4

Advertisements

Τη Δευτέρα στις 16 Μαϊου στο Μουσείο των Δημοσιογράφων στην Ουάσιγκτον έγινε εκδήλωση για τους πεσόντες δημοσιογράφους του 2010.
Στο Newseum της Ουάσιγκτον, στον πίνακα με τους πεσόντες δημοσιογραφους ήρθε να προστεθεί το όνομα του Σωκράτη Γκιόλια που δολοφονήθηκε από «αγνώστους» την 19η Ιουλίου στην είσοδο του σπιτιού του στην Ηλιούπολη. Ο Σωκράτης που ήταν μια μαχόμενη δημοσιογραφική φωνή με δύναμη και σθένος ,προσπαθούσε να αφυπνίσει συνειδήσεις υπερασπίζοντας το δίκιο του απλού πολίτη. Ήθελε μια χώρα απαλλαγμένη από τη διαφθορά και τη σήψη και αυτό επεδίωκε. Επιθυμία του ήταν η Ελλάδα να χαραχτεί στις συνειδήσεις, όχι μόνο ως χώρα με παρελθόν αλλά ως χώρα με παρόν και μέλλον. Άλλωστε δεν έπαψε ποτέ να λέει πως “όσο μπορώ να αντιστέκομαι στο σάπιο σύστημα της διαφθοράς θα το κάνω με οποιοδήποτε τίμημα”.

Το συγκεκριμένο μουσείο τιμά τους πεσόντες δημοσιογράφους που χάθηκαν εν ώρα καθήκοντος βάζοντας τα ονόματα και τις φωτογραφίες τους σε έναν υαλοπίνακα ενώ δίπλα ακριβώς υπάρχει ένα ειδικό ηλεκτρονικό περίπτερο που αναφέρει πληροφορίες και κάθε επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για το βιογραφικό αλλά και τον τρόπο που ο δημοσιογράφος έχασε τη ζωή του. O Διευθυντής του Μουσείου Κάρολος Overby, τόνισε ότι οι ιστορίες αυτών των δημοσιογράφων δεν πρέπει να ξεχαστούν αφού έχασαν τη ζωή τους για εμάς και πρέπει να επαναλαμβάνονται για να καταλάβει ο κόσμος ότι με ένα όπλο δεν φιμώνεται ο δημοσιογράφος αλλά ούτε και συνειδήσεις. πηγή : sokratisgiolias.gr

.
Tα δυό μικρά γελαστά αγόρια, αυτής της παλιάς φωτογραφίας, είναι ο Περικλής (δεξιά) και (αριστερά) ο Σωκράτης Γκιόλιας. Τα μικρότερα από τα πέντε παιδιά των φτωχών μεταναστών, Χαράλαμπου και Αικατερίνης Γκιόλια, στο σπίτι τους στο Κουξχάφεν της Γερμανίας, πριν από πολλά χρόνια.

Ο Σωκράτης εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, πριν από περίπου τρεις μήνες.

Την Τρίτη 19 Οκτωβρίου, στις πέντε το απόγευμα, θα τελεστεί τρισάγιο στο κοιμητήριο της Ηλιούπολης για το τρίμηνο μνημόσυνό του.

Την Τρίτη, επίσης, γύρω στις 12 το μεσημέρι, θα βρίσκεται επιτέλους »στον αέρα» του διαδικτύου και το site που ετοίμασαν με πολλή αγάπη και σεβασμό στη μνήμη του, οι δικοί του άνθρωποι, γεμάτο από την αλήθεια της σύντομης αλλά πλούσιας ζωής του. Εννοείται ότι η ιστοσελίδα αυτή, είναι το μοναδικό αυθεντικό δικό του κομμάτι, στον κυβερνοχώρο.

Δείτε ένα μέρος από το screenshot της σελίδας του Σωκράτη

Σεμίνα Διγενή |  MediaSoup

 

Ι Γιατί Πιστεύω
ΙΙ Γιατί γνωρίζω
ΙΙΙ Για το δικαίωμα να μιλάω
IV Από τους εχθρούς μας
V Από τους δήθεν φίλους
VI Από όσους ψεύτικα μου είπαν «σ’αγαπώ»
VII Από τους σωτήρες
VIII Από τους μνηστήρες
IX Και X από κλώνους-προικοθήρες
XI Από ρουφιάνους
XII Από άρχοντες-ζητιάνους
Και II από δειλούς και βολεμένους τσαρλατάνους
Κι’ ακόμα III που θα σκοτώσουν το κορμί μου, μα θ’αγιάσουν την ψυχή μου.

Υπάρχουν στιγμές που περιμένεις να ακούσεις τον ήχο απ’το κουδούνι.
Και σου απαντάει ο ίδιος ο Θεός .
Πλανημένος ,ξημερώματα ,καταμεσής του δρόμου και ελπίζεις .
Τούτη την φορά οι λέξεις να μην σε διακρίνουν .
Το σώμα είναι η μοναδική πραγματικότητα .
Η Ευρυδίκη .
Και η ανάκληση της εορτής του Πάσχα .
Όταν άγνωστοι σου μιλάνε στον ενικό .
Θα προσποιείσαι ότι δεν τους γνωρίζεις .
Τυπογραφικό λάθος ήταν τελικά το «περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης».
Αν και θα’πρεπε τουλάχιστον εσύ να το γνωρίζεις καλύτερα .
Πως οι περισσότεροι Έλληνες .
Προτιμούν .
Να προτάσσουν τον δείκτη .
Προς τον » Λαοκόοντα »  .
Παρά να διαβάζουν εφημερίδες .     | Αγνώστου

» Rat race!
Oh, it’s a disgrace
To see the human-race
In a rat race !
You got the horse race;
You got the dog race;
You got the human-race;
But this is a rat race ! »
Rat Race | Bob Marley & The Wailers | Babylon By Bus | 1978

Η Σέχτα Επαναστατών ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία του Σ. Γκιόλια.

» …Σε επίδειξη δύναμης παράλληλα με την εκτόξευση νέων απειλών εναντίον συγκεκριμένων προσώπων, προχώρησε η Σέχτα Επαναστατών. Οι τρομοκράτες συνοδεύουν την προκήρυξη με την οποία αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια με φωτογραφία του οπλοστασίου τους.
Στα πρότυπα της 17Ν, δείχνουν ότι έχουν βαρύ οπλοστάσιο και ότι διαθέτουν πολλά περισσότερα όπλα από αυτά που έχουν ήδη χρησιμοποιήσει στις επιθέσεις τους. Με το φωτογραφικό ντοκουμέντο, οι τρομοκράτες επιχειρούν να πείσουν ότι κατά το διάστημα της «σιωπής» τους από τη δολοφονία του αστυνομικού Νεκτάριου Σάββα έως τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια ούτε αδρανοποιήθηκαν ούτε διαλύθηκαν, σύμφωνα με ορισμένα σενάρια. Αντιθέτως, εκπαιδεύτηκαν, διάβασαν, ήρθαν σε επαφή με τα μέλη άλλων οργανώσεων και κυρίως απέκτησαν βαρύ οπλισμό, αλλά και δίκτυο πληροφοριών. «Επίδειξη» των πληροφοριών τους κάνουν αναφερόμενοι στο τελευταίο θύμα τους και παράλληλα, τις επικαλούνται όταν εξαπολύουν απειλές κατά συγκεκριμένων προσώπων, συνοδεύοντάς τες με βαρείς χαρακτηρισμούς.

Ποιους απειλούν
Οι τρομοκράτες της Σέχτας απειλούν ευθέως τον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου και αναφέρονται στους εκδότες και δημοσιογράφους Μ. Τριανταφυλλόπουλο, Γ. Κουρή και Θ. Αναστασιάδη, Π. Κωστόπουλο, Γ. Παπαγιάννη και τον επιχειρηματία Δ. Κοντομηνά. Οι τρομοκράτες εξακολουθούν να έχουν στο στόχαστρό τους τους αστυνομικούς- αυτήν τη φορά εξειδικεύουν σε εκείνους που υπηρετούν στην ομάδα ΔΙΑΣ- αλλά βάζουν και τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, τους εισαγγελείς και τους διευθυντές των φυλακών. Μάλιστα, η απειλή εις βάρος τους συνδέεται άμεσα με την κράτηση κατηγορούμενων για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά και με τις συνθήκες κράτησης ποινικών κρατουμένων.

Συγκεκριμένοι στόχοι
Με τη νέα τους προκήρυξη οι τρομοκράτες της Σέχτας Επαναστατών δίνουν απαντήσεις για τη γέννηση της ίδιας της τρομοκρατικής οργάνωσης, παράλληλα με την επιβεβαίωση βασικών εκτιμήσεων που είχε διατυπώσει η Αντιτρομοκρατική. Στην «ανακοίνωση ν. 4», όμως, γίνεται και μία βασική αναδίπλωση σε σχέση με όσα είχαν υποστηρίξει αμέσως μετά τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα της Αντιτρομοκρατικής Νεκτάριου Σάββα: τότε, το σύνολο της κοινωνίας είχε περιγραφεί ως εν δυνάμει στόχος, τώρα καθίσταται σαφές ότι οι στόχοι θα είναι συγκεκριμένοι και βασικό μέλημα των τρομοκρατών θα είναι να μην υπάρχουν «παράπλευρες απώλειες».

Διαφορετικό χέρι
Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, που αφορούν το ύφος και το περιεχόμενο της προκήρυξης, είναι γραμμένη από διαφορετικό χέρι από εκείνο που είχε γράψει την «ανακοίνωση ν. 3»- αυτή με την οποία γινόταν ανάληψη της ευθύνης για τη δολοφονία του Νεκτάριου Σάββα, πέρσι τον Ιούνιο. Ο τωρινός κειμενογράφος φαίνεται να βρίσκεται πιο κοντά στον συντάκτη της πρώτης προκήρυξης που είχε προκαλέσει ανατριχίλα με τον κυνισμό, την ωμότητα των διατυπώσεων και την αποκήρυξη κάθε ιδεολογικού μανδύα για την πρωτοεμφανιζόμενη, τότε, οργάνωση.

ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ…
Στην προκήρυξη η Σέχτα κατονομάζει δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, εκδότες, αστυνομικούς, εισαγγελείς και δεσμοφύλακες

«Εχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας»

ΒΑΣΙΚΗ εκτίμηση για τη Σέχτα Επαναστατών ήταν ότι «γεννήθηκε» κατά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, είτε ως νέο μόρφωμα, είτε (και αυτή ήταν η επικρατούσα άποψη) ως αποσχισθέν τμήμα του Επαναστατικού Αγώνα. Οι συντάκτες της προκήρυξης υπηρετούν την πρώτη εκδοχή, όταν γράφουν ότι έφτιαξαν τη Σέχτα πριν από ενάμιση χρόνο. Την ίδια στιγμή πάντως, παραδέχονται εμμέσως ότι ο βασικός πυρήνας της οργάνωσης είχε κινηθεί στις παρυφές της τρομοκρατίας και του κοινού εγκλήματος, όταν γράφουν:

«Δύο- τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά “κιλά” αποφασιστικότητας και τη σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση».

Τα «καθαρά» όπλα
Σ΄ αυτή την προηγούμενη εμπειρία από το κοινό έγκλημα και τις επαφές που διατηρούνται με αυτό τον χώρο αποδίδει η Αστυνομία την ευκολία των μελών της Σέχτας να εξασφαλίζουν «καθαρά» όπλα. Ο συντάκτης της προκήρυξης επιβεβαιώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την εκτίμηση που είχε εκφρασθεί από αναλυτές ότι τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου αποτέλεσαν την απαρχή για τη στρατολόγηση δεκάδων νεαρών σε μορφώματα ένοπλης βίας(συλλογικότητες, όπως ονομάζονται), με τη Σέχτα Επαναστατών να διεκδικεί πλέον κυρίαρχο ρόλο στον συγκεκριμένο χώρο.

Το «αντάρτικο πόλεων»
Οι τρομοκράτες πάντως παραμένουν σταθεροί σ΄ αυτό που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως «αντάρτικο πόλεων». Σ΄ αυτή τη λογική ουσιαστικά προαναγγέλλουν νέα χτυπήματα, αλλά με έναν επιπλέον σκοπό: να πληγεί η διεθνής εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό και μάλιστα επισημαίνουν ότι και η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια και τρομοκρατικές ενέργειες έχουν διαμορφώσει αρνητική εικόνα στο εξωτερικό για την ασφάλεια της ελληνικής επικράτειας και χτυπούν την εθνική βιομηχανία του τουρισμού. Οι τρομοκράτες ομολογούν με απόλυτο κυνισμό: «Εχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας. Οσον αφορά την οικονομική κρίση και το μοιρολόι της κοινωνίας για το δυσοίωνο μέλλον της, δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή». Υποστηρίζουν, μάλιστα, πως «μόνο μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή του κράτους και των σημερινών κοινωνικών δομών θα μπορέσει να ανατείλει μια νέα προοπτική ζωής».

Ο συντάκτης της προκήρυξης δεν κάνει καμία απόπειρα να «δικαιολογήσει» με ιδεολογικό στίγμα αυτό που αντιλαμβάνεται- ο ίδιος και τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης- ως αντάρτικο πόλης.

Μια τέτοια απόπειρα είχε γίνει στην προηγούμενη προκήρυξη, όπου είχαν γίνει αναφορές σε άλλες ένοπλες οργανώσεις του εξωτερικού, αλλά και σε θεωρητικούς του αναρχισμού. Αντιθέτως, επιλέγουν να κάνουν επίδειξη δύναμης, τόσο με τη φωτογραφία του οπλισμού τους που συνόδευσε την προκήρυξη όσο και με διατυπώσεις όπως: «Η Σέχτα Επαναστατών δεν θα αφήσει ούτε ένα χιλιοστό ασφαλούς εδάφους στη ζωή σας. Τα όπλα μας είναι έτοιμα να “μιλήσουν”». πηγή : εφημερίδα » Τα Νέα »

σκυλεύω ρ.μετβ. {σκύλ-εψα,-εύτηκα,-ευμένος} αφαιρώ τον οπλισμό καί την εξάρτηση από (νεκρό συνήθ.στρατιώτη), λεηλατώ το πτώμα(κάποιου), παίρνω λάφυρα από τους νεκρούς : σκύλεψαν τους σκοτωμένους . Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας.

» I read the news today oh boy
About a lucky man who made the grade
And though the news was rather sad
Well I just had to laugh
I saw the photograph
He blew his mind out in a car
He didn’t notice that the lights had changed
A crowd of people stood and stared
They’d seen his face before
Nobody was really sure
If he was from the House of Lords… »
A day in the life  | The Beatles | Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band | 1967

»  The good ended happily, and the bad unhappily. That is what Fiction means. »                                                                   .    Thomas Hardy | Far From The Madding Crowd

Πριν από λίγο επέστρεψα από την κηδεία του Σωκράτη .Λίγο παραπέρα από τον προαύλιο χώρο της εκκλησίας ,κοντά στην έξοδο ,πλησίασα ένα ζευγάρι ,η νεαρή γυναίκα νευρικά προσπαθούσε να ξεκλειδώσει την πόρτα στο παρκαρισμένο αμάξι ,ο σύντροφος της περίμενε με χαμηλωμένο το κεφάλι στην πλευρά του συνοδηγού για να μπει μέσα .         Τους ρώτησα μήπως πήγαιναν προς την Αθήνα ,η εάν θα μπορούσαν να με αφήσουν στην πρώτη πιάτσα ταξί που θα συναντούσαμε .Δέχθηκαν ,στις λίγες κουβέντες που ανταλλάξαμε στην σύντομη διαδρομή προς το κέντρο της Αθήνας (κανείς μας δεν συστήθηκε στον άλλο ούτε και ρωτήσαμε ονόματα ) η νεαρή γυναίκα μου είπε»Να δεις πως από αύριο θα τον σκοτώνουν κάθε μέρα οι δικοί του.» Πόσο λάθος είχε ,το αύριο είναι πολύ μακρινό  ,ξεκίνησαν  από σήμερα.
Καλό ταξίδι αδερφέ ,να΄ναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

.

Θα ξεράσω με τις αγιογραφίες. Ο μακαρίτης είχε πιο φανατικούς εχθρούς κι από τον Μέριλιν Μάνσον. Στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση είχε «ορκισμένους πολέμιους». Γράψτε ό,τι θέλετε, (γι αυτό άλλωστε, έχουμε τα σχόλια παρακάτω) αλλά εγώ δεν μπόρεσα να καταπιώ ποτέ το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η λογική της κρυφής κάμερας, το ρεπορτάζ- αγιατολλάχ και η ανώνυμη μπλογκογραφία με σημαία Λιβερίας. Τον μακαρίτη (και όλη τη σχολή που δημιούργησε) τον «συμπαθούσα» τόσο πολύ, που η πρώτη πρώτη μου, απαίσια, ομολογώ σκέψη μετά το φονικό ήταν: «Ποιος μ… τον έκανε ήρωα;»

Η λογική του «Τρωκτικού» είναι το είδος της ενημέρωσης που λατρεύω να μισώ. Αντιπροσωπεύει όλα όσα μου έμαθαν ότι δεν είναι δημοσιογραφία: αρλούμπες καταγγελίες, ντεμέκ αποκαλύψεις κουτουρού, κάτι χύμα ανορθογραφίες και κουίζ κυτταρίτιδας σε αμοντάριστα πλάνα- ο δε όρος «διασταύρωση»; Μόνο ως σύντομο ανέκδοτο ή σήμα της Τροχαίας λειτουργεί στο μαγαζί αυτών των παιδιών.

Είμαι παλιό κεφάλι και αγύριστο. Στο μεσόκοπο πλέον μυαλό μου, που ακόμα δουλεύει με συντακτική ιεραρχία, τακτοποιημένα κασέ και μονόστηλα, όλο αυτό ισοδυναμούσε ένα κακόηχο ψηφιακό παραλήρημα. Δεν ήξερα να πω ακριβώς τι δουλειά έκαναν τα παιδιά του Τρωκτικού, πάντως με σιγουριά μπορούσα να δηλώσω ότι δεν ασκούσαμε το ίδιο επάγγελμα. Κι όταν άρχισε να σέρνεται γύρω μας αυτό το τοξικό σάλιο, αυτό το χρονικό μιας προαναγγελθείσης δολοφονίας δημοσιογράφου, ο τελευταίος άνθρωπος που θα μπορούσα να ποτέ σκεφτώ ότι θα ήταν στόχος των εκτελεστών, ήταν ένας «Τρωκτικός. Βλέπετε, δεν τον θεωρούσα «έναν από μας». Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Τα μισά του posts χάλαγαν τον κόσμο γράφοντας ή φιλοξενώντας ανορθόγραφες κραυγές για τους «αλήτες, ρουφιάνους δημοσιογράφους». Διαχώριζε (εκείνος ή η σχολή που δημιούργησε) πλήρως και απολύτως τη θέση του από το επαγγελματικό μας συνάφι. Εγραφε πολύ συχνά ανώνυμα ή ψευδώνυμα, πράγμα που αντιλαμβάνεσθε τι αβύσσους αντιπαλότητας μπορεί να δημιουργήσει με μια διαδικτυακή γειτονιά όπως αυτή του Protagon, ας πούμε, όπου αν δεν υπογράφεις τα κείμενά σου φαρδύπλατος, με τη φωτογραφία σου φάτσα-φόρα, απλώς δεν υπάρχεις.
Δεν ήταν «ένας από μας».

Και μετά τον εκτέλεσαν. Μπορεί να πάγωσε το αίμα μου αλλά περιέργως, ξεπάγωσε το μυαλό μου. Σκέφτηκα «διαφορετικά», που λέμε κι εδώ, στο δικό μας μαγαζί: σκέφτηκα πώς υπάρχει μόνο ένα πράγμα που σιχαίνομαι περισσότερο από τη λογική του ρεπορτάζ-ταλιμπάν, κι αυτό είναι οι ίδιοι οι Ταλιμπάν. Υπάρχει ένα πράγμα που με φοβίζει περισσότερο από την ασύδοτη αρβύλα στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης, κι αυτό είναι η κατάργηση της ελεύθερης έκφρασης.

Είμαι παλιό κεφάλι, αγύριστο. Τους αντιπάλους μου τους θέλω ολοζώντανους, υγιέστατους, και στην καλύτερή τους φόρμα, για να μπορώ να τους αντιμάχομαι, με ιδέες, πράξεις και επιχειρήματα. Εκατό χιλιάδες ανώνυμα «τρωκτικά» να ξεφυτρώσουν, τίποτα δεν μπορεί να με τρομάξει από τα κείμενά τους (εκτός ίσως, από το πόσο ανορθόγραφα τα γράφουν, καμιά φορά!) Αλλά ένα και μόνο χτύπημα κουδουνιού, σ΄ένα διαμερισματάκι στην Ηλιούπολη, στις πέντε το πρωϊ; Ένας νέος άντρας που αφήνει ξεψυχώντας, τη γυναίκα που αγαπούσε, μ’ ένα μωράκι στην αγκαλιά κι άλλο ένα στην κοιλιά;

Ναι, ξερνάω με τους βαρυπενθούντες κροκοδείλους που θα έκαναν πάρτυ με βίζιτες στο Αβέρωφ, αν τον πατούσε, κατά λάθος, ένα τρένο. Ναι, είχε κάργα εχθρούς. Αλλά αυτός ο άνθρωπος, αγαπητός, μισητός, συμπαθής ή όχι, ήταν αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού μιντιακού μικρόκοσμού μας.
Και φυσικά, ήταν «ένας από μας».
Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

(ΥΓ. Τα βαθύτατα, ειλικρινέστερα, ολόψυχα συλλυπητήριά μου στους οικείους του θύματος. )    Ρίκα Βαγιάνη    –   πηγή : tvxs