται η ιστορία, όταν (συν)βαδίζουν αυτοί που τη γράφουν.

Οταν κερδίζαμε το οκτάωρο, τη δωρεάν παιδεία, την ασφάλιση, γράφαμε Ιστορία. Την οποία τώρα τη σβήνουν οι Οικονομικοί Τρομοκράτες – τρεις τέσσερις χιλιάδες Ελληνες πλούσιοι (για να μείνουμε στα της χώρας μας) που θέλουν τα υπόλοιπα 11.000.000 των Ελλήνων σκλάβους. Δικούς τους και των ξένων Επικυριάρχων τους.

Τα όργανα των Οικονομικών Τρομοκρατών, διαθέτουν στο Κοινοβούλιο τους βουλευτές των τριών κομμάτων. Με τις  ψήφους ενός προς ενός αυτών των βουλευτών (τα «παρών» και οι «αποχές» αποτελούν απλώς το αισχρό -πιο αισχρό κι απ’ τα «ναι»- σάουντρακ της τραγωδίας), η Ελλάδα οδεύει προς εγκλεισμό σε ένα Πακέτο – Στρατόπεδο Συγκέντρωσης.

Οι βουλευτές αυτοί που θα ψηφίσουν συνειδητά (είτε κατά συνείδησιν είτε από κομματική πειθαρχία) το Eνα Über Alles Aρθρο ανοίγουν (όχι την Κερκόπορτα) αλλά την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, «για να μπουν στην Πόλη οι εχθροί»…

Διχασμένοι πάλι θα τους αντιμετωπίσουμε. Πάντα έτσι γινόταν. Αν δεν έπαιρναν ένα μέρος του λαού με το μέρος τους οι Δυνατοί, δυνατός θα ήταν ο λαός.

Ωσπου λοιπόν, φίλε μου, να μη σου φταίνε οι δημοσιογράφοι γενικώς, αλλά οι πουλημένοι δημοσιογράφοι, όχι οι γιατροί γενικώς, αλλά οι φακελλάκηδες, ώσπου να μάθεις να ξεχωρίζεις τις «συντεχνίες» απ’ τα συνδικάτα, στον δρόμο θα κατεβαίνουν και θα αγωνίζονται (και για σένα), ακόμα και «υπό σκιάν», όσοι «πείθονται στα ρήματα», δηλαδή τους νόμους του καλού, της ανάγκης και του πρέποντος.

Αν και, κάτι μου λέει, ότι τη Δευτέρα θα σε δω και σένα μέσα στην πορεία γελαστό και στεφανωμένο – κι αν όχι αυτήν τη Δευτέρα, μιαν άλλη…

Κάποια μέρα, να είσαι βέβαιος, Δευτέρα θα ’ναι ή Τρίτη ή Σάββατο κι εσύ θα διαλέξεις ή θα αναγκασθείς να πολεμήσεις (εκτός κι αν  επιλέξεις να προδώσεις) -κι ας έχεις τώρα δουλειά, κι ας μην πεινάει ακόμα το παιδί σου- πεινάς εσύ, μέσα σου, για μια καλύτερη και πιο αξιοπρεπή ζωή! Μια μέρα λοιπόν και συ θα πολεμήσεις και στους «πανταχού νικήσαντας» θα αλλάξεις τα φώτα.

ΥΓ.: Χθες ο συνήθης Ευαγγελάτος κήρυττε απ’ το κανάλι του αφεντικού του τη συνήθη προπαγάνδα των αφεντικών: γιατί να ’χουν καλό ταμείο οι δημοσιογράφοι ή οι γιατροί ή όποιος άλλος και να μην έχουν θανατηφόρο ταμείο όπως (καταφέραμε εμείς τα αφεντικά να έχουν) όλοι; γιατί να αγωνισθείτε για το καλύτερο αφού σε όλους αξίζει το χειρότερο; γιατί το έφτιαξε το τέρας του ΕΟΠΥΥ ο κ. Λοβέρδος; για να φάει τον κ. Ψυχάρη ή τον κ. Αλαφούζο;

Γιατί να ’χει 1.000 Ευρώ σύνταξη ο ένας, ενώ παίρνει 500 Ευρώ σύνταξη ο άλλος; – πότε θα βγούμε απ’ αυτό το προπαγανδιστικό λούκι; – στην άλλη ζωή; |   stathis@enikos.gr

Πριν λίγες ημέρες η στήλη είχε θυμηθεί τον Γκαλμπραίηθ να λέει (ήδη απ’ το 1958) ότι η «η ελεύθερη αγορά παράγει ιδιωτικό πλούτο και δημόσια φτώχεια».

Διόμισυ χιλιάδες χρόνια πιο πριν ήταν κοινή διαπίστωση στους Ελληνες πως «όταν δυστυχεί η πόλις, είναι αδύνατον να ευτυχούν κάποιοι πολίτες» (ιδιώτες, ήγουν ηλίθιοι) και συνεπώς ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η δυστυχία των πολλών θα καταστρέψει την ευτυχία των λίγων.

Περί αυτού ακριβώς ο (συντηρητικός) Ισοκράτης ήταν κατηγορηματικός: «Τους χρηματισμούς τούς παρά το δίκαιον γιγνόμενους ηγείσθε μη πλούτον αλλά κίνδυνο ποιήσειν», δηλαδή «η άδικη απόκτηση χρημάτων, να πιστεύετε ότι δεν θα γεννήσει πλούτο αλλά κίνδυνο» – και δύο χιλιάδες πολέμους έκτοτε, θα προσθέταμε.

Αιώνες πριν από τον Ισοκράτη, ο πρώτος διδάξας Ομηρος ήδη έλεγε ότι: «σκαιόν το πλουτείν κάλλο μηδέν ειδέναι», δηλαδή «είναι απαίσιο να πλουτίζεις χωρίς να ξέρεις (σ.σ.: και συνεπώς να νοιάζεσαι για) τίποτε άλλο».

Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά, Γκαλμπραίηθ, Ισοκράτη κι Ομηρο, διότι μόλις προ ολίγων ημερών η Sϋddeutsche Zeitung διαπίστωνε ότι στη Γερμανία από το 1992 έως το 2012 η καθαρή περιουσία του Δημοσίου μειώθηκε κατά 800 δισ. Ευρώ. Αντιθέτως, ο ιδιωτικός πλούτος κατά την ίδια περίοδο, από τα 4,6 τρισ. Ευρώ εκτοξεύθηκε στα 10 τρισ. Ευρώ!..

Το φαινόμενο αυτό παρακολούθησε η γερμανική κοινωνία προχωρώντας σε ταξική ανασύνθεση, όπου στο 10% του πληθυσμού ανήκει το 50% του πλούτου.

Κατά τούτο η Γερμανία έχει ήδη μπει στον δρόμο των ΗΠΑ, μόνον που είναι ακόμα στην αρχή αυτού του δρόμου. (Εκεί δηλαδή που ήταν οι ΗΠΑ όταν αναλάμβανε ο Κλίντον). Σήμερα στις ΗΠΑ το 1% του πληθυσμού ιδιοποιείται κατ’ έτος το 98% του ετησίως επίσης παραγόμενου ΑΕΠ.

Πρόκειται περί τερατώδους αντίθεσης η οποία συνεπάγεται από μόνη της πόλεμο.

Εχοντας μπει στον ίδιο δρόμο η Γερμανία, σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα έχει γίνει «οι ΗΠΑ της Ευρώπης» – αν μου επιτρέπετε το οξύμωρο (που παράδοξο δεν είναι).

Σε λίγο καιρό το χάσμα ανάμεσα στη Γερμανία και υπόλοιπα κράτη της Ενωσης όπως και το μέγεθος της ανισοκατανομής του πλούτου μέσα στην ίδια τη Γερμανία, θα λάβουν επικές (και κατ’ ακολουθίαν πολεμικές) διαστάσεις.

Πρόκειται περί δραματικής μετάλλαξης. Οχι μόνον διότι η Γερμανία μετατρέπεται σε έναν κολοσσό συγκεντρωμένου πλούτου, ιμπεριαλιστικόν για τα άλλα κράτη και αρπακτικόν για τον λαό της, αλλά κυρίως διότι ένα κράτος με κοινωνιστική παράδοση ήδη απ’ την εποχή του Βίσμαρκ, όπου ακόμα και η μεταπολεμική Δεξιά του Αντενάουερ ήταν πολύ προσεχτική με τις ανάγκες της κοινωνίας, μεταλλάσσεται σε ένα κράτος αχαλίνωτου κι αποθηριωμένου καπιταλισμού (μάλιστα αγγλοσαξωνικού τύπου).

Είναι η τρίτη φορά που μπαίνει σε «πειρασμό» η Γερμανία. Και είναι τραγικό το ότι ο «πειρασμός» αυτός θεμελιώθηκε με τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις υπέρ των πλουσίων του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ.

Η Γερμανία κοιτάζει σήμερα τον (παράνομο, αν δει κανείς το παίγνιον των επιτοκίων) πλουτισμό των τραπεζών της και κατ’ ακολουθίαν του βιομηχανικού της συμπλέγματος, χωρίς καμμιά ενοχή για τη φτώχεια που αυτός προκαλεί και στους άλλους λαούς και στον δικόν της λαό.

Οι Γερμανοί εργαζόμενοι της μερικής απασχόλησης πάνε για Αμερικανοί εργαζόμενοι της απόλυσης με ένα βδομαδιάτικο αποζημίωση. Δεν ξέρω πόσο τους «παρηγορεί» το γεγονός ότι οι Ελληνες εργαζόμενοι πάνε για Λιθουανοί, οι Λιθουανοί για Βούλγαροι κι όλοι μαζί για Κινέζοι.

Ομως αυτό δεν είναι η Ευρώπη των κρατών, των εθνών και των λαών, είναι η Νέα Τάξη (στην Ευρώπη) του Χίτλερ.

Μόνον τότε, επί ναζισμού, η αστική τάξη της Γερμανίας πλούτιζε με τόσον φρενήρεις ρυθμούς. Μόνον τότε ο ρατσισμός για τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς άνθισε τόσον, όσον ανθίζει και σήμερα ο ρατσισμός για τους τεμπέληδες, τους διεφθαρμένους και τους παρίες του Νότου (που δεν είναι μόνον ο Νότος – έρχεται κι άλλων η σειρά).

Μόνον τότε έβλεπε η Γερμανία ως Ζωτικό Χώρο χώρες, περιοχές και περιφέρειες που σήμερα βλέπει ως προτεκτοράτα και Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.

Μόνον τότε έστελνε το Βερολίνο Γκαουλάιτερ, όπως στέλνει σήμερα Επιτρόπους, να ξεψαχνίζουν χώρες και να υπαγορεύουν στους τοπικούς Κουίσλινγκ τον τρόπο διοίκησής τους.
Μόνον τότε έμπαιναν στα Υπουργεία άλλων κρατών (των κατεχόμενων βεβαίως) κομισάριοι και φυρερίσκοι για να εξετάσουν τα βιβλία και να υπαγορεύσουν κανόνες και δοσίματα.
Μόνον τότε έμπαιναν μελανοχίτωνες ποντικοί στα άδυτα και στο άβατον του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης, όπως μπήκαν σήμερα οι ανθυποϋπάλληλοι της Τρόικας στο Ελληνικό φερώνυμο Υπουργείο και ακτινογράφησαν την καρδιά και τους νεφρούς της άμυνάς μας.

Ομως οι ανθυποϋπάλληλοι έχουν αναγορευθεί σε ανθύπατους.

Και οι υπαγορεύσεις είναι δικτατορία.

Κι αν πλέον σε αυτόν τον «πειρασμό» μπαίνει εκ νέου η Γερμανία, σε καμμιά απ’ τις Δανιμαρκίες της υπόλοιπης Ενωσης δεν μπορούν να πηγαίνουν καλά τα πράγματα – παρά μόνον για την ελεύθερη αγορά που παράγει, όπως είπαμε ότι έλεγε ο Γκαλμπραίηθ, όλο και περισσότερον ιδιωτικό πλούτο, όλο και μεγαλύτερη δημόσια φτώχεια ή, όπως έλεγε ο Μαρξ, «υπερσυσσώρευση κεφαλαίων που λύνουν τις αντιθέσεις τους με πόλεμο».

Ομως, μην πάμε μακρυά στον Μαρξ, ας πάμε ακόμα μακρύτερα στον Δημόκριτο: «του πλέοντος επιθυμείν το παρόν απόλλυσι», η επιθυμία για περισσότερα καταστρέφει τα υπάρχοντα…

Αυτό ακριβώς κάνει και το κεφάλαιο – γιγαντώνεται καταστρέφοντας ένα μέρος του. Για αυτό και ο καπιταλισμός έχει σύμφυτον τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό. Για αυτό για να γιγαντωθούν τα φράγκα αφανίζουν τους ανθρώπους είτε στο Βερντέν είτε στα Γραφεία της Γκόλντμαν Σακς… |  stathis@enikos.gr

«Αυτό το  πακέτο μέτρων είναι το τελευταίο», δήλωσε ο κ. Αντώνης Σαμαράς.

Δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος!

Διότι ο ίδιος επίσης στο πρόσφατο παρελθόν δήλωνε ότι τέτοια πακέτα όχι μόνον είναι ατελέσφορα, όχι μόνον αποκτείνουν (κτηνωδώς) την πραγματική οικονομία, αλλά ακριβώς για αυτούς τους λόγους (συν και άλλους) οδηγούν σε νέα πακέτα!

Οπερ έχει αποδειχθεί.

Από πακέτο σε πακέτο φθάσαμε έως εδώ και από πακέτο σε πακέτο θα συνεχίσουμε έως το (όντως) τελευταίο πακέτο: το φέρετρο!

Ο κ. Σαμαράς λοιπόν ψεύδεται.

Ομως τα σκέρτσα της τρεις λαλούν και δυο χορεύουν Τριανδρίας δεν έχουν τέλος.

Ο κ. Κουβέλης θρηνεί για τα μέτρα που αναγκάζεται να πάρει εναντίον μας

υποβαθμίζοντας την ίδια την υποκρισία στο άκρον άωτον της ξεφτίλας! Διότι ακόμα και η υποκρισία τα καταφέρνει καλύτερα απ’ όσον ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ με τις κλαψοκακομοίρικες δηλώσεις του και τις σφόδρα αντιλαϊκές, ακροδεξιές πράξεις του.

Αναδεικνύεται έτσι ο κ. Κουβέλης το ίδιο κορυφαίος με τον  κ. Βενιζέλο σε αυτήν την όπερα μπούφα των γελοίων που «ματώνει η καρδιά τους» για όσα μας κάνουν.

Και (κατόπιν καπάκι) μας κάνουν ακόμα χειρότερα.

Οχι δεν είναι το «τελευταίο πακέτο» αυτό που ετοιμάζεται να μας φορέσει κολάρο η τριολέ τριανδρία των εντολοδόχων της Τρόικας. Αν δεν πέσει,αν δεν την ρίξει ο λαός, θα μας πηγαίνει πέργκολα από πακέτο (κελί) σε πακέτο (κλουβί), ώσπου να μας πάει όλους πακέτο στα Τάρταρα «διαφωνώντας» μόνον για τη διαδρομή, αν δηλαδή θα πάμε από Καιάδα (Αντωνάκης που είναι και Μεσσήνιος), από Αβυσσο (Μπενύτο που είναι και του χάους) ή από Βάραθρον (Κουβέλης που είναι και της Αλφα – Αλφα Αθηνών).

Δίνουν «μάχες» οι άθλιοι για να σώσουν τις συντάξεις που περικόπτουν οι ίδιοι.

Παίρνουν μέτρα εναντίον μας και κλαίγονται ύστερα με κροκοδείλια δάκρυα μουσκεύοντας τα σατωμπριάν και τις σφυρίδες τους…

Μιλά ο κ. Σαμαράς που έλεγε για επαναδιαπραγμάτευση, που έγινε επιμήκυνση και ύστερα εξαερώθηκε κι αυτή σε μιαν «ανάσα»!

Μιλά ο μέγας μεταρρυθμιστής Βενιζέλος που έκανε στο αστέρι του ΠΑΣΟΚ τις εννιά ακτίνες εφτά! – ούτε ο μέγας μεταρρυθμιστής Λέων ο ΣΤ’ ο Σοφός έτσι, όταν εξέδιδε τις Νεαρές του υπέρ ξωμάχων για τους οποίους δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του ο κ. Κουβέλης. Σηκώνει μαμούθ!

Ομως ματαιοπονούμε κάνοντας κριτική στο παράλογο και το ανήθικο. Το παιχνίδι είναι άλλο, δεν είναι κρίκετ (παρ’ ότι οι Αγγλοι επιμένουν ότι και το κρίκετ παιχνίδι είναι), είναι σούμο – ή μάλλον κατς! Το έχουμε γράψει χίλιες φορές και όσο χρειάζεται θα το ξαναγράψουμε άλλες τόσες.

Η κρίση δανεισμού, που έγινε κρίση χρέους, που έγινε Μνημόνιο είναι εργαλείο!

Για την υποταγή του κράτους (με την απώλεια και της στοιχειώδους εθνικής ανεξαρτησίας), για την σκλάβωση του λαού (με την εξάρθρωση του πολιτισμού της εργασίας) και την αποσάθρωση της κοινωνίας σε απλόν πληθυσμό (με την καθαίρεση της δικαιοσύνης σε αταβιστικό συσχετισμό ισχύος των ισχυρότερων προς τους ασθενέστερους) – των «υπεράνθρωπων» προς τους «υπάνθρωπους».

Η Ελλάδα (με τη φροντίδα και της αποδομητικής προπαγάνδας) έγινε Προτεκτοράτο, για να μπορέσει να γίνει στη συνέχεια Ειδική Οικονομική Ζώνη – όπως αυτές που το Διευθυντήριο της Ενωσης (που πάει για Δ’ Ράιχ) θέλει να δημιουργήσει μέσα στην Ευρώπη –  μικρές «Κίνες» (για να μην τρέχει προς άγραν φθηνών εργατικών χεριών στις υπερπόντιες).

Κι όχι μόνον γίνεται η Ελλάδα Ειδική Οικονομική Ζώνη, αλλά μέσα στην «επικράτειά της» θέλουν να φτιάξουν κι άλλες, μικρότερες και «ειδικότερες» Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, όπως αυτές που λίαν προσφάτως πρότεινε ο κ. Κωστής Χατζηδάκης.

Ζώνες όπως της Σαγκάης (κι άλλες στην Κίνα) με ειδικό φορολογικό και εργασιακό καθεστώς, οδηγώντας έτσι στον διαμελισμό – ναι, στον διαμελισμό! της χώρας. Εν πρώτοις τον κοινωνικό με τις διαφορετικές συνθήκες εργασίας, λόγου χάριν στη Θράκη από την Πελοπόννησο, ή στον Πειραιά απ’  το Παγκράτι, και κατά δεύτερον στον πολιτικό διαμελισμό και συνεπώς στον εθνικό ακρωτηριασμό.

Η Ευρώπη ευαγγελίσθηκε τη σύγκλιση των κρατών, των λαών και των εθνών και οδηγεί στην απόκλιση, όχι μόνον των κρατών μεταξύ τους, αλλά και των κοινωνιών στο εσωτερικό τους, απόκλιση ταξική που όλο και βαθαίνει, γίνεται τοξική για τους εργαζομένους και γκέτο της Εδέμ για τους πλούσιους. Λέμε «γκέτο» διότι ακόμα και ο Στίγκλιτζ επισημαίνει στο 1%  που υπεξαιρεί τον πλούτο του 99%, οδηγώντας το 80% σε όλο και πιο άγρια φτώχεια, ότι εν τέλει θα υποστεί τα επίχειρα αυτής της Υβρεως.

Ομως, όπως από παλιά έλεγε ο Γκαλμπρέηθ, «οι πλούσιοι πράττουν αφρόνως» – αφρόνως
πράττει και το πολιτικό τους προσωπικό. Για αυτό λένε και πράττουν παραλογισμούς ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Κουβέλης και η θλιβερή τους κουστωδία.

Μπορεί η «ελεύθερη αγορά να παράγει συνεχώς ιδιωτικό πλούτο και δημόσια φτώχεια», όμως η αντίθεση αυτή (όλο και πιο χαοτική) δεν μπορεί να υφίσταται επ’ άπειρον, ουδέ καν επί μακρόν.

Φοβάμαι ότι αυτοί που δεν βλέπουν πέρα απ’ τη μύτη τους το κακό που μας έρχεται κατακέφαλα έχουν πάρει στο λαιμό τους εκατομμύρια Ελλήνων.
Το κακό που μας έχουν ήδη κάνει είναι δύσκολα ανατάξιμο, μας προσθέτουν συνεχώς κι άλλο…  ως πότε;         |      email:  stathis@enikos.gr

Είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, τον Αύγουστο του 2012, να κτυπήσει το βραδάκι κάποιος την εξώθυρα ενός σπιτιού, να του ανοίξεις και να είναι η Πείνα;
Είναι δυνατόν να ανοίξεις την πόρτα και να μπει η Πείνα στο σπίτι σου; Και μάλιστα να στρογγυλοκαθίσει στο καθιστικό και να ενδημήσει;

Κι όμως, ναι!

Σε πολλά σπίτια συμπολιτών μας, όχι τώρα μόνον, αυτόν τον Αύγουστο, αλλά από καιρό ήδη, η Πείνα έχει κρούσει το ρόπτρο, έχει χτυπήσει το κουδούνι κι έχει κάνει κατοχή σε δώματα και σε δωμάτια.

Και, ναι… στον καιρό που έρχεται, σε πλήθος ακόμα σπίτια θα χτυπήσει την πόρτα αυτή η Αρπυια. Η Πείνα!

Ακούγεται παράδοξο!

Πείνα στην Ελλάδα του 2012; Ποιος πεινάει; μόλις προχθές ο Γιωργάκης έτρωγε τα παϊδάκια του στην Παροσέριφο!

Κι όμως!

Είμαστε ανύποπτοι (ή μήπως όχι;) για το πόσα ψυγεία της διπλανής πόρτας είναι άδεια! Πόσοι γείτονές μας, μακρινοί ή κοντινοί πλησίον, δυσκολεύονται πλέον να θρέψουν τα παιδιά τους ή τον εαυτόν τους.

Ξαφνιαζόμαστε συνήθως πρωθύστερα ή βραδυφλεγώς! Αναστατωθήκαμε όταν είδαμε τον πρώτο πένητα και πεινώντα να ψάχνει τους σκουπιδοτενεκέδες για βρώμιο ψωμί. Υστερα το συνηθίσαμε, το καταχωρίσαμε κι αυτό στα συμβαίνοντα ενός τρόπου ζωής που (με την προπαγάνδα μας έπεισαν ότι) είναι αναπόφευκτος.

Ομως, τα σπίτια που τώρα αρχίζει να επισκέπτεται η Πείνα, ή αυτά που από καιρό κατέχει, πρώτη τα επεσκέφθη η Ανεργία. Η Περικοπή των μισθών και των συντάξεων. Η Υπεξαίρεση, το Χαράτσι, η Αρπαγή και η Αρπάγη.

Ολοι οι νέοι θεοί ενός συστήματος που υπηρέτησε πιστά τους παλιούς, τη Δημαγωγία, την Υποτέλεια, τη Διαπλοκή, τη Διαφθορά, τον Νεποτισμό, τον Δικομματισμό κι όλο το υπόλοιπο Δωδεκάθεο των χιλίων θεών-πιθήκων της ελεεινής μορφής.

Η Ελληνική Τραγωδία φθάνει στην κορύφωσή της, αλλά μάλλον απέχει ακόμα πολύ από την κάθαρσή της.

Δεν έχει πορεία, δεν έχει οδό, ούτε ελπίδα ένα έθνος όπου η Ανεργία κατέχει τα μισά σπίτια – αυτό πλέον δεν είναι μόνον τραγωδία, είναι προδοσία.
Κι εξυπηρετείται αυτή η τραγωδία-προδοσία από πολιτικούς που «εξισώνουν διαρκώς προς τα κάτω τα πάντα».

Μόλις προ ολίγων ημερών ο Υπουργός Εργασίας κ. Βρούτσης δήλωσε πως δεν είναι δίκαιο, όταν υπάρχουν συντάξεις των 360 ευρώ, να υπάρχουν μισθοί των 700 ευρώ κι όχι ακόμα μικρότεροι.

Κι όμως! αυτό το «δίκαιο» που επικαλέσθηκε δεν του έκαψε το στόμα.

Δεν πάει πολύς καιρός που μιλούσαμε για τη «γενιά των 700 ευρώ» με φρίκη. Ηδη συνηθίσαμε να μιλάμε για μισθούς των 500 και 400 ευρώ με προσμονή – μήπως σταθούμε τυχεροί, μήπως βρούμε κι εμείς μια τέτοια κακοπληρωμένη δουλειά.

Διότι στο σπίτι έχει μπει η Πείνα.

Διότι στην Αγορά κουμάντο κάνει η Ανεργία.

Ομως ο Πολυνείκης που έφερε μαζί του άλλους έξι κατσαπλιάδες σαν κι αυτόν για να πολιορκήσουν τη Θήβα, ήταν ένας από μας, ένας απ’ τους βασιλιάδες μας – ο κ. Σημίτης! Ο κ. Καραμανλής! Ο κ. Σαμαράς! Ο κ. Βενιζέλος! Ο κ. Κουβέλης και μαζί τους ο Ωμοφάγος Τόκος και ο Τρικέφαλος Τροϊκανός Κέρβερος – όλοι οι «Επτά επί Θήβας»!

Μόνον που η Θήβα δεν πολιορκείται πλέον, έχει πέσει. Και ο καημός της Αντιγόνης δεν είναι να θάψει τον Πολυνείκη, αλλά να του βγάλει τα μάτια.

Διότι οι πανάρχαιοι νόμοι δεν υπαγορεύουν μόνον το έλεος για τον προδότη που απέτυχε κι απέθανε, αλλά απαιτούν και τη Νέμεση για τον προδότη που πέτυχε και ζει.
Οσο θα μπορεί ο οποιοσδήποτε Ελληνας πολιτικός να διαπράττει Υβριν, όπως φέρ’ ειπείν αυτήν του κ. Βρούτση – της διαρκούς εξίσωσης προς τα κάτω, οποιοσδήποτε άλλος Ελληνας πολιτικός θα μπορεί επίσης να κάνει το ίδιο.

Και η τραγωδία θα συνεχίζεται.

Μόνον όταν λογοδοτήσουν αυτοί που έμπασαν στην Πόλη τον εχθρό – με τη δημιουργική λογιστική, τη διαφθορά, την αβελτηρία και εν τέλει το Μνημόνιο, θα μπορεί η Ελλάδα να βγει ξανά στο φως μιας Επόμενης Ημέρας, σε έναν άλλον δρόμο με στόχους και στρατηγική για να τους πετύχει.
Αλλιώς -χωρίς αυτήν την Κάθαρση- η χώρα θα πλανάται στους λαβυρίνθους του Αδη και οι Ελληνες, σκιές μαζί της· ή πλάνητες, γύρω απ’ τους χλωμούς ήλιους άλλων χωρών, με επίσης ψεύτικους θεούς.
Οι Επτά που έφεραν την Προδοσία στην Πόλη και μαζί της την Ανεργία, την Πείνα και την Ταπείνωση, αυτοί που θυσιάζουν στην αγορά μέτρα και νέα μέτρα για να ευχαριστηθούν με την τσίκνα των ανθρώπων ο θεός Χυδαίος (του «μαζί τα φάγαμε»), ο θεός Τοκογλύφος και όλο το τρισβάρβαρο Πάνθεον της Τρόικας, είναι άγος και άχθος αρούρης…
Απ’ όταν άρχισε η κρίση το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 17,4%, η ανεργία έχει εκτιναχθεί στο 23,1% (με έναν στους δύο νέους άνεργον), τα μαγαζιά κλείνουν, οι χαμηλόμισθοι πληθύνονται, η χώρα πεθαίνει.

Η πείνα, η μελαγχολία, η αγωνία, οι αυτοκτονίες, η απελπισία κυκλοφορούν μέσα στα σπίτια, όπως ο άνεμος του χειμώνα στους δρόμους.
Κι όμως! το πάρτι των φοροφυγάδων συνεχίζεται, η Διαπλοκή καλά κρατεί, η σπατάλη ανθίζει, το ΠΑΣΟΚ παραμένει ΠΑΣΟΚ, η Ν.Δ. παραμένει και ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ενώ η τυραννίδα των media ζει και βασιλεύει…

Και μάλλον αυτό είναι, τουλάχιστον για την ώρα, η απάντηση στο ερώτημα της Γοργόνας: Ζει! Ζει και βασιλεύει η Διαφθορά! ζει και βασιλεύει η Διαπλοκή!

Ζουν! αυτές μας οδηγούν… |  email:  stathis@enikos.gr

Aει στην ευχή! πας να στήσεις το σκηνικό και σου πέφτει ένα δοκάρι στη μέση της σκηνής, κακός οιωνός σε έχει βασκάνει η πραγματικότης – στο τέλος, όταν τον χρειασθείς, απ’ το πατερό θα σου πέσει και ο «από μηχανής θεός», σε ένα μεγάλο αμήχανο χάσμα θα τελειώσει η παράσταση – «χασμωδία, παιδί μου, χασμωδία», θα σου πει ο Ποιητής και συ θα σκύψεις το κεφάλι,διότι δεν αντέχει άλλη προπαγάνδα η πραγματικότης, διότι ουδέποτε άντεξε την προπαγάνδα ο Ποιητής.

Τρίζει το βήμα της Βουλής όταν έτσι εύκολα και φθηνά επικαλείσαι τον Ποιητή και ύστερα βουλιάζει η παράσταση μέσα στο ίδιο της το σκηνικό.

Δεν θέλει και πολύ για να βάλει τα γέλια το κοινό, «γράφεις δράματα, γελάνε! γράφεις κωμωδίες, κλαίνε!», σου πέφτει κατακέφαλα ο κ. Νικολόπουλος, βγάζει το καρούμπαλο ο κ. Κουβέλης και – «δεν είναι τίποτα», δηλώνει ο Μπενύτο, «απλώς βρέχει»…

Ηδη στέκει αμήχανος ο θίασος επί σκηνής, με κατεβασμένα τα βρακιά, ο ένας περιμένει τη Μέρκελ, ο άλλος σχεδιάζει την επόμενη μέρα κι ο τρίτος του λαλούν και χορεύει, θίασος μπουλούκι.

Μούσα καμμιά πουθενά. Μόνον ψέματα και παρλάτες, στερεότυπα και φοβέρες, μια στείρα υστερία και κακοκρυμμένη αγωνία -δεν τραβάει το σενάριο, δεν τραβάνε οι ηθοποιοί, όλοι τρέμουν για την επόμενη στραβή που μπορεί να συμβεί ανά πάσαν στιγμή.

Δεν αντέχει άλλη προπαγάνδα η πραγματικότητα.

Απόδειξη ότι άρχισαν οι γκάφες.

Εγραφε χθες σε κορυφαία εφημερίδα της Διαπλοκής, κορυφαίος κήνσορας του καθεστώτος: «Λες και το πρόβλημα του τόπου είναι αν θα πουληθεί η ΔΕΗ κι όχι η καθημερινή δυστυχία των ανθρώπων».

Θεϊκό! λες και είναι άσχετη η καθημερινή δυστυχία ή όχι των ανθρώπων από το αν θα πουληθεί ή όχι η ΔΕΗ!..

Οχι δεν είναι ευήθης ο προπαγανδιστής, αντιθέτως είναι ευφυής -απλώς για τις ανάγκες της προπαγάνδας κάνει τον χαζό (και για να χαζεύει τους άλλους)- όμως, δεν το αντέχει πλέον αυτό το έργο της φάρσας – μπούφας το κοινό, ένας-ένας αγριεύουν οι θεατές, θυμήσου τους Αθηναίους, στην τρίτη και τελευταία θέση έστειλαν τον Ευριπίδη όταν τους ανέβασε τη Μήδεια το 431 π.Χ. στα Διονύσια. Μπορεί έκτοτε Μήδειες να ανεβαίνουν δέκα τον χρόνο, μπορεί και να αρέσουν επειδή πρέπει να αρέσουν, στους Αθηναίους όμως δεν άρεσαν – καράβλαχοι, θα μου πείτε, και συντηρητικοί. Μεγάλο το δίκιο σας, δεν είχαν οι άνθρωποι για τον εαυτόν τους την ιδέα που έχουμε εμείς για αυτούς – όταν δεν τους άρεσε κάτι του πέταγαν κρεμμύδια. Θηβαίικα…

Αντιθέτως με την πραγματικότητα που εκπαιδεύεται να της αρέσει η προπαγάνδα.

Εχει όμως κι αυτή η τελευταία τα όριά της – δεν μπορεί μια ολόκληρη παράσταση να βασισθεί σε έξι ιδιωτικοποιήσεις, έχει ξεφτιλισθεί το παραμύθι.

«Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια, μαζί με την Πορτογαλία στις ιδιωτικοποιήσεις», δήλωνε χθες στον Real FM ο κ. Σταθάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Οντως! από την εποχή του κ. Μητσοτάκη και του κ. Σημίτη η Ελλάδα, δηλαδή τα αφεντικά της, ιδιωτικοποιούν συνεχώς!

Τι κέρδισε η χώρα, απ’ όσα έχασε;

Τίποτα εκτός απ’ τη χρεωκοπία.

Κέρδισε όμως η Διαπλοκή τον άμπακο και η Διαφθορά απορρόφησε τα μισά κόμματα και τα μισά ΜΜΕ.

Απ’ αυτά που τώρα σκούζουν: «μα είσθε μονίμως εναντίον των μεταρρυθμίσεων! μα είσθε κολλημένοι στο χθες!»

Οταν οι μεταρρυθμίσεις είναι το συνεχές ξεπούλημα, όταν το «αύριο» είναι η επιστροφή της χώρας στο 1950, γιατί να μην είσαι εναντίον τους; γιατί να μην πετάς κρεμμύδια σε μια Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά της; Γιατί να εκλαμβάνεις την προπαγάνδα τους ως την πραγματικότητά σου;

Τι απέμεινε στη χώρα μετά είκοσι χρόνια ιδιωτικοποιήσεων; Η ενέργεια, τα ύδατα, τα δίκτυα και κάποιες υποδομές – όλα αυτά, τα άλλα κράτη στη Δύση τα έχουν δημόσια ή υπό δημόσιον έλεγχο, εδώ όμως φρίττει η προπαγάνδα και καταλαμβάνεται από ιερό μένος -«σκότωσε, Μήδεια τα παιδιά σου», αυτό είναι το αρεστό στη Μέρκελ, αυτό είναι το τρέντυ στην εποχή μας- αλλά φευ, δεν τραβάει η παράσταση!

Την επομένη της ψήφου εμπιστοσύνης, άρχισε να ξηλώνεται το πουλόβερ της κυβέρνησης – μια τριανδρία χωρίς σταυρό, μια τριανδρία άθυρμα των νέων Σταυροφόρων…

…στέκει αμήχανη πάνω στη σκηνή, περιμένοντας τι άλλο θα της συμβεί, από στιγμή σε στιγμή. πηγή : stathis@enikos.gr

Μεγάλη Γιορτή την Κυριακή
απ’ τον εσπερινό ήδη του Σαββάτου, βάζουν τα καλά τους τα ξωκλησάκια του Αιγαίου για να ανάψουν, στο λιόγερμα της παραμονής, το πρώτο κεράκι της γιορτής.

Μεγάλη Γιορτή η 25η Μαρτίου κάθε χρονιάς, μεθυσμένη απ’ το «αθάνατο κρασί του 21» – σιγά σιγά κι από νωρίς αθροίζονται οι άρχοντες του Ρωμαίικου στις πλατείες, ανάρια – ανάρια καταφθάνουν στίχοι του Ομήρου απ’ τις παραλίες κι «άγγελοι με έντεκα σπαθιά» αρχίζουν το τελετουργικό, πρώτες να σταθούν μπροστά – μπροστά στο Κάθισμα των Ποιητών μας οι Μανάδες απ’ το Δίστομο τα μικρά σκοτωμένα παιδιά απ’ τα Καλάβρυτα και οι Κρήτες αητοί από την Κάνδανο.

Μεγάλη Γιορτή την Κυριακή και κατεβαίνουν οι θεοί απ’ τον Ολυμπο να κατοικήσουν τους ερειπιώνες τους στους Δελφούς και στο Ακρον Ταίναρο, να κατοικήσουν και την ψυχή του Κολοκοτρώνη – «ωρέ, Ελληνες» να φωνάζει ο Γέρος και να τρέχουν να χαϊδέψουν τη φουστανέλα του ο Ρωμιός έμπορος απ’ την Τεργέστη, ο Μυροβλύτης Εσφιγμένος απ’ τη Θεσσαλονίκη και οι ιστορίες της γιαγιάς για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά αγκαλιά με τα γράμματα απ’ τη Φραγκιά, και του Ρήγα τους ντελικάτους στίχους.

Μεγάλη Γιορτή σήμερα και το Ρωμαίικο συρρέει στην Αγορά από παντού, στην Πύλη του Αδριανού ο Παληκαράς απ’ τον Πόντο που έβγαινε τις νύχτες, μαύρος αέρας, στα βουνά «βαστώντας στο ένα χέρι το σπαθί και στ’ άλλο το Βαγγέλιο» παρέα με τους Μαυροσκούφηδες του Αρη να παρασταίνουν στο Αγιο Λείψανο του Αθανασίου Διάκου πώς φίλησε ο Ιμπραήμ στο μάγουλο το λείψανο του Παπαφλέσσα,του πιο μεγάλου ψευταρά παπά που άκουσαν ποτέ οι Γραικοί να μολογάει αρχαίες λέξεις για του φτωχού τ’ αρνί και το δίκιο του ξωμάχου.

Να παρασταίνουν οι Μαυροσκούφηδες, και να ανθίζει απ’ την αγαλλίασή του το σκήνωμα του Διάκου κι εύγε να εύχεται ο πρωτομάρτυρας στον κολίγο που έστελνε τα παιδιά του να μάθουν γράμματα να γίνουν «πρώτα στα γρόσια και τα άρματα» εύγε να ψιθυρίζει ο σουβλισμένος στους πειρατές και καραβοκυραίους με τα πυρπολικά και την αποκοτιά των σαλών και των αλλοπαρμένων – όμως

Μεγάλη η Γιορτή κι όσο πάει και μεγαλώνει το εορταστικό πλήθος, δύσκολα χωράνε στη Μέση Οδό 3.000 χρόνια ιστορίας, τόσες χιλιάδες τραγούδια, τόσα εκατομμύρια βίοι ανθρώπων και ονείρων.

Σαν σήμερα, 25η Μαρτίου 1821, ημερομηνία που δεν υπήρξε ποτέ αυτό που ευτυχώς αποφασίσαμε να είναι, αναστήθηκε ο παλουκωμένος Σκυλόσοφος κι άλλες δέκα χιλιάδες νεομάρτυρες απ’ την Καππαδοκία ως τη Θράκη,και σαν σήμερα, ημερομηνία που έδοξε τη Βουλή και τω Δήμω να ευλογήσει το Γένος ως Εθνική Επέτειο της Παλιγγενεσίας, ανοίγει το κελί της στο Μοναστήρι η Αννα Κομνηνή να τρατάρει κουαντρώ και Βόσπορο τις Σουλιώτισσες που χόρεψαν στο Ζάλογκο για να γεννήσουν τον Γκάτσο και τον Μίκη Θεοδωράκη, τις σελίδες που πάνω τους ο Καβάφης έγραψε τις ιστορίες των Πτολεμαίων και του Κλεομένη, του βασιλιά που πήγε καλιά του.

Σήμερα, κοντά μας στη Μεγάλη του Γένους Γιορτή γιορτάζουν και οι εκλεκτοί μας καλεσμένοι, οι Αντωνίνοι από τη Ρώμη με τις λευκές τους τόγιες, η Βιβλιοθήκη του Χρυσολωρά από τη Βενετία, ο Γεώργιος Ουάσιγκτων και ο Αλέξανδρος Πούσκιν, ο Λόρδος Μπάιρον και οι πολιορκηθέντες στο Στάλιγκραντ – όλοι όσοι μίλησαν λέξεις ελληνικές γιορτάζουν σήμερα για αυτούς αφιερωμένος εξαιρετικά ο παιάνας ελε λευ

ελε λευ

λέξη αγνώστου ετύμου η ελευθερία, αδέσμευτη και αδέσποτη με μια στάλα τρέλα, σαν τις νεράιδες που πρέπει να τους κλέψεις το μαντίλι για να τις κάνεις ταίρι σου, νύμφες του νερού που τρέχει ιερό και καθαρό σαν το παιδάκι πριν να γίνει ήρωας, άγιος ή προδότης.

Γιορτάζουμε σήμερα, συμπατριώτες και συμπολίτες, τα πένθη και τις ήττες μας – τις νίκες αφήστε τες για άλλες πιο ήσυχες μέρες, σήμερα είναι σαν ψυχοσάββατο, των Αγνώστων Στρατιωτών και των επιστολών που δεν έφθασαν ποτέ από τα μέτωπα πίσω στα προσφυγικά της Νέας Φιλαδέλφειας – ας πιούμε ένα ουζάκι στο ουζερί ακούγοντας Καζαντζίδη εις μνήμην όσων δεν γύρισαν ποτέ απ’ την Τροία, αλλά και εις μνήμην όσων Τρώων δεν έφθασαν ποτέ στη Ρώμη.

Και τώρα, καθώς ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά πάνω απ’ τον Πύργο του Ανεμά και γέρνει προς την Ακρόπολη, να μεσημεριάσει κατακόρυφα στον Παρθενώνα, τώρα που φουντώνει η τρανή Γιορτή μνήσθητι κυρίες και κύριοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, τώρα που είναι δύσκολοι οι καιροί, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, τον γιο της Καλογριάς και του Φιλίππου του Ε’ της Μακεδονίας, να ορκίζεται στον μπούντζον του και να λέει στους Τούρκους για να ακούνε οι Αγγλογάλλοι: «αν ζήσω, θα τους γαμήσω! Αν με χαλάσουν, θα μου κλάσουν τον μπούτζον!»

Ελε λευ, ωρέ Ελληνες!

Εχετε «πολλά κρυμμένα τιμαλφή να σώσετε» και πολλά καινούργια να φτιάξετε. Αέρα, ωρέ Ρωμαίοι και Ρωμιοί μου! – τι κι «αν μπήκαν στην πόλη οι εχθροί»; εσείς πάλι θα τους διώξετε. Γύρω γύρω απ’ τα τείχη γυρίζει ο Στρατηγόπουλος να βρει τη ρωγμή να κάνει το στρατήγημα!

Είναι η Ελλάδα μια Ελένη, μια Βασιλική, μια Σοφία, μια Χρύσα και μια Γεωργία, εκατομμύρια γυναίκες είναι η Ελλάδα, δεν χάνεται!

Γιορτάστε, λοιπόν, σύντροφοι Γραικοί τη στοιχειωμένη μας Γιορτή σ’ αυτόν τον χαλεπό καιρό με την πιο δυνατή ψυχή, δεν ξεμείναμε δα από Ηλιο και Διόνυσο, ούτε από αντάρτη Χριστό και των γονέων μας τις ευχές.

Καλύτερη από μας θα κάνουν την Ελλάδα τα παιδιά μας, έτσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται… πηγή: Στάθης | enikos.gr